Novel & Cerita Parisian Café

----- THE COFFEE BEAN CAFÉ — BGC Punô ng amoy ng freshly brewed coffee at soft jazz ang loob ng café. Through the glass walls, makikita ang luxury cars na nakaparada sa labas—mga kotse ng mga estudyanteng sanay sa ganitong lifestyle. Normal na lang sa kanila ang designer bags sa mesa at gold watches na kumikislap sa ilaw. “Nasobrahan ka siguro sa kape, Cali,” sabi ni Claire habang hinahalo ang straw sa iced coffee niya, may halong biro pero halata ang pag-aalala.

Ngumiti naman ang barista at inabot ang resibo sa akin. I found my way to the last seat on the corner of the café. The place was cozy, very welcoming. Ang motif nito’y mixture ng brown, beige, and white. The plants were neatly placed, I love it. Inikot ko ang tingin sa interiors at napansin na maraming clear glass walls. The café was located near the street, kaya pag lingon mo’y kalsada agad ang makikita. Something caught my attention from the other side of the road. It’s the opening of a law firm.

Gusto man magbigay ng lalaki ng pwesto, hindi maari dahil labag sa kanilanh policy ito. Bumalatay ang panghihinayang sa mukha ni Rhian. Nabasa niua noon sa magazine na talagang masasarap ang bagong bake na mga pastries o kahit anong tinapay dito, kaya dinadayo ito. Sayang dahil mukhang hindi pa siya makakasubok na tikman ang mga iyon ngayon. Ang cafe na ito ay itinuturing na high-end sa sentro, kaya’t karaniwang mayayaman o sikat na tao ang mga narito.

“Good morning, sir. How may I help you today?" nakangiting bati ng start ng coffee shop kay Uno. “Miss, what's your best selling coffee?" Uno asked while looking at the menu. “Sir, we have La Colombe Coffee but you may also want to try Chicago French Press—”

Hazel never contacted me unless she wanted something. This better be worth my time. After ten minutes, I arrived at Ferris Café. The café carried a quiet elegance that immediately separated it from the busy establishments in the city. Warm wooden interiors blended with floor-to-ceiling glass windows that allowed the soft morning sunlight to pour inside. The scent of freshly brewed coffee lingered in the air, mixing with the faint aroma of baked pastries. There weren't many people around. Since the café wasn't located along the highway, the place remained peaceful and secluded. It was far from curious eyes, making it an ideal place for private conversations.

More or less, nasa anim na oras ang diperensya sa France at Pilipinas. “I am just having a late lunch in a traditional Parisian café here. Iniwan ko muna pansamantala ang trabaho. Ikaw, what are you up to right now?” Kita nga niya sa background ang mga mesang may mga parokyanong kumakain. Typical French al fresco dining. “Papatulog na ako.”

At walang ibang mas magandang kasama maglakad sa cobblestone streets ng lungsod kundi si Asher. Nagsimula ang umaga namin sa isang maliit, nakatagong café sa may Le Marais. Umorder kami ng café au lait at croissants. "You have to dip it, Shanaia. Sabi ko sa ’yo, mas masarap kapag sinasawsaw ang pastry sa kape," pilit ni Asher habang pinapakita ang kaniyang French upbringing.

Masayang nilibot nila ni Zyd ang town ng Paris. Marami siyang nakuhang masasayang pictures nilang dalawa. Dahil makulit siya, walang nagawa ang asawa niya kundi ang sundin lahat ng kaniyang request at gusto. Picture rito, picture ro'n. Pumasok sila sa sikat na art museum, uminom ng coffee sa hindi kasikatan mga coffee shop, nagpa-paint ng portrait na kasama ang lalaki. Sumakay sila sa public train, nag-bicycle, naglakad... Mabuti at hindi sila dinumog ng fans nito, muntikan lang pala nung may nakakilala rito pero sinabi niyang si Zig Caiden ito at hindi si Capt. Zyd.

he affirmed, his lips curving in a subtle, charming smile. “There’s a petit café nearby. Very exclusive. They’re known for their single-origin blends and, more importantly, their ambience. You’ll find it quite peaceful.” At pumunta nga kami sa isang Café. "Café L’Étoile" Ito ay nakatago sa isang tahimik na sulok ng isang mataas na gusali, ang pinto nito ay gawa sa madilim na kahoy at ang ilaw sa loob ay maligamgam.

The salty breeze carried the scent of the ocean, humahalo sa matamis na amoy ng syrup na nagmumula sa mga bukas na bintana ng café. Naunang lumabas si Soleil at Johann. “Bunnies! Pancakes! Tito Johann, hurry!” Johann laughed, taking her tiny hand. “Lead the way, Princess Sparkles.” Napailing na sumunod ako sa kanila sa loob. The bell above the door chiming softly as we entered. The place was cozy, lined with wooden tables and soft yellow lights strung along the ceiling. Puno ng tao ang café.