Pantakip Sa Sugat Novels & Stories

nakatitig lang ito sa akin Ano kaya ang ibig sabihin nito. Hindi ko maintindihan ang sarili ko, I am suppose to be walking away or at least interfering him pero bakit ito ako nakatayo lang habang tinitingnan siya. Sapphire do something. “Its okay naman, you don’t need to worry that much saka magaling na rin ang sugat ko oh” saway ko dito habang tinuturo ang aking sugat.

Mangiyak-ngiyak na sambit nito. "So, kasalanan ko pa pala!" Sinadya kong diinan nag bulak na idinadampi ko sa kanyang sugat, dahilan upang mapadaing na naman ito sa sakit. "Nakakainis ka! Sinasadya mo na eh!" Natatawang ipinagpatuloy ko na lang ang paglalagay ng gamot sa sugat niya. "Paano ba 'yan, hindi ako marunong magluto." Kinamot ko pa ang aking ulo para magmukha akong problemado.

Lumapit at umakyat sa katawan ko at namahinga sa balikat ko. "Kailan pa siya rito." "Kanina lang." "Nag-iisa lang ba siya ng dumating rito." "Oo. Nakaka-kaawa nga." "Hindi ba siya natatakot?." "Sa tingin ko...siya ang tipo ng isang taong naghahanap ng katahimikan." "Kung gano'n... wag mo siyang guluhin...at hayaang guluhin kahit nino man."

Naiiyak na ako, nandiyan na siya, malapit na! Hinawakan niya ng mahigpit ang dalawa kong paa, hindi na ako maka-kilos. Tumingin ako sa kaniya, sa pagkakatong ito may ulo na siya. Duguan, tadtad ng sugat— si Papa. Naupo ako, umiiyak siya at tila nanghihingi ng tulong. "P-Papa." napahagulgol ako.

“O… pwede rin akong maghintay. Sa susunod, pwede tayong maligo nang sabay.” Kagat-labi si Asbie, pinipigilang pabulungan ang sarili o di kaya’y idiin nang mas madiin ang sugat nito. Nakatuon siya sa pagbenda ng sugat, ayaw patulan ang kalokohan nito. Ngunit nang matapos na siya at abutin ang first aid kit para ayusin ang lahat, hinawakan nito ang kanyang pulsuhan at marahang hinila siya para umupo sa kandungan nito.

Masaya na 'ba kayo? ""Oo, mabuti nalang nandyan ka. Stress reliever ka kase namin!"" Humalakhak sila. Napaka sakit ng aking panga, alam kong may pasa na ito hindi na kakayaning tumanggap pa ng mga suntok sa susunod. Tiyan naman siguro ang gagamitin ko.

Nararamdaman ko na ang hapdi wala pa mang dumadapo sa balat ko. "This is going to be painful but it will be fine," he speaks like he's an old guy. Lumuhod siya sa harapan ko at nilagyan ng kaunting alcohol ang cotton. Idinampi niya iyon nang marahan sa sugatang tuhod ko, hinawakan niya ako roon para ipirmi. I bit my lower lip and let a brave face. Tumingala siya sa akin at mayroon pagtataka sa mukha.

Pinandilatan niya ang dalawa nang magkasabay ang mga itong lumapit. "Señorita, hindi ka namin hahawakan pero nakikiusap kami, sumama ka sa loob ng bahay nang magamot na iyang sugat mo, baka magka-impeksiyon iyan at lagnatin ka." Genuine naman ang nakikita niyang pag-aalala sa mga ito. "Walang mananakit sa iyo, pinapangako ko."

"Dapa! Putang-ina! Sabi nang dapa!" Isang utos na sigaw na siyang nagbigay sa amin ng takot at gulantang sa aming mga dugong dumadaloy sa aming mga ugat. Mabilis kaming sumunod agad at dumapa kung saan maikakasya ang aming buong katawan at mailapat ito sa sahig. Napapalinga ako at napapasulyap sa mga taong nag-uutos sa amin at tanaw ko ang kanilang mga bakal na handang bumuga ng nagbabagang tingga oras na may magkamali sa amin.

“Hahanapin ka ni ate. Kapag nakita mo siya, 'wag na 'wag kang sasama.” Tumango siya at tumayo. “Hihintayin kita doon ate ha? Susunod ka! Pangako mo iyan!” Naluluha niyang usal at pilit akong ngumiti. Nang makaalis na siya ay pinilit kong abutin ang kasunod na ugat sa itaas ko. Nagtagumpay ako ngunit dumulas ang paa ko sa paghakbang. Para akong hinugutan ng hininga nang mahulog ako mula sa bangin.