Pang Akit Ng Maynila Mga Nobela at Kwento

Isabela POV Pagkababa namin sa airport, ramdam ko na agad ang pagbabago ng ihip ng hangin. Ang Maynila na dati’y pamilyar ay tila naging isang estrangherong lugar na puno ng polusyon at ingay. Iba ang saya sa Boracay, doon, parang suspendido ang realidad, parang nakakulong kami ni Liam sa isang bula na walang makakasira.

sagot naman ni Tita “Siya nga pala, Hya, sa susunod na dalw ko sa Maynila, ipakilala mo ako sa magulang mo ha. Sayang lang at hindi kami nagtagpo nung nakaraang dalaw ko doon!” baling ni Tita sa akin kay ngumiti naman ako sa kanya “Opo naman po, tita! Tawagsn niyo na lang po ako pag nasa Manila kayo!” sagot ko namna sa kanya

Sa mga gusali, tulay, billboard o sa napakaraming taong naglalakad sa bangketa? “Ito pala ang Manila,” bulong ko sa sarili ko. Noon, naririnig ko lang ang pangalang iyon sa mga bumibili sa palengke. May mga nagsasabing napakalaki raw ng Maynila. May mga nagsasabing hindi ka raw mauubusan ng mapupuntahan dito. Pero ngayon, nakikita ko na mismo. Sa totoo lang, mas maganda pala ito kaysa sa iniisip ko.

[Ang Pagpasok sa Lungga ng Leon] Ang usok at ingay ng Maynila ay malayo sa payapang dalampasigan ng Mindoro. Para kay Paola, ang bawat busina ng sasakyan at ang mabigat na trapiko sa EDSA ay tila mga hudyat ng paparating na digmaan. Nakasuot siya ng malaking salamin at wig, isang pagbabalat-kayo na kailangan upang makapasok sila sa isang tagong condo sa Makati—ang kanilang pansamantalang command center.

"Naboboring ako sa bahay, kaya pumunta ako rito para bisitahin ka. Gusto rin ni Jack na pumunta dito." Hinubad ni Bea ang kanyang suot na sukbrero, pinahiran ang pawis, at sinabi, "Malapit nang mag-Nobyembre, pero ang init pa rin." Ang Maynila ay isang lungsod kung saan halos matagal bago maramdaman ang lamig ng disyembre, lalo na dahil sa polusyon at mga usok. Presko lang tuwing umaga at gabi, pero sa araw, basta mataas ang araw, sobrang init na nagpapawis ang mga tao.

Niyakap niya ako nang napakahigpit na yakap pagkatapos. Makalipas ang sampung oras ay nasa Maynila na nga kaming dalawa ni Tita Delia. First time ko na makarating sa Maynila kaya namamangha ako sa mga nakikita kong nagtataasan na mga gusali at mga sasakyan na napakarami sa daan. May nakikita naman ako sa probinsiya na mga sasakyan na ganito ngunit hindi kagaya dito sa Maynila na napakarami. Ang haba-haba ng traffic sa daan. May mga taong naglalakad papasok sa trabaho nila. May mga naghihintay ng masasakyan. Marami akong nakikitang mga hindi ko pa nakikita sa probinsiya namin na dito ko lang nakita sa Maynila.

Bakit may isang bahagi ng isip ko na nagsasabing hindi siya aalis sa bar na ito nang hindi ako natutunton? At bakit, sa kabila ng lahat, may parte sa akin na parang hinahanap ang presensiya niya? Mahirap makipagsapalaran sa isang siyudad kung wala kang kakilala o kamag-anak. Ang buhay sa Maynila ay hindi katulad ng sa probinsya—walang nag-aabang na kapitbahay upang tumulong, walang palaging nakahandang pagkain sa hapag, at higit sa lahat, walang seguridad.

Ano ba ang akala niya sa Maynila, naka-aircon pati highway? "Okay lang ako, sanay ako sa ganito. Mas malala pa nga sa Maynila kasi mainit na nga mausok pa." Sagotnko rito at nginitian ito. "Mabuti ka pa, sus yung isang kapitbahay natin na si Kristel? Ang arte-arte. Reklamo to the left and right akala mo naman ang puti puti eh nakalamang lang yun ng isang paligo sa akin, pero kung makareklamo akala mo sinputi ni Kris Aquino. Ang arte-arte nakakabanas ang babaeng yun." Reklamo naman niya at halatang galit ito sa babaeng nagngangalan na Kristel.

Ano ba ang akala niya sa Maynila, naka-aircon pati highway? "Okay lang ako, sanay ako sa ganito. Mas malala pa nga sa Maynila kasi mainit na nga mausok pa." Sagotnko rito at nginitian ito. "Mabuti ka pa, sus yung isang kapitbahay natin na si Kristel? Ang arte-arte. Reklamo to the left and right akala mo naman ang puti puti eh nakalamang lang yun ng isang paligo sa akin, pero kung makareklamo akala mo sinputi ni Kris Aquino. Ang arte-arte nakakabanas ang babaeng yun." Reklamo naman niya at halatang galit ito sa babaeng nagngangalan na Kristel.

Sariah’s POV Ang gabi sa Maynila ay tila isang malaking bitag. Mula sa ika-50 palapag ng Montenegro Tower, ang bawat ilaw ng mga sasakyan sa ibaba ay parang mga aninong pilit na tumatakas sa dilim. Pero alam ko ang totoo: walang tumatakas. Lahat sila ay nakakulong sa sistemang binuo namin—o mas tama sigurong sabihin, sistemang binuo niya, na ngayon ay kinakabit-kabit ko na parang isang sirang puzzle.