Parisian Café の小説・ストーリー

nakangiting sagot niya, medyo napanatag na rin ako. "Saan mo pala gustong pumunta ngayon?" tanong nito. "Ako? Ahmmm! Pwede ba sa eifel tower na lang tayo mag punta." sagot ko. "Okay lang." sagot naman niya. Habang patungo kaming eifel tower may ilang magagandang lugar muna kaming dinaanan katulad na lang ng Parc Monceau, is regarded as one of the most elegant parks in Paris. Located in the 8th arrondissement, the park was commissioned by the Duke of Chartres in the 17th century. The park has always been a popular place for a peaceful stroll near nature.

Sobrang seryoso niya tignan habang nag t-trabaho. I still can’t believe na sa kanya ‘to at shift niya pa ngayon. Wala ba siyang flight? “And one Caramel Macchiato… add some blueberry muffins too, please. Thank you.” From our table, I can smell the aroma and a hint of cinnamon. His café had a very rich vintage look itself, brown and white ang theme pero nagmukhang buhay dahil sa mga fresh flower dito sa loob saka sa labas. Simple yet elegant. The air transported me to another world, and the coffee aroma drew me right into the line. The café itself has a welcoming atmosphere. You felt welcomed by the feeling—like you’re already a regular customer here.

Something in my chest pulled. I stepped inside. The café smelled like coffee, bread, and rain. Mismatched tables. Wooden chairs. A corkboard full of old receipts, school flyers, and faded photos. May small shelf ng books sa gilid, mostly old paperbacks with cracked spines. The place was busy in a quiet, chaotic way. Two customers were waiting near the counter. A woman was packing pastries. The younger boy kept saying sorry under his breath. Caelan looked up and saw me.

Halata sa kilos at ayos niya na hindi siya basta-basta. Biglang nilapitan ng mga babaeng naka black and white uniform ang mga empleyado. Hawak-hawak nila ang isang transparent pouch na naglalaman ng mga malilit na kahon. Puno iyon ng pastries — croissants, tarts, macarons na may pastel colors, pati maliit na eclairs na parang galing sa mga magazine ads. Ang buong opisina ay biglang nagmukhang isang café sa Paris. “Wow!” halos pasigaw si Nina. Agad siyang lumapit sa mga bagong dating. “Grabe, amoy pa lang, imported na! Sino ang nagpadala nito?”

Ang café sa Paris ay buhay na buhay sa umagang iyon. Punô ng tunog ang buong lugar—ang tuloy-tuloy na pagsingaw ng espresso machine, ang marahang pagtili ng gatas habang ini-steam, ang kalansing ng kutsarita laban sa tasa, at ang mahihinang tawanan ng mga customer na tila walang ibang iniintindi kundi ang kanilang kape at usapan.

Mukhang may alam ang mga ito tungkol kay Gray at Danica. Tahimik lang si Gigi habang nag-uusap ang mga sosyalera tungkol sa trips nila sa Paris, brand ng mga bags, bagong painting at iba pang may kinalaman sa mamahaling presyo. Hanggang sa dumating ang waiter at may dala itong tray ng matatamis na French pastries. “I prepared this for you, ladies. Yan ang pinakabago naming recipe dito sa cafe.” ani Mrs. Martinez, ang may ari ng cafe.

Masaya naman kaming magpalipas muna ng oras doon hanggang sa manawa ako at nag-aya naman akong kumain. Nang makabalik kami ng sasakyan mabilis niyang pinasibat ito patungong. Le Fouquet' yan ang pangalan ng restaurant na kakainan namin. Pag pasok namin sa loob nabasa ko kaagad ang historical story ng restaurant na 'to. This restaurant, since 1899, the historic restaurant is a legendary spot in Paris, and famous for hosting the post-dinner celebrations of the César Awards ceremony for the last 40 years. Madami ring mga naganap sa restaurant na 'yon na ikina mangha ko talaga. This is great!" anas ko matapos kong mabasa ang historical na restaurant.

She gave us the time para sa picture taking at hindi namin iyon pinalampas ni Dylan. The Bohemian neighborhood of Paris is also nice at nag-enjoy ako while we are walking through the Latin Quarter and Montmartre. May mga cafe din doon at dahil busog pa namin kaming mag-asawa ay nakuntento na lang kami sa pagkuha ng pictures.

Nag-sunglasses pa nga ako kahit hindi maaraw, para lang maitago ang namumuong inis sa mukha ko. Nakatitig lang ako sa bintana, pinagmamasdan ang bawat gusaling dinadaanan namin. Paris in the morning is supposed to be charming—quaint coffee shops, cobblestone streets, at ‘yung kakaibang liwanag na tumatama sa mga historical buildings. Pero sa akin, para lang siyang painting na nilampasan ko nang hindi man lang natitigan nang maayos. Bye, Eiffel Tower. Bye, croissant. Bye, almost-kilig night.

Mabibigat ang hakbang ko papunta sa classroom para kunin ang ibibigay kay Rafus pero hindi pa ako masyadong nakalalayo sa mga kaibigan ko ay naramdaman ko ang pagvibrate ng cellphone ko. Tumigil ako saglit para tignan ang cellphone. Kumunot ang noo ko nang makitang pangalan ni Paris ang nakalagay kaya binuksan ko iyon para basahin. Paris: Ris, are you busy? I'm outside your campus, could you spare me some minutes? I've bought you some delicacies.