Passion Work Quotes Novels & Stories

Isa pa, hindi ko mararating kung nasaan ako ngayon at hindi ko mararamdaman ang ganitong satisfaction na resulta ng passion ko kung hanggang ngayon ay nasa tabi ko pa rin siya. Kaya kung may ipagpapasalamat man ako na nagustuhan kong ginawa niya? Iyon ay ang pagloloko niya. Dahil nang dahil doon, nagising ako at nagkaroon ako ng lakas ng loob na iwan at layuan siya. And because of that, narating ko ang kung nasaan man ako ngayon. “Alam mo, Ate, minsan? Iniisip ko na lang na hindi na dahil sa passion mo kung bakit mo pinapasok ang mga ganiyang bagay sa trabaho mo.” rinig kong saad ulit ni Jela.

“Kakaiba ka talaga, Zeno! Kahit bakasyon mo, trabaho pa rin nasa isip mo.” “Siguro rin kasi ayokong nababasa at ayokong nasa ilalim masyado ng araw. I’ll burn under the sun.” “Hindi lang workaholic, bampira rin pala. Kaya ka pala nagrereply sa mga text ko na anong oras na ah!” hindi pa rin humuhupa ang kanyang pagtawa. “Kailangan mo talaga mag-let loose noh! Ayos lang na magkasunburn kasi experience din. Ilang araw kang hindi makakagalaw nang maayos pero ayun yung batid na sobra kang nag-enjoy sa swimming.”

Tanda ko pa ang sinabi niya sa amin ng mga ka-trabaho ko. "Guys, do your job with passion. Mahal ko ang cafe na ito. This is where my heart is and I'm happy and proud na nakapag-tayo ako ng negosyo without the help of my parents. So please, love my cafe as much as I do."

"Hindi naman kasi maganda kaya uulitin ko na lang." Bumuntong hininga naman ako. "Baby I know we have misunderstanding pero huwag mo naman idamay ang passion at trabaho mo. Alam ko kung gaano mo pinaghirapan, pinagpuyatan at ang effort mo sa paggawa ng designs ayaw ko na mawalan ka ng tiwala sa sarili mong gawa." mahinahon na saad ko. Umupo naman siya sa sofa at yumuko ng wala man lang sinabi sa akin. Kaya tinabihan ko siya at hinawakan ang kanyang mga kamay.

Okay nang ma-stress kaysa ma-inspired sa pangit na boss. Dapat ang sainabi niya love your work, not my boss. Magpapayo na lang mali-mali pa.

Lalo pang nag-iingay at kumakalabog ito sa bawat pagdaan ng araw. Habang nakikilala niya ang Russell na may mabuting kalooban at magandang hangarin para sa kanya at sa kanyang pangarap ay lalong nahuhulog ang damdamin niya rito. “Huwag kang bibitiw sa iyong pangarap,” natatandaan niyang laging sinasabi sa kanya ng kanyang ghostwriter, “pangarap lamang ang libre sa mundo. Walang tax. ‘Yang pangarap mo ang magbibigay sa iyo ng lakas sa mga sandaling pinanghihinaan ka na ng loob. ‘Yan ang magbibigay sa iyo ng liwanag sa mga panahong nasa kadiliman ka. Gamitin mo ‘yang inspirasyon upang marating mo ang lahat ng kaginhawahang hinahangad mo sa buhay.”

Napabuntong-hininga ako. “The offers are too big to turn down. It would be a waste.” Narinig ko ang pagbuntong-hininga ni Papa Ronan habang binababa ang hawak niyang libro. "You should take a break sometimes, Ada. Work will always be there, but if you push yourself too hard, you’ll burn out." Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag sa kanila na mas gusto kong ilubog ang sarili ko sa trabaho. Dahil kapag wala akong ginagawa, mas lalo kong naiisip si Mishon.

napakamot ako sa noo. "If you really love your passion, you won't mind the term 'long and hard time'...Pagtya-tiyagaan mo talaga sila" tumango ako kahit hindi naman niya iyon nakita dahil abala siya sa pagdidilig.. She's right..kung talagang Mahal mo ang ginagawa mo, Hindi ka magsasawa.. Pagtya-tiyagaan mo kahit mahirap ang proseso.

“At kung gusto mong sumagot ng mga tawag mula sa opisina, magandang ideya na iwanan mo na muna ang trabaho.” Pilit na ngumiti si Antonette, “Opo, pero ayoko pong mangyari ito. Nais ko pong makabalik sa trabaho. Ayoko pong mawalan ng pagkakataon na patunayan ang sarili ko.” “Huwag mong isipin na kailangan mong patunayan ang iyong sarili sa sinuman. Minsan, ang tunay na lakas ay nakasalalay sa ating kakayahang magpahinga at alagaan ang sarili,” tugon ng nurse, na para bang nagbibigay liwanag kay Antonette sa gitna ng kanyang mga alalahanin. Ang kanyang mga salita ay tila isang hangin na nagdadala ng panibagong pag-asa sa puso ni Antonette.

“Salamat dito, ha. Nag abala ka pa. Kaya ka hindi nagkakanobyo kasi wala ka ng ginawa kundi magtrabaho. Subukan mo kayang lumabas-labas. Mas nakaka-inspire kaya magtrabaho ng may inspirasyon. Sa kakatrabaho mo baka mamatay ka ng hindi nakakaranas ng sarap. Baka mamatay ka sa paghihirap. Ikaw din, baka mamatay kang hindi nakakaranas kung paano maging maligaya.” Namumulang tinulak ko ito palabas ng kwarto. “Umalis ka na nga kung ano-ano pa ang sinasabi mo!” “Hahahaha! Oo na! Oo na aalis na! Binibiro lang naman kita. Ikaw kasi masyado kang seryoso sa pagtatrabaho. Nakalimutan mo ng mag enjoy sa buhay. Kung inaamag lang ang love life malamag inaamag na iyang sa’yo!”