Pamahiin Sa Kasal の小説・ストーリー

"Liam, kahit ano pa ang mangyari, ang mahalaga sa akin ay ang kasama kita. Ang kasal ay simula lamang ng isang masayang paglalakbay." Dumating ang araw ng kasal. Sa harap ng altar, habang hawak ang kamay ni Liam, naramdaman ko ang bigat at saya ng mga pangako namin sa isa’t isa. Habang nagsasalita siya, ramdam ko ang bawat salitang nanggagaling sa puso niya.

pag amin ko. “Dahil ba sa kasal? Eh ano naman kahit sino ma ooverwhelmed mas lalo kung kailan lang naging kayo. It’s normal. Ang hindi normal hinahayaan mo ang girlfriend mo manahimik at hindi kausapin, kung hindi man matuloy ang kasal so what? Walang pakialam ang mga tao hindi naman sila ang nasa loob ng relasyon.” Pangaral ni Donya Matilda.

Ramdam na ramdam niya ang sakit mula sa kanyang paa. Habang papasok sa magarbong bakuran, halos pagtinginan pa sila ng ibang mga bisitang naroroon. Dala ng hiya, lihim siyang napabulong na sana ay maglaho na lang siya na parang bula. Sino ba naman ang hindi mapapatingin sa kanila ni Calex, eh dinaig pa yata nila ang bagong kasal dahil sa ayos nila habang karga siya ng asawa.

Kapwa silang nakangiti nang may buong pag mamahal. "By the authority vested in me by the State, I now pronounce you husband and wife!" "You may now kiss the bride!" Pagka sabi palang nang pare sa linyang iyon ay kaagad na nag hiyawan ang mga taong naroon sa kasal. Nakangiti namang itinaas mi Laurence ang bilo ni Azariah at mabilis nitong pinag dikit ang kanilang mga labi. Mas tumindi pa ang hiyawan pero mas nangingibabaw ang boses ni Paolo.

Parang may paro-parong lumilipad sa tiyan ko nang naalalang next week na ang kasal namin. "I can't wait to be your wife, Liam." Ako na ang nagkusang halikan siya. Alam ko naman kung ano ang gusto niya. Itinulak ko siya patungo sa kama namin. Bakas sa mukha ang pagkagulat niya. I heard him groan as we kissed again. His hand cupped my breast but mine went straight to it. I freed his member through the zipper of his slacks. Hindi pa siya nakakapagsalita, yumuko na ako para gawin iyon. He huffed and I can feel his hand on my head gently combing my hair as I continue doing it.

Kung wala, baka hindi siya makagalaw. Ang kasal na ito ay hindi tungkol sa pag-ibig. Isa itong transaksyon. Isang alyansa. Tumingin siya sa labas ng bintana. Kalmado ang boses niya pero matatag. “Mas mabuti nang may solid na kakampi kaysa kainin ako ng buhay nang mag-isa. If the Zamora Family chose me, wala akong dahilan para tumanggi.”

Muli akong napalunok, kitang kita ko ang pagtaas baba ng kaniyang Adams apple Napag-usapan namin na magiging private ang kasal na pinirmahan namin sa isat Isa kaya alam kong hindi alam ng ibang tao iyon. Pero mukhang kailangan ko pading magpaliwanag sa kaniya tungkol kay Samuel

REESE' POV Ang kasal ay isang sagradong okasyon na kung saan ay dapat magpapakasal ang isang babae sa lalakeng mahal niya at paglalaanan niya ng buong buhay niya. Ang sabi nga nila, marry the one you love pero iba ang sitwasyon ko.

Pari: "Sa mga pangakong ito, itinatangi ko ang inyong kasal. Magkahawak ang inyong mga kamay, ipahayag niyo ang inyong 'I do.'" Jammie: "I do." Kiera: "I do." Ang mga salitang iyon ay naging selyo ng aming pagmamahal, ng aming pangako sa isa't isa. Ang aming kasal ay hindi lang isang seremonya, kundi isang simula ng mas matibay at mas masayang buhay magkasama.

Sobrang daming sinabi ni Daemon sa isang pangungusap, parang hindi na niya ma-process lahat! “Ano yung kasal tapos aalis tayo agad…” Halos makalimutan na ni Patricia na ang “kasal” ay parte pala ng schedule niya! Sagot ni Daemon na parang normal lang. “Ang kasal namin ni ‘Patricia’ ay sa makalawa. Nasa balita na ‘yon. Hindi mo ba alam?” Doon lang naalala ni Patricia na may napag-usapan na silang kasal noon, at oo nga, sa makalawa na pala!