Pang Akit Ng Maynila Novels & Stories

Isla’s POV The city never really sleeps, nagpapanggap lang. Kahit alas-dos na ng umaga, buhay pa rin ang Maynila. Mga ilaw ng gusali, tunog ng busina, at mga aninong gumagalaw sa gilid ng kalsada. Lahat may kanya-kanyang sikreto. At ngayong gabi, isa na naman ang susubukan kong ungkatin.

"Kailan ka babalik sa Maynila?" Kailan nga ba siya babalik sa Maynila? Ito ba ang tumpak na tanong? Hindi alam ni Aiha kung makakabalik pa siya sa lugar na iyon. Malabo na kasi na mangyari iyon. Ang dapat na itanong sa kaniya ng papang niya ay kung babalik pa ba siya sa Maynila. "P-Pang, hindi na po ako b-babalik sa Maynila," nauutal niyang tugon sa kaniyang Papang.

"Ayoko na po doon. Mas gusto ko ang tahimik na buhay dito para sa anak ko." Maynila. Ang salitang iyon ay tila isang bangungot na ayaw na niyang balikan. Para sa kanya, ang Maynila ay isang magandang bitag na gawa sa bakal at salamin. Doon niya nahanap ang pag-ibig, pero doon din siya tuluyang dinurog.

Ang Maynila ay hindi na ang lugar kung saan ako nasaktan; ito na ang lugar kung saan ko kukunin ang lahat ng nararapat para sa akin. Inayos ko ang upo ko at ipinikit ang mga mata. Kailangan ko pang mag-ipon ng lakas para sa mga susunod na araw. Magsisimula pa lang ang totoong laban, at sisiguraduhin ko na sa pagkakataong ito, ako ang huling mananatiling nakatayo. Paglapag namin sa Maynila, sinalubong kami ng mainit na hangin ng siyudad. Agad kaming sumakay sa nakaabang na sasakyan.

Wala si Diego dahil nagpresinta na bibili ng hapunan namin at ang kasama ko ay si Maya, Tita at Tito. “Ma, huwag na kayong tumayo. Magpahinga lang kayo—“ “May mahalaga akong dapat gawin sa Maynila at hindi ko kailangan magpahinga dahil ayos lang ako!” galit na tugon ni Mama sa akin. “Mas mahalaga pa ba ang aasikasuhin niyo sa Maynila kaysa sa buhay mo? May malala kayong sakit, Ma—“

“Ang bata… ang liit-liit pa…” Tumango ako. Doon ko unang naramdaman ang bigat ng salitang iyon mula sa bibig ng ibang tao. Hindi na lang ito bangungot sa isip ko—totoo na siya. May pangalan. May bigat. “Kailangan po naming lumuwas ng Maynila,” dagdag ko. “Doon lang po may kumpletong kagamitan at maayos na mga hospital.”

tawag saakin ni Tatay. "Anak mag-iingat ka doon ha? Iba ang Maynila, masyadong malaki ang lugar na iyon. Hindi tulad dito sa lugar natin na maliit lang at halos lahat ng tao kilala tayo at kilala natin, doon madaming tao na kakaiba—"

Kunwaring pang aasar nito "Tatay talaga! Hanggang ngayon po ba'y umaasa ka parin na magkikita pa ulit kami matapos ang ilang taon?" Naiiling niyang tanong "Oh hindi ba't taga maynila ang batang iyon? Ibig sabihin ay may posibilidad na magkita kayo duon." Wika nitong may bahid ng panunudyo base sa pagkakangiti nito

sulsol pa ni Eli. “Napakaingay at napakagulo ng Maynila. Kaya ako never akong titira doon. Halos puro mga nagtataasang building lang ang makikita mo unlike dito na puro bundok nga atleast relaxing ang view.” dagdag pa ni Tita Elena.

Kaya pala walang bituin at masyadong tahimik ang gabi na kahit mga kuliglig ay tila yata nakatago sa kani-kanilang tahanan. Sinaway ko ang aking mga hita habang pinagmamasdan ang malayong kabihasnan ng Maynila. Ang sabi nila Maynila raw ang matatanaw mula rito sa may barangay namin kaya naniwala naman ako. Saka kitang-kita naman dahil sa mga ilaw. 'Yung sa kabilang parte naman ay Pilillia, Rizal dahil kitang-kita 'yung malaki nilang Wind Mill. Pangarap ko ngang makapunta roon kaso lang ay masyadong malayo.