Novel & Cerita Passion About Work Quotes

Bumibilis ang puso niya kapag natititigan niya ito, parang nagja jumping jack ang kapag kasama niya ito at para ring may nag aawitang anghel kapag kausap niya ito. "Hindi ka dapat iniiwanan ni Grayson Brian para sa trabaho," buwisit na sabi ni Don Luciano. sa tantiya niya ay nasa edad pitumpu pa lang ito pero parang mas tumatanda ito kapag walang kangiti ngiti. "May trabaho po kasi si GB..." "At ikaw ang dapat na i-priority niya," anitong nanggigigil. Napakunot tuloy ang noo niya. Ang alam kasi niya'y workaholic ang lolo ni GB nu'ng kapanahunan nito kaya hindi parang gusto niyang pagtakhan ang sinabi nito.

Hindi nila mauunawaan iyong pagmamalaking nararamdaman ng mga kagaya ko sa mga panalong pinaghirapan namin sa buhay. “Kahit ilang trabaho ko pa iyong sabihin ko, hindi pa rin iyon sasapat para sa kanila. Kahit ilang awards at diploma pa iyong ibigay ko sa kanila, mababa pa rin ako sa mga mata nila,” I resumed, choking on my tears. I then turned to him. “Kahit ilang beses ko pang ulit-ulitin na nagawa ko ang mga iyon at nagtagumpay ako kahit wala kaming pera, hindi nila maiintindihan kasi hindi nila kailanman naranasang mamuhunan sa mga pangarap nila at kakayahang magsikap. They have everything while I have nothing but only my dreams.”

“Ginagawa ko lang ang trabaho ko.” Patuloy kong binuhos ang aking emosyon habang nagsimulang maglakad paalis ng kwarto. Hinawakan niya ang aking kamay upang pigilan ako. “Akala ko ba ginagawa mo trabaho mo? Oh bakit paalis ka? Do your job and don’t leave. Hindi ko ibibigay ang sahod mo kung hindi mo matatapos ang trabaho mo!”

Hindi naman sila yung tipong mga magulang na namimilit ng kung ano man ang gusto nila. "Naku tita, pass po ako sa office work. Hindi po gumagana utak ko dyan. Si Misha po, she has a knack and I know na pagbibigyan niya din po kayo someday but right now, ine-enjoy niya muna ang trabaho niya." Sagot ko naman rito. Totoo naman ang sinabi ko dahil napag-usapan na namin yun ni Misha noon. "Sinabi na nga niya sakin, pero sayang naman kung hindi ka magtatrabaho sa kompanya. Mas mabuti kung kayong dalawa dahil mapapanatag ang loob namin." Saad pa nito.

“Gusto kong maging successful na dahil sa sarili ko hindi dahil sa pinaghirapan ng ibang tao. Hindi ko nakikita ang sarili ko na maging CEO at hindi ako interesado sa pagpapatakbo ng isang kompanya.” “Ano pala ang gusto mong trabaho?” Biglang napaisip si Daylon. Hindi niya pa naiisip kung ano ang gusto niyang trabaho, ang alam niya lang, ay ayaw niyang maging tagapagmana ng kaniyang ama. Ayaw niyang umasa sa yaman ng kaniyang magulang. “Sige huwag mo na lang sabihin dahil mukhang hindi ka pa nakakapag-isip, pero nakikita ko ang sarili ko na magpatakbo ng isang business.”

“Pero ito kasi talaga ang gusto ko. Mahal ko ang ginagawa ko. Mahal ko ang pagsusulat. I write because it is my passion.” “Write more,” seryosong saad nito. “Mas lalo mong ipakita na gusto mo at masaya ka sa ginagawa mo. Dahil kung ako ang tatanungin, wala naman akong nakikitang mali sa pagsusulat lalo na kung ito ang passion mo. Hindi rin ‘yan madaling trabaho. In fact, I salute all the writers in the world dahil nakakaya niyong gumawa ng mga nobela na hindi lang kamay at utak ang ginagamit niyo kundi pati na rin ang puso,” dagdag pa nito. “Nakakabilib kung paano tumatakbo ang isip niyo. Kung paano niyo pinapadama ang iba’t ibang emosyon sa mga mambabasa. Nakakamangha kung paano niyo ginaga

"If I didn't have work, where would I get my money from?" "But you're often here. So, who knows?" I inquired. "Who knows?" he laughed. "Atasha, I'm just the type of person who doesn't want to drown in work. Sometimes, we need time for ourselves to enjoy life, besides, being a workaholic is too stressful. We only live once, and life is too short. As long as you're still young, you should make the most of it."

sagot ko sa kanila. “Naku sayang ang kutis mo Lorelei, kapag napaso lang,” wika pa ni Regina. “Ano ka ba ayos lang Regina, kasama talaga ‘to sa inaasahan ko kapag pumasok ng trabaho. Kasi ito ang pinili kong trabaho,” “Sabagay kung saan ang passion mo, hindi mahirap. Masaya ka pa nga niyan sa ginagawa mo kahit anong bigat ay kaya mong lampasan,”

“At kung gusto mong sumagot ng mga tawag mula sa opisina, magandang ideya na iwanan mo na muna ang trabaho.” Pilit na ngumiti si Antonette, “Opo, pero ayoko pong mangyari ito. Nais ko pong makabalik sa trabaho. Ayoko pong mawalan ng pagkakataon na patunayan ang sarili ko.” “Huwag mong isipin na kailangan mong patunayan ang iyong sarili sa sinuman. Minsan, ang tunay na lakas ay nakasalalay sa ating kakayahang magpahinga at alagaan ang sarili,” tugon ng nurse, na para bang nagbibigay liwanag kay Antonette sa gitna ng kanyang mga alalahanin. Ang kanyang mga salita ay tila isang hangin na nagdadala ng panibagong pag-asa sa puso ni Antonette.

Natigil lang saglit at ngayon ay ang laptop naman ang kaniyang binuksan. I wonder if he still works even when he's home. Naalala ko ang sinabi ni Air, that Axl values his work so much as well as his time. I can see now that he's the foundation of the company, his passion to make it grow that big is like a wild fire that can't be put to stop with plain water. Kaya naiintindihan kong hindi siya makapapayag kung masisira ang lahat ng pinaghirapan niya.