Paradox In A Sentence Novels & Stories

Minsan, nagmamadali siyang tatakbo, bubuksan ang pinto na may halong kaba at pag-asa—pero walang tao. Walang Zarraeah. Minsan, nakakaramdam siya ng paranoia. Parang nararamdaman niya ang presensya nito, parang may anino siyang nakikita sa tabi ng kama niya. At minsan, sa matinding pangungulila, iniisip niyang baka isang araw, magising na lang siya na wala na siyang pakialam kung buhay pa ba siya o hindi.

Pasimple kong pinunasan ang namuong luha sa mata saka bumalik sa pagkain. "Wag ka namang ganiyan. May darating na para sa iyo. Antayin mo lang. He'll come." Natawa ako. Mukhang malabo iyan. Nagsibalikan na sa aming mesa ang iba pang mga kaibigan kaya napansin na rin nila ang namuong kalungkutan sa paligid. "What's with the sad ambiance? Okay lang kayo?" ang nag-aalalang tanong ni Pariah.

Naiisip ko kasi na kahit pa masakit ang nangyari ay may mga panahon pa rin na naging masaya kaming magkakasama. “Alam mo may nabasa akong conspiracy theory,” saad ko. “It says that our dreams are on a parallel universe. Meaning, pansamantala nating napapasok ang parallel self natin sa mundong iyon. Tapos may mga nangyayari roon na hindi naman nangyayari rito. Minsan naiisip natin na parang nangyari na ang mga bagay kahit na hindi naman. They call it déjà vu. Madalas daw ay panaginip iyon na hindi na natin matandaan. Pero conspiracy theory lang naman iyon,” mahabang dagdag ko pa. “How I wish that the parallel universe is true,” mahinang sagot niya habang titig na titig sa akin.

Ito’y parehong pangako at panawagan—isang desperadong pagtatangkang hawakan ang isang bagay na mahawakan kahit nasa gitna ng kaguluhan ng dalamhati. Sa huling sulyap kay Mark sa libingan, dahan-dahan siyang bumangon mula sa kanyang tuhod, naramdaman niyang siya’y naging mas magaan ngunit mas mabigat sabay—isang paradoxong emosyonal na umiikot loob niya. Reluctantly ngunit tiyak siyang humarap palayo; panahon nang iwanan muna itong banal na lugar.

Parang isang problemang kailangang alisin. Napapikit siya habang pinupunasan ang luha sa kanyang mga mata. Hindi niya alam kung alin ang mas masakit. Ang katotohanang niloko siya ni Adrian o ang katotohanang matagal na pala itong nangyayari. Dahil hindi isang gabing pagkakamali ang nababasa niya. Hindi isang aksidenteng desisyon. Hindi isang impulsive na pagkakamali.