Pangarap Sa Buhay นิยาย & เรื่องราว

Bakit gusto kong magkalayo kami pero ang hirap tanggapin na talaga ngang magiging malayo siya sa akin. I always believe that life is beautiful. But then... everyone has their own opinion about what makes life beautiful. Is it money? Is it the people that you love? Is it the opportunities? Ngunit para sa akin, wala sa mga ito ang tunay na nagpapaganda ng buhay. It is the pain...

Sa isang iglap, ang pananaw nito sa buhay ay biglang maglalaho at magbabago dahil sa tinatawag nating, SALAPI. Sakim, tulisan, mapaglinlang, marungis, hambog, mapang-api, makasalanan at kasamaan. Hanggang saan aabot ang katumbas ng halagang kakailanganin mo? Hanggang sa pagdanak ba ng dugo? o hanggang sa matauhan ka na lang?

Parang may bumabara na bato sa lalamunan ko. Ano ba ang nagawa ko sa nakaraan na buhay ko. Sobrang sama ba ng kasalanan ko para danasin ito? Araw-araw na lang ba sasakit ang ulo ko? Kung hindi ulo ay katawan dahil sa pangbubugbog niya. Pinigilan ko ang sarili ko na maiyak. Deserve ko ba ang mga nangyayari sa buhay ko? Deserve ko ba ang mga nararanasan ko? Deserve ko ba ang lahat ng paghihirap na ito?

“Kung p’wede lang sana na ganito lang kapayapa ‘yong buhay natin parati. ‘Yong malayo sa kabihasnan, ‘yong malayo sa problema.” Pumihit ako patalikod sa kanya, paharap sa payapang karagatan bago ako sumandal sa malapad n’yang dibdib. “Sana nga, Sammy, kaya lang hindi natin p’wedeng takasan ang reyalidad. Ang buhay na mayroon talaga tayo.” Turan ko nang isaklop ko ang kanang palad niya sa kaliwang palad ko. “Ang tanging p’wede lang nating gawin ngayon ay ang i-enjoy kung ano ang buhay mayroon tayo sa kasalukuyan para kung sakaling dumating na ang kinabukasan na hindi na ganito kaganda ay may maibabaon tayong magandang ala-ala.”

"Parang ang hirap na magpanggap. Parang may puwang na hindi natin kayang punan." "Tama ka," sagot ni Liam, tumingin sa kisame habang naghahanap ng tamang mga salita. "Pero paano kung nasanay na tayo sa ganitong buhay? Paano kung wala nang paraan para baguhin ang lahat?"

May pintig pa. Buhay pa ito.

"Paano kung huli na? Paano kung di ko na kaya?” “Paano mo nasabi? Wala pa nga inunahan mo na agad ang takot mo. Lilipas din ang taon, makakalaya ka rin, basta isa lang ang kaya kong iwan sa iyo, magbago ka para makalaya at magbagong buhay, binigyan ka ng pangalawang buhay at pagkakataon kaya alagaan mo ito at wag sayangin. Pahalagaan mo ito."

Kasi para saan pa para mabuhay ako. My purpose in life is such a waste, kung hindi ko naman kasama ang tao na nag-bigay inspirasyon saakin at nag-palakas ng loob ko noong una palang. Just let me do what i want, ayoko nang ganito, I am barely living. Hindi ko naman gusto na ganito kaming lahat dito sa bahay. All i wish everytime i woke up is to end what is making me suffer. At ako mismo ang nag-papahirap sa sarili ko at hindi ko naman na kaya pang lumaban, lalo na at wala nang silbi ang lahat ng bagay.

tanong pa niya sakin habang nginunguya 'yong kaning nasa bibig niya. "Hindi naman." sagot ko naman. "Ibang iba ang buhay namin dito kaysa sa buhay na meron kayo." aniko. "Dito, kapag nagluluto ka, maglalaan ka pa ng ilang oras para gumawa ng apoy. Do'n naman sa inyo, hindi na kailangan. Kapag gusto mong kumain, maghuhugas ka na lang ng kamay tapos pwede ka nang kumain. Hindi mo na rin kailangan mag igib ng tubig para makapag ligo ka. Tapos hindi mo na kailangan problemahin ang pera sa pang araw-araw na gastusin."

Hindi makapaniwalang napatitig siya sa 'kin. "Seriously? Sa tingin mo ba ay magagawa mong i-apply sa tunay na buhay ang mga napapanood mo?" Napasimangot siya. "Ako na ang nagsasabi sa 'yo, magkaiba ang nangyayari sa tunay na buhay at sa mga palabas. Sa totoong buhay ay paniguradong hindi ka na makakatakas at tatagal pa ng ilang oras." Kinagat ko ang ibabang labi para pigilan ang sarili na matawa nang malakas.