Panindigan Mga Nobela at Kwento

“Paano?” “Wag ka ng magtaka Irene” Sabi ko at naglakad papunta kay Tech-Ni “Tech-Ni” Pagkatawag ko ay agad na bumukas ang computer “Katanaya” “I need information about the Cruse Symbol Peridian and Darkest Land Peridian” Nawala panandalian si Tech-Ni at lumapit naman saakin si Irene

Daig pa nito ‘yong hagdanan sa titanic ah. Sa bawat paghakbang niya pababa ay lumaladlad ang pulang saya na tila isang prinsesang naglalakad pababa ng hagdan. Isinasabay niyang igala ang paningin sa bawat gamit at palamuting nakasabit sa dingding o di kaya’y nakapuwesto sa sulok. Escalera ang tawag sa hagdanang ito na siyang karaniwang makikita sa tahanan ng mga Espanyol at ilang mga Pilipinong may matataas na estado sa panahong ito.

[Kung magtagumpay ang lahat ng tatlong pagsusuri, triplehin ang reward para sa bawat kalahok. Agad na tumigil ang pagtatalo, napalitan ng mga nasasabik na bulong at mga tapik ng pampatibay loob. Nagkaisa sa pamamagitan ng kasakiman, pinasaya nila ang isa't isa tulad ng mga kasama bago ang isang labanan. Lumingon sa akin ang sistema. [Ms. Adeline Carrey, bilang nasasakdal, mayroon ka bang anumang rebuttal?]

COHEN’S POV “Bili na kayo ng panutsa, tatlo isang-daan, murang mura na lang. Pampasalubong, panregalo at meryenda sa byahe,” kaliwa’t kanan ang sigawan dito sa loob ng Calapan Pier. Dagsa rin ang mga taong hindi magkamayaw sa pagbili ng ticket at pagpila papasok sa terminal ng daungan.

Magkalapit na magkalapit ang mga ito at maya-maya kung maghalikan. "Sugurin at bugbugin na lang natin ano?" Nang mailapag ko ang baso, kalmado kong dinukot ang panyo sa bulsa. "Yes, let's do that," ani ni George na seryosong nakatitig kay Luis. Si Luis Castillo ang boss- no, ang dati kong boss. He possess both Filipino and Indian blood, who owns a clothing business. Si George naman ay kaibigan ni Luis na sumama sa amin pauwing Pilipinas.

Hanggang Sa Walang Hanggan Chapter fifteen/ Ang Pagtatapos Nanginginig ang tuhod pati kamay ni Erza ng panay ang pag p****k ng mga kalalakihan sa pintuan ng kwartong tinataguan n'ya. Pilit na ginigiba ng mga ito ang pinto upang mahuli s'ya. "Misis! Huwag mo na kaming pahirapan. Pasasaan pa at mahuhuli ka rin namin!" Sigaw ng isang lalaki mula sa labas ng pintuan.

Sabi ko sa sarili Ang mga nakamasid sa amin ay iiling-iling habang nakangiti. “Kayo talagang dalawa, dito pa talaga gumagawa ng eksena,” ani Mommy at kunwari ay hiwakan ang noo at pakunwang nagpahid ng pawis. Pero alam kong natutuwa si Mommy na makitang nagkaayos na kami ni Franco. S’ya lang naman kasi ang number one naming cheerleader. “Let’s get inside at baka hindi na kayo maka-akyat pareho,” sabi naman ni Tito Sandro at nagpatiuna ng maglakad papasok sa loob kasabay sina Mommy at Daddy.

"Ladies and gentlemen, please allow me to introduce to all of you my handsome son na mana sa akin. Rain Tyler Montenegro!" Napatigil siya sa pagkain at saka napatingin sa lalaking nasa kanilang harapan. Napakaguwapo nang seryoso nitong mukha. Kamukhang-kamukha ito ito ni Mr. Montenegro. Kulay kayumanggi ang buhok nito, perpekto ang kaniyang kilay, mahahaba at makapal na pilik-mata na pumares sa maganda nitong kulay asul na mata. Kitang-kita rin ang linya ng panga nito. Malaki ang kaniyang braso at matipuno ang dibdib. Seryoso ang mukha nitong nagpalipat-lipat nang tingin sa mga taong nasa kaniyang harapan. Lumapit ang isang may edad na babae sabay halik sa kaniyang pisngi. Kahawig na rin ito

Tumakas siya at nanirahan dito, dahil sa taglay na karisma at galing sa business nagkaroon siya ng sariling kumpanya dito at nagkaroon pa ng mga branches dito sa luzon, visayas at mindanao. Napapa-ngisi ako ng mabasa ko ang kanilang pinag uusapan. Puro naman daw babae ang inaatupag nina Peter at Zayn kaya nawawalan sila ng ganang pumunta doon. Kung hindi pa nag message ang mala yellow naming kaibigan na aattend siya hindi pa sana dadalo ang dalawa. This is my first time na sasama sa kanila itong si Steve, knowing his temper and his phobia kaya halos ayaw makihalubilo lalo na sa mga babae.

“Mahal kita, Ibrahim. Simula pa nung bata pa tayo. Mahal na mahal kita.” Tinaasan niya ako ng kilay. Parang hindi naniniwala. O baka naman nandidiri? “Mahal?” umiling siya. “Ang alam ko, mahal mo lang ang ideya na magkaroon ka ng perfect life. Kaya mo pinilit ‘to, ‘di ba? Kaya ka pumayag, kasi gusto mo maging Mrs. Ibrahim Montenegro. Kasi alam mong gusto ko si Ameira, kaya ginawa mo ang lahat para makuha ako sa kanya.”