Ang Pangarap Ko Sa Buhay Mga Nobela at Kwento

ako minahal ko siya buong buhay ko habang iba ang pinapantasya niya. Pinapangarap ko siya,habang iba ang pinapangarap niya.. Sa isang taong hindi naman kayang suklian ang nararamdaman niya. Pareho naming pinag sisiksikan ang mga sarili namin sa mga taong hindi naman kami kayang mahalin pabalik. Pero kabaliwan bang matatawag ang umibig,,umibig sa maling pagkakataon..

Kaya isa lang ang ibig sabihin LIFE IS A BIG BULLSHIT UNFAIR! Sandali ko lang syang nakasama pero kinuha na lang sya bigla. Marami pa kaming gustong gawin at puntahan. Marami pa syang pangarap na gustong tuparin. Kung maibabalik ko lang ang oras. Pero kahit anong gawin ko di na ko makakabalik sa oras na yon. Yong masaya at kasama ang mahal ko.

Walang mga pangarap, tunay na kasiyahan, pag-asa… at ang kagustuhang mabuhay. Who would want to live while feeling dead inside? Trying to find a reason to live is exhausting because as time passes by, it seems like you’re not going to get one at all. Hindi pa ako sumuko sa buhay ko. Kung tuluyan na sana akong sumuko, marahil ay hindi na ako tatayo pa mula sa kama ko at hihintayin ko na lang na mamatay ako. Masasabi kong kumakapit pa ako dahil patuloy pa rin akong naghahanap ng mga bagay na kaya akong pasayahin.

malamig niyang sabi, bago naglakad papasok sa banyo. Napahagulhol ako habang yakap-yakap ang sarili. Hindi ito ang buhay na pinangarap ko. Gusto ko lang ng tahimik na buhay, marangal na trabaho, at marahil—isang tao na magmamahal sa akin ng totoo. Kailanman, hindi ko inakala na makikita ko ang sarili ko bilang bayarang babae ng lalaking lihim kong minamahal.

Napilitan akong sundan siya. Kailanman ay hindi sila nagbitiw ng kahit isang salita na nagpapakita ng pag-aalala tungkol sa ‘kin. Doon ko nalaman na wala akong halaga sa kanila. Heto ako inakala na iiyakan nila ako. Tila masyadong mataas ang tingin ko sa sarili ko. Kung hindi ako namatay, baka sumama ang loob ko. Ngunit isa na lang akong multo ngayon.

Sagot nito. "Pag isipan mong mabuti ang desisyon mo Ice, kaya ko namang buhayin ang bata without you." Saad ko. "But,i can live without you.." pabulong nitong sabi. Bahagya akong napangisi dahil sa inis. "Please for the sake of our child?" Pagmamakaawa pa ni Ice. Hindi na ako sumagot, bagkus ay tumingin lang ako sa kawalan.

Hindi ko alam kung ano ba talagang gusto kong gawin sa buhay, hindi ko naman pinangarap ang maging isang maid o maging isang tindera sa palengke. Mataas ang pangarap ko para sa sarili ko, pero kapag tinatanong nila kung ano ba talagang pangarap ko, hindi naman ako makasagot. Dahil hindi ko naman talaga alam kung ano ba talagang gusto ko. Ang gusto ko lang ay yumaman at mag karoon ng magandang buhay sa hinaharap.

Pagod na ako kaya mas gusto ko na lumayo. Mas makabubuti ‘yun sa akin. Haharapin ko ang buhay na mag-isa. Ang buhay na gusto ko. Ang pangarap ko, para naman may ipagmalaki ako. Hindi para sa ibang tao kundi para sa sarili ko.

Saglit akong natulala sa kawalan. Parang naglaho na lang ng parang bula ang mga pangarap ko! Ang bahay na pinakakaingatan ng ama ko simula pa nung una. Ang pangarap kong mas guminhawa ang buhay, ang pangarap kong maging masaya at mabawi ang bahay! Hindi ko alam kung ano nang gagawin ko, at hindi ko rin alam kung paano ako makakahanap ng part time o ng matutuluyan.

At ang pagkalalaki ko, pumipintig, gumagalaw na parang may sariling buhay. God. Puede na akong mamatay kung totoo yon. Dahil alam kong imposible gaya rin ng mga araw na nagigising akong nangangarap, nagnanasa, naghahangad at patuloy na nasisiraan ng bait sa babaing yon. Isa siyang droga na hinahangad ko sa bawat sandali ng miserable kong buhay. Kabaliwan nga siguro talaga pero umaagos sa hangin kahit ang bango niya mula sa aking mga panaginip.