Paranormal Novels & Stories

"Emma, may nagba-barbeque ba sa loob? Bakit ang daming usok?" Bigla namang tumawa si Emma sa sinabi ko. Seryoso akong nagtatanong dito tapos tatawa-tawa siya. Wala namang mali sa sinabi ko diba? "Ellie, hindi iyan usok at isa pa walang nagba-barbeque sa loob." Tumawa muna siya sandali bago magpatuloy. "It's a mist. A supernatural force controlled by the Goddess Hecate that twists a mortal's sight from seeing monsters, Gods, Titans, and other supernatural occurrences by replacing them with things the mortal mind knows about and can comprehend," paliwanag niya.

Kinuha ko pa ang phone ko para magsilbing ilaw sa dinadaanan ko. I've always loved horror and paranormal fiction, so I was able to maintain my composure while searching for Kuya Jason even though the room was dark. "Kuya Jason?" I called him. Despite my strange encounters with 'those' creatures, I wasn't expecting any paranormal phenomena to appear in front of me. That's ridiculous. "What the—Ump!" Hindi ko natuloy ang pagtili ko nang may kamay na tumakip sa bibig ko. Nagpumiglas ako pero hinila niya ako papunta kabilang hilera ng mga locker.

Samantala, ilang buwan din siyang nagbabasa tungkol sa mga supernatural, pero hindi niya pa rin maipaliwanag kung paano nangyari yon. Sa rami ng kanyang nabasa at napanuod ay iisa lang ang tumatak sa kanya. Ang mga 'zombie', kung saan madalas nang nagiging ganoon ay dahil sa mga palpak na eksperimentasyon o 'di kaya epekto ng mga hindi maipaliwanag na pangyayari.

Kaming dalawa na lang talaga. Tahimik si Penumbra. Tila may iniisip na kung ano. “Do you believe in ghosts, Peachy?” tanong niya na hindi man lang tumingin sa akin. Napakunot ang noo ko. “Ghosts? As in multo?” Tumango siya. “Yeah. Spirits. Lost souls.” “Why?” tanong ko habang inihilig ang likod ko sa damuhan. “You sound serious.”

tila may nanunuod sa ginagawa kong paliligo. Mabilis ko naman iginala ang aking paningin. Unti-unti akong nakahinga ng maluwag. Mukhang napa-paranoid na naman ako ng mga sandaling iyon. “Ano ka ba Erine, safe na safe ka rito sa pamamahay ng Uncle Zite mo, ‘wag kang ano diyaan!” Panunuway ko sa aking sarili.

Minsan, nagmamadali siyang tatakbo, bubuksan ang pinto na may halong kaba at pag-asa—pero walang tao. Walang Zarraeah. Minsan, nakakaramdam siya ng paranoia. Parang nararamdaman niya ang presensya nito, parang may anino siyang nakikita sa tabi ng kama niya. At minsan, sa matinding pangungulila, iniisip niyang baka isang araw, magising na lang siya na wala na siyang pakialam kung buhay pa ba siya o hindi.

Minsan napapaisip na lang talaga ako kung totoo ba ang reincarnation at kung may ginawa ba akong kasalanan noon, bakit ako pinaparusahan ng ganito? "Aba! Hindi ko kasalanan na mangyari ‘to. Kung may choice lang ako, bakit ako lalapit sa iyo?" inis niyang sabi. He crossed his arms above his chest. "Bakit wala kang choice? Lumapit ka sa mga paranormal experts doon ka manghingi ng tulong." Nakakainis siya. Ang sarap niyang iumpog sa muscles ko. ‘Di yata siya natatakot sa muscles ko ah.