Novel & Cerita Passion About Work Quotes

Bahagyang natigilan si Marikit bago marahang umiling. “I already resigned,” diretso niyang saad. “And I’m currently assisting Professor Kent sa university.” Bahagyang napaangat ang kilay ni Raiko. “Hm.” Napailing ito habang nakangiti. “Ikaw talaga ang definition ng workaholic.” Agad namang natawa si Marikit. “Excuse me,” natatawa niyang sagot. “At least passionate lang tayo sa trabaho.” “Passionate?” natatawang ulit ni Raiko. “Parang mas bagay sa ’yo ‘Employee of the Year for Life.’”

napakamot ako sa noo. "If you really love your passion, you won't mind the term 'long and hard time'...Pagtya-tiyagaan mo talaga sila" tumango ako kahit hindi naman niya iyon nakita dahil abala siya sa pagdidilig.. She's right..kung talagang Mahal mo ang ginagawa mo, Hindi ka magsasawa.. Pagtya-tiyagaan mo kahit mahirap ang proseso.

Sinabi niya nang walang magawa, “Ang dami kong trabaho, hindi sapat ang 24 oras.” Sinabi ni Charlie na may mabigat na puso, “Paano kung hatiin ang trabaho sa ibang tao? O kaya huwag nalang itong gawin.” “Imposible,” sinabi ni Claire, “Kailan lang ako ginawang direktor, kailangan kong magsikap para mapalakas ko at patatagin ang pundasyon ko sa kumpanya, kung hindi, sisingit ang pinsan ko sa sandaling makita niya ang pagkakataon.”

“Bakit mo ba ginagawa ‘to?!” He just looked at me uninterested that boils my blood inside. Parang kulang pa ‘yata ang sampal ko sa kanya kagabi. “I’m saying…kung iniisip mo parin ang nangyari satin habang nagtatrabaho ka rito sa kompanya ko, hindi ka nga makakusad. You should set side that kind of matter to professionalis, Miss Dela Fuente,”

Kahit pagod, ‘yung mata niya — matatag. “You’ll burn yourself out.” sabi ko mula sa doorway. Medyo nagulat siya, tapos napatingin. “You don’t strike me as someone who believes in rest.” “Rest is earned,” sabi ko. “And you’ve earned it tonight.” Napairap siya ng bahagya. “Tell that to my paycheck.” Ngumiti ako — totoong ngiti, bihira ‘yun. “You really don’t know when to quit, do you?”

‎ ‎“Ha? Hindi! Wala lang. Iniisip ko lang… mahirap din pala ang trabaho natin.” ‎ ‎Tumango si Alexis, “Oo nga. Pero ganun talaga. Lahat ng trabaho may struggle. Kelangan lang mag-adjust.” ‎ ‎“Ang ganda ng attitude mo.” ‎ ‎“Do I look like I have a choice? Magagalit ba ako sa boss? Hindi naman pwede.” ‎ ‎Napakagat-labi si Zein. ‎ ‎Hindi niya ma-explain ang nararamdaman niya. ‎

natatawa nitong sabi sa kaibigan. “Hindi ka ba busy at nagawa mo akong tawagan nang dahil lang sa boss ko?” Dagdag pang sabi ni Loisa sa kausap. “Ano ka ba pag-bigyan mo na ako nang ma-inspire naman ako sa trabaho ko,”hiling pa nito sa kaibigan. “Pagod ako besh e, pwede sa ibang araw na lang natin pag-usapan ang boss ko,”kunwaring sabi niya dito.

"And yet you still came to work." Ngumiti ako nang bahagya. "Sanay na po akong mapagod." Bigla siyang natahimik. Tila may kakaibang pahiwatig ang tingin niya. Para bang may iniisip siyang malalim. Pagkaraan ng ilang segundo... Mahina siyang nagsalita. "You don't have to prove your dedication." Napatingin ako sa kanya. "As far as I'm concerned..."

Umupo siya sa ibabaw ng mesa, nakaharap sa akin. “Explain,” sabi niya, still amused. “Bakit ka nag-aapply ng trabaho nang hindi ka man lang nagsasabi sa ’kin?” Umangat ang tingin ko. Huminga ako nang malalim. “Hindi ko sinabi dahil gusto kong mag-work nang walang backer. Gusto kong maging successful sa paraang pinaghirapan ko talaga. Saka… ayoko kasing maramdaman na pabigat lang ako sa pamilyang ’to.”

“Alam mo, Aria, hindi lahat ng bagay na pwedeng bilhin ng pera ay tunay na mahalaga. Sa trabaho ko, napakaraming tukso, maraming pagkakataon na pwede kong gawing mas madali ang lahat… pero minsan, kailangan mong manindigan sa tama, kahit pa walang reward sa dulo.” Ngumiti ako, at hindi ko mapigilan ang pagkapit sa braso niya. “Kaya pala ang daming humahanga sa’yo. Alam mo ba, kahit hindi ka na kailangan magpanggap? Kasi mukhang totoo ang lahat ng nakikita ko ngayon.”