Novel & Cerita Panahon Ngayon

Yun na lang ang pinanghahawakan ko. Ngayon ay araw na ng ika dalawampu't apat ng disyembre. Abala ang kaharian sa pagprepara para sa thanksgiving. Bukas pa ang pagsiselebra. Kung nasa pilipinas ako ngayon, sigurado ako na maingay na ang mga kapitbahay sa pagppatugtog ng mga christmas songs. Marami ang mangangaroling at sasalubungin ang kapaskuhan sa pamamagitan ng noche buena. Ngunit hindi ganoon dito. Bukas ay may kasiyahan ngunit hindi ito kasing sigla ng kapaskuhan.

narinig kong sabi ni Papa kaya napatingin ako sa kanila ni Mama na nasa harapan. "Sa totoo lang. Hindi katulad noong kabataan natin. Sobrang hirap ng buhay natin noon pero tignan mo. Pinatatag tayo ng panahon. Hindi katulad ng mga nasa henerasyon nila ngayon, mabilis ma-depress. Paano na lang kung nabubuhay sila sa panahon natin noon?" sabi ni Mama.

May pumasok na ideya sa kanyang isip kaya bigla niyang naitanong kung anong year na ba sila ngayon. "Year twenty-twenty two at September three ang petsa ngayon," mabilis na sagot ni Nana Delia. Hindi na ito nagtaka sa kanyang tanong dahil iniisip nga nito na may amnesia siya samantalang siya ay halos malaglag ang kanyang puso sa narinig niya. Kung twenty-twenty two ang taon ngayon, ibig sabihin ay nag-travel siya ng mahigit na fifty thousand years mula sa nakalipas? Paano nangyaring nag-travel ang kaluluwa ko at napunta sa future? Ano bang himala ang nangyaring ito sa akin?

dagdag ko pa at tanong ko sakanya kaya napaisip siya at napatingin sakin. "Anong mahalaga ngayon?" takang tanong niya sakin. "Ang mahalaga ngayon ay ikaw, dahil ikaw ang nasa kasalukuyan. Ang nakaraan ay nakaraan na at tapos na iyon, Aera kaya ipaglaban mo lang hangga't di siya bumibitaw at bumabalik sa nakaraan." nakangiting paliwanag ko sakanya.

Magiging pinakamasaya at pinakamagandang nobya sa mundo? Ngunit ngayon, lahat ay naglaho. Galit ang kanyang nararamdaman ngayon.

O kaya naman ay maging manyak dahil sa parang mga double meaning niyang sagot? Bahala na nga. Isang taon lang naman. Gasino lang ang isang taon, mabilis na lang ‘yon sa panahon ngayon.

Yung mga panahon na lagi kaming pinaghihiwalay at pinagtutulakan ng mundo ngayon matatamasa na namin ang kasiyahan na matagal na naming minimithi. Wala pa kami sa pinaka-rurok ng kasiyahan na gusto naming maabot, pero alam kong parating na kami doon. Alam ko na yung mga bagay na gusto naming gawin noon, gagawin na namin ngayon ng magkasama.

“…pero hindi ngayon.” Marahil sa panahong iyon, kapag tuluyan na niyang nakalimutan si Lucas. Kapag nagawa na niyang tanggapin ang ibang tao sa kanyang buhay. Kapag nakaranas siya ng panibagong relasyon. At marahil, ng panibagong sakit. Sino ang nakakaalam? Ngunit sa ngayon, hindi pa. Hindi pa niya kayang bitawan ang lahat.

At hanggang ngayon, pinaniniwalaan ko pa ring totoo lahat 'yon. Pero siguro... nakalimutan ko lang na may expiration pala ang mga iyon. Na sobrang bata ko pa para magpaniwala sa mga 'yon. Totoo pero may expiration— puwedeng magbago, mabawasan at ang pinakamasaklap, puwedeng mawala. At... nasa pinakamalala na yata kami ngayon. "Goodbye."

"Hindi lang 'yon ang tinutukoy ko." "Kahit pa. Pero kung tungkol do'n, ano ngayon? Hindi naman na big deal ang pagsisiping sa panahon ngayon sa opposite sex mo unless may tinatapakan kang tao. Nagsesex na ang mga tao ngayon kahit walang nararamdaman sa isa't isa. Kagaya mo... hindi ba ay sinipingan mo ako kahit abot langit ang inis mo sa akin?"