Pananabik นิยาย & เรื่องราว

Nakakapanabik din pala ang mawala ng ilang araw sa kabihasnan. May isang oras pa ang nagdaan, sa wakas ay narating din namin ang aming lokasyon. Ilang kamag-anak nila Brix ang nakaabang na sa aming pagdating sa punerarya. Lahat sila ay labis rin na hindi matanggap ang sinapit ng mag-ina.

Wag daw nila sabihin. “Secret.” sabay tawa. Nasa ganoon sila kasayang tagpo nang walang anu-ano’y pasimpleng lumapit sa kanila ang pilyang maid. May ibinulong ito kay Kibaweg, sabay turo sa gawi ng kusina. “Excuse,” paalam ng binata. “titingnan ko lang sandali yung ipinabili kong native na manok para sa iluluto kong pinikpikan mamaya.”

Napaatras si Lily nang bumaba ang paningin nito sa kamay ni Phana. "Ang kamay mo, Phana," Tanging nasambit nito sa kaniya. Dahil sa pagtataka ay natuon ang paningin ni Phana sa kaniyang kamay. Hindi niya namalayan na naihampas niya ang kaniyang palad sa ibabaw ng pangsulat brasong upuan. Maigi niya iyong tinitigan at ganoon na lamang ang kaniyang pagka-gulat nang makita ang sugat sa palad.

Nasapo ni Aling Rose ang kaniyang noo. "Bilisan mo, Roxanne bumili ka na ng pregnancy test sa botika." PAGKABALIK ni Roxanne galing sa botika, agad siyang nagtungo sa banyo. Nanginginig ang kaniyang kalamnan habang nag-aabang ng resulta. Tatlong pregnancy test na ang kaniyang binili para makasigurado. At nang tingnan niya ito, pare-parehas itong may resultang isang malinaw na pulang guhit at isang malabong pulang guhit.

Literal na nalaglag ang panga at overacting na napahawak ito sa dibdib. Eh, di wow!

I swallow what I can until I become numb to it. “Ewan Anastasia, ang hilig mong pahirapan ang sarili mo,” Marahan ko siyang niyakap. “One chance, that’s all what he have, just one chance for him,”

Parehong natulala sina Subject Two at Sean. [System verdict: Nabigo ang simulation. Wala ng ibibigay pang pagkakataon.] Napasigaw si Subject Two sa sobrang galit. "Imposible! Ito ay isang uri ng pananabotahe!" Ang live na madla ay buzz sa pag usisa. "Bakit biglang natapos ang trial?" Ang sistema ay nagbigay ng malamig, klinikal na paliwanag.

Brianna Walang imik lamang ako habang nagbibiyahe ang bus na sinasakyan namin patungo sa talampas ng Anaruta sa Bulacan. Hindi gaanong mataas ang talampas na iyon at malawak ang patag na lupa sa tuktok. Perfect para sa mga taong nais mag-camping lamang ngunit nais maranasan ang malamig na klima sa gabi. Para daw kasing nasa Baguio ang pakiramdam kapag nasa itaas ng talampas ng Anaruta. Nakaka-relax daw ng pakiramdam at nakakawala ng stress ang malamig na hangin sa itaas ng talampas.

Aba, kaya namang bumili nito sa palengke nang ten pesos lang! Gold ba 'tong sibuyas!? Kumuha ako nang pineapple tidbits tsaka toyo. Siguro’y bibilhin ko nalang ngayon eh ‘yong lulutuin ko bukas nang umaga. Para sa 'ming dalawa lang naman nang Kutong Lupa itong bibilhin ko kasi, aalis muna si Nanay Lala. Kumuha rin ako nang Apple Juice at tsaka nang Pancake Flour at Honey syrup na halos ayaw na ipabili nang mall dahil sobrang mahal! One Hundred Fifthy ba naman ‘yong nasa napaka liit na bote!

“At paano nga ba niya naririnig ang mga plano ng mga dumakip sa kanila?” “May naimbento kasi akong makina na maliit na p’wedeng iwan kung saan para mamanmanan ang lugar na `yun.” sabi ni Nico. “Tinatawag ko itong ‘Pasagap’ at tingin ko iniwan niya yun sa magandang lugar kaya naririnig niya ang mga usapan nila... ang ‘Pananggap’ naman nun ay nakatago sa likod ng tenga niya.” “Pananggap?” tanong ko.