Malapit Na Ang Araw Ng Pangilin Mga Nobela at Kwento

12:30 ng madaling araw… Nakabibinging katahimikan ang nangingibabaw sa buong kagubatan, tanging mga huni ng panggabing hayop ang maririnig. Maging ang buwan ay wari moy nahihiya na nagtago mula sa itim at makapal na ulap. Nilamon ng dilim ang buong paligid. Payapa mang matatawag ang buong paligid ngunit ramdam mula sa simoy ng hangin ang nakaambang panganib.

Bagamat malalim na ang gabi ay hindi siya nakaramdam ng pag-aalala para sa pinsan sapagkat normal na sa kanilang mga taong-lobo ang gumala nang gano'ng oras, lalo na kapag kabilugan ng buwan. Babalik na sana siya sa pagtulog nang mapansin ang makinang na bagay na nakapatong sa mesa, sa ibabaw ng isang unan. Ang kan'yang korona. Napabuntong-hininga siya nang maisip ang mga obligasyong kanyang kahaharapin simula bukas bilang bagong Reyna ng kanilang tribo. (flashback)

Martina Parang may kung anong mabigat ang nakapatong sa kalahati ng katawan ko ng maalimpungatan ako at magising ng sumunod na araw. Sunod kong sinulyapan ang lalakeng parang ahas na nakapalupot sa katawan ko ngayon. Napangiti ako at napuno ng saya ang paligid ko ng maalala ang lahat.

Nang makita ni Gainne ang maamo na mukha ni Mahalia habang nakapikit ang mga mata, napabuga na lamang siya ng hininga saka rin ipinikit ang mga mata. Silaw ng araw ang dahilan kung bakit nagising si Gainne. Hindi niya deretsong mabuksan ang kanyang mga mata habang napalingon sa uluhan na bintana ng kwarto kung saan nanggaling ang silaw ng araw. Bukas ito. Marahas siyang bumangon habang inuunat ang katawan. Bumukas ang pintuan ng kwarto at pumasok roon ang anak na patakbo na lumalapit kay Gainne.

The Target Ciaran Rodriguez Malalim na ang gabi. Ang buwan ay natatakpan ng makapal na ulap na lalong nagpapadilim sa madilim na kapaligiran. Tila nagbabadya ang malakas na pagbuhos ng ulan. Ang malamig na hangin ay nagdadala ng ingay dahil sa pagsayaw ng mga puno na nakapalibot sa isang malawak na mansyon. Ngunit tila isa iyong matayog na diyamante na mahirap basagin kahit papadating na ang malupit na bagyo.

Chapter 18 MAIGING TINITIGAN ni Haring Araw sina Wave, Apolo at Sun. Nagsalita ang Hari sa pangunguna ng paghahatol. "Kabilin-bilinan ng kaharian na kung ano ang inyong misyon ay inyong marapat na gagawin. Ngunit hindi ko aakalaing ito ang mangyayari at kahahantungan ng misyong ibinigay ko sa inyo."

--- Hindi dahil may karapatan ako. Kundi dahil ayokong makita siyang umiiyak. --- At iyon ang pinaka-mapanganib sa lahat. --- Because I care. --- Too much. --- Mas lalo kaysa dapat. --- Napatingin siya sa dagat. --- Tahimik. --- Mahina ang hangin. --- At sa ginintuang liwanag ng paglubog ng araw... Para siyang panaginip. --- Beautiful.

"Kaya heto. Walang ibang tao, tayo lang." Naupo ako at isinandal ang likod ko sa isa sa mga malalaking unan. Napatingala ako sa mga dahon ng mangga na sumasayaw sa hangin. Napakagandang tingnan ng langit, kulay asul na may kaunting orange dahil papalubog na ang araw. Ang sarap sa pakiramdam ng hangin dito sa Antipolo—malamig at walang amoy ng usok ng mga sasakyan.

“Huwag mo akong lokohin!” Mas lalo lang itong natawa. Sa totoo lang, wala naman siyang nakikitang masamang dahilan para tumanggi. Malapit nang lumubog ang araw at nagsisimula nang dumilim ang kalangitan. Bukod pa roon, mahirap ding bumiyahe pabalik ng Maynila nang gabi. Dalawa hanggang tatlong oras din ang biyahe at siguradong nakakapagod iyon.

LIA “Labing-lima” Ibinagsak kong muli sa sahig ang katawan na unti-unting nasusunog, hindi ko maiwasang mapangiti. Muli akong sinugod ng sampung mga hangal, sabay ang kanilang pag-atake, pero wala paring nakalusot mula sa aking paningin. Isa-isang nagtumbahan at naglaglagan ang ibat ibang parte ng katawan ng mga immortal na nakakalaban ko at nagsisimula na silang maging abo. Tinitigan ko ng mabuti ang papaakyat na araw, “ang ganda... Ang ganda ng simula ng araw ko.”