Pang Akit Ng Maynila นิยาย & เรื่องราว

NAGISING si Anastasia ng umagang iyon na may ngiti sa mga labi. Parang panaginip lang kasi ang nangyari kanya sa mga nagdaang mga araw. Bumangon siya at sumiretso sa terrace para magpa-araw at suminghot ng sariwang hangin na hindi niya magawa sa Maynila. Ipinikit niya ang mga mata, itinaas ang mga kamay para uminat. Malalim siyang humugot ng hangin at marahan iyong ibinuga.

Payapa. Hindi niya alam na sa Maynila, may mga taong kasalukuyang umiiyak dahil sa kanya. Hindi niya alam na may isang pamilyang ngayon lamang nalaman na siya pala ang nawawala nilang dugo. Hindi niya alam na ang mundong pilit niyang tinatakasan ay papalapit nang papalapit.

Malayo man ang maynila ay hindi hadlang iyon upang iparamdam sa mga bata ang pagmamahal nito. Red traveled six hundred forty-four miles by plane every week just to be with her kids. Tuwing Sabado ito ng hapon dumadating ng general santos city mula Maynila. Mula airport naman ay kailangan nitong bumiyahe ng mahigit sa isang oras patungo sa kanilang kinaroroonan. Nasa pinakadulo ng Maasim Sarangani Province ang kanilang kinaroroonan. Boundary na iyon ng city nang Maasim at Kiamba. Napalingon siya sa karagatan. Natatanaw niya ang pagsungaw ng konting liwanag ni haring araw. Unti-unti ng nilalamon ng dilim ang buong paligid.

"Kaya pala nung nasa Maynila ka, lagi mong sinasabi kay Soren na mas gusto mo rito kaysa sa condo." "Iba kasi talaga ang hangin dito, Azriel. Walang traffic, walang ingay ng mga sasakyan tuwing madaling-araw," sagot ko habang pinupunasan ang likod ni Zion gamit ang bimpo. "At saka, dito malayang nakakatakbo ang bata. Sa Maynila, natatakot akong lumabas kami ng subdivision noon dahil baka may biglang makakilala sa amin."

[ SA UMAGA ] Ang araw ng umaga ay nakitang nagniningning nang maliwanag sa kalangitan. Ang liwanag ay sumisikat sa malinaw na salamin na bintana ng isang malaki at marangyang silid na matatagpuan sa isa sa mga elite housing complex ng Maynila. Nag-inat si Mia nang matamaan ng direktang sikat ng araw ang mukha. Kumunot ang noo niya sabay hikab sabay kusot ng mata.

"E, di pa'no 'yan? Siguradong nasira na ng bagyo ang bahay ninyo. Ganito na lang, bakit hindi na lang kayo sumama sa 'min pabalik ng Maynila? Malaki naman ang bahay namin pwede kayong tumuloy doon pansamantala habang naghahanap kayo ng malilipatan." Halos magpanting ang tainga ni Bea ng marinig ang salitang 'Maynila' kaya naman excited siyang naghintay isasagot ng kanyang nanay. Pero ang pagkasabik na naramdaman ay agad ding naglaho ng marinig ang naging desisyon nito.

Bigla siyang natigilan sa pangalang binanggit nito. "Simula noong naghiwalay ang mag asawang Sanchez at sumama si Senorita Zamantha sa mommy niya ay dalawang beses pa lamang siyang umuwi rito. Tapos iyong huling bakasyon pa nga niya ay hindi rin siya noon nagtagal," kwento ng guwardiya na napapailing pa. "Kunsabagay, bata pa lang si Senorita ay sa Maynila na siya naglalagi at kalaunan ay lumipad na rin ng Australia kasama ang Ma'am Amelia. Parang ayaw talaga tumira ng probinsiya," patuloy nito.

Napangiti ako at agad na niyakap siya. “Tangina, babae! Isang buwan kang nawala tapos babalik ka lang nang walang sabi-sabi? Ano ‘to, surprise appearance?” Napatawa ako bago umupo sa mesa na kinuha niya para sa amin. “Hindi ko rin inasahan, Macoy,” “Hindi SL ha,” Kumunot ang noo ko, “SL?” He nodded playfully, “Hindi sobrang Latina!”

tugon ko Tinitigan muna niya ako nang ilang sandali na para bang sinisigurado niyang magiging maayos ako habang wala siya. Pagkatapos ay tuluyan na siyang naglakad at lumabas ng silid. Nang maisara na ang pinto ay napabuntong-hininga ako at muling hinaplos ang aking tiyan. "Narinig mo iyon, baby?" mahina kong bulong habang nakangiti. "Magkakaroon tayo ng sinigang na baboy at cake." Napangiti ako sa sarili ko.

mayabang pa niyang sagot at saka kumindat sa akin. Halos kalahating oras na kaming paikot-ikot sa mga mataong lugar, naghahanap ng senyales ng kaguluhan. Ang mga ilaw ng Maynila ay nagsisimulang magliwanag habang ang araw ay unti-unting lumulubog. “Keep your eyes open,” sabi ko sa kaniya. “We’re not here to enjoy the view.” “Yes, Ate Misha,” sagot niya, bahagyang natatawa pero seryoso ang mukha.