Novel & Cerita Para Sa Kaibigan

sa akin love para maipakilala rin kita sa kanya, saad ko pa rito. "Ahh love gustohin ko man samahan kita at makilala ang iyong kaibigan ay hindi naman ako Pwe'di non, love nag text kasi ang kaibigan ko na kung pwdei raw ay tingnan ko ang kanyang sasakyan, dahil hindi niya raw mapaandar,. kaya Sayang love hindi ako makakasama sayo. Sagot naman nito sa akin, Ihahatid na lamang kita saan ba kayo mag kikita ng kaibigan mo, dagdag na tanong pa nito sa akin,

Jaria Santillan POV Sabi nila, ang tunay na kaibigan, nandito sila para damayan ka. Nandito sila para kumustahin ka at iparamdam sayo na laging nandiyan lang sila kapag kailangan mo sila. Nasaan na kaya ang tinuring kong mga kaibigan? Or may kaibigan ba talaga akong tunay? Baka nag-assume lang ako na kaibigan ko sila pero hindi pala?

saad ko sa kaibigan. I’m close to my friends, pero hirap akong magsabi kapag tungkol sa personal kong pinagdadaanan. Whenever they have a problem, ako ang una nilang nilalapitan. I always offer them help and I’m very much willing to listen to them, to be someone they can lean on. Pero kapag ako na ang may kailangan, kahit alam kong maaasahan sila, hirap pa rin akong maging mahina sa paningin ng iba.

Parang may kumakagat sa alaala niya, kahit hindi niya maintindihan. “Ah…” sabi niya, paos. “Pasensya ka na rin.” Isang simpleng salita. Pero sa akin, parang kutsilyo. “Mommy,” bulong ni Janine, “pwede po ba siyang maging friend?” Parang tinamaan ako ng martilyo. Friend. Ang ama mo ay kaibigan na lang. “Baby...” ngumiti ako pilit. “Hindi pa natin sila masyasdong kilala at ganoon din sila sa atin. Pero lilipas din ang panahon at pwede ng maging kaibigan.”

Nagkatinginan kami ni Ranz at sabay na ngumisi bago pulakpak, "Around of applause please." His eyebrows waggled, "Yabang." sabi ko rito, he chuckled. "Hindi sa pang hihimasok mga iho, pero tama kayong lahat. Kaya wag niyong pigilan ang mga kaibigan niyo sa kasiyahan nila, supportahan niyo sa maaabot ng makakaya niyo. Dapat kayong magkakaibigan ay andyan para sa isa't isa, dapat kayong mag damayan. Kung sakaling ayaw ng mga magulang ng dalawa niyong kaibigan ang ganung klaseng relasyon at least alam nilang tanggap niyo kung ano sila." makahulugan nitong sabi, tumango kaming tatlo sa sinabi nito. "Andito na tayo,"

"Ah... may sinamahan lang po na kaibigan." "Kaibigan, Bea? Kailan ka pa nagkaroon ng kaibigan na may sasakyan?"

banta ng kaibigan. "Ako na ang bahala sa kanila, salamat sa paalala." pasasalamat n'ya sa kaibigan. "No sweat man! Enjoy! Ciao!" paalam ng kaibigan sa kan'ya. "What does he mean?" usisa ni Lorraine ng matapos s'yang makipag-usap sa kaibigan. Bumuga s'ya ng hangin at hinawakan muli ang kamay nito at pinisil.

pagpapaalam ko (Isa si kyler sa mga naging mabuting kaibigan saken yung tipong hindi niya pinaramdam noon na mababa ako, kaya masaya ako na naging kaibigan ko siya.) »»» (On the phone) (Julia where are you?) (May dinner lang ako kasama si kyler yung lalaking kwenikwento ko sayo na naging friend ko) (Ah i know Mr.kyler,okay byee see you later julia)

"Sa tingin mo ba hindi ko ginawa? Pagod na pagod na nga ako, eh. Pagod na 'kong mag-adjust para makibagay sa kanilang lahat. Pero lahat na mga nakilala ko, lahat sila plastic. Lahat sila gusto lang nilang maging kaibigan ako dahil kay kuya. Kasi akala nila kapag naging kaibigan ko sila, mapapalapit din sila kay kuya. "Pero ikaw? Iba ka, eh. Sa'yo hindi ko kailangang mag-adjust, hindi ko kailangang magkunwari. Sa'yo pwede kong ipakita kung sino talaga 'ko. Kapag ikaw ang kasama ko feeling ko pwede kong gawin lahat. 'Wag mo naman sanang ipagkait sa'kin 'yon, Angela. Ikaw lang kasi ang kaibigan ko, eh."

taas ang kilay na saad nito. Kung umasta ito ay para bang nakikipag-usap lang sa isang katulong na may kasalanang nagawa. Akala niya ba ay kaibigan niya ito, bakit parang hindi naman? Alam niyang ang tunay na kaibigan dapat ay ipinapakita kung gaano rapat ito ka-concern sa kaibigan. Lalo na sa sitwasyon niya. “Sumagot ka!” Tila ba’y ubos na ang pasensya nito sa kahihintay ng kaniyang isasagot.