Passion Work Quotes Novels & Stories

'Mas maganda daw at masarap sa pakiramdam kapag pinaghirapan mo. "Pasensya na po, kuya Frank. Pero mas gusto ko po magtrabaho. Ayoko po na bigay mo lang. Mas masarap daw po kasi sa pakiramdam kapag pinaghirapan mo ang perang kinita mo. Iyon po ang sabi sa akin ni Aling Nita. Saka mabuti po iyon para hindi po ako makarinig ng sumbat sayo. Saka po para wala din po akong utang na loob!" Napalabi si Hazel. Hindi man lang nagbago ang ekspresyon ng mukha nito sa sinabi niya.

tanong sa akin ni Mother Cleofe. Umiiling ako habang natatawa na pinupunasan ang gilid ng aking mata. It feels as though once you've decided what you think you want to do, you're stuck. Someone once told me, if you're not working on pursuing that goal every day, then you don't want it bad enough. To some extent, I agree with that. "O siya, bago pa tayo mag-iyakan dito ay mauuna na kami sa simbahan para naman maayusan ka na." pagpapaalam nila sa akin.

he said while slowly scanning her face, “you’re selfless, too. But I’d appreciate it if you don’t deprive yourself too much, okay? I want you to always be like this. Happy and just going with the flow of life.” Inabot naman niya ang pisngi nito. “At ikaw rin. ‘Wag masiyadong workaholic. Alam kong madami kang tinatrabahong responsibildad pero... pahinga rin ‘pag may time, okay? Marami ka nang pera pero alam ko, marami ka pa ring ambisyon sa life. Pero puwede naman na one task at a time, so isa-isa lang muna sa ngayon, ha?” Parang bata itong tumango. “Yes, Ma’am.”

Sa halip ay nagpatuloy siya sa mahinahon ngunit matalim na tinig. "Kung gusto mong patunayan ang sarili mo, gawin mo sa pamamagitan ng trabaho. Hindi sa puro salita." Bahagyang umiling si Elena. Matagal na niyang kilala ang ugali ni Farrah. Mahilig itong magyabang, gumawa ng eksena, at magbigay ng mga hamon na akala mo'y siguradong mananalo. Ngunit sa huli, siya rin mismo ang napapahiya.

Asar ko sa kanya sabay lagay ng dala niyang bulaklak sa gilid ng lamesa ko. "Yeah. When you're passionate about your work, I fall harder, babe. Back in the day, I would see you in the library or in a coffee shop reviewing your notes with that serious face of yours. Iyon bang wala kang ibang iniisip kung hindi ang sarili mo, ang libro at ang notebook na nasa harapan mo. From afar, I already saw a passionate and independent woman. And now, I am very proud because the passionate and independent woman is mine."

Hindi gumana ang pagmamatigas niya kaya naman susubukan niyang umapila ng may pagpapakumbaba. Agad niyang pinalambot ang linya ng kanyang mukha, at sa mababang tinig ay sinabi, “You know how busy I am these days. Wala akong dapat sayangin na oras. I should seize every minute that counts. I have my deadlines and ideas are just pouring in my mind at this moment. You know the flow of my work. Can’t you just be more understanding?”

“Alam mo naman ‘yong boss ko, tila ba pinaglihi sa sama ng loob. Lagi na lang galit. Ma-late lang kami sa pag-submit ng manuscript, eh tatadtarin na kami ng sermon.” “Sinabi ko naman kasi sa’yong itigil mo na ‘yang pagsusulat. Hindi mo ‘yan kailangang gawin para kumita ng pera.” “Papa, hindi ko naman ginagawa ang pagsusulat para lang kumita ng pera. Yes, this is my job, pero passion ko rin ‘to.” “Passion mo, pero nai-stress ka.”

“Gusto ko lang makatapos. Makahanap ng trabaho. Hindi ako ambisyoso. Pero gusto kong gawin nang tama lahat.” Tinitigan ko siya. Sa liwanag ng mga ilaw ng kalsada, nakita ko kung gaano ka-sincere ang mga mata niya. Simple lang siya. Walang arte. Pero may lalim. Nagpatuloy siya. “Pero gusto ko rin… gusto ko rin makasama ‘yung mga taong kagaya mo. Yung mga may passion. Nakakahawa kasi ‘yung energy mo.”

“Pero ito kasi talaga ang gusto ko. Mahal ko ang ginagawa ko. Mahal ko ang pagsusulat. I write because it is my passion.” “Write more,” seryosong saad nito. “Mas lalo mong ipakita na gusto mo at masaya ka sa ginagawa mo. Dahil kung ako ang tatanungin, wala naman akong nakikitang mali sa pagsusulat lalo na kung ito ang passion mo. Hindi rin ‘yan madaling trabaho. In fact, I salute all the writers in the world dahil nakakaya niyong gumawa ng mga nobela na hindi lang kamay at utak ang ginagamit niyo kundi pati na rin ang puso,” dagdag pa nito. “Nakakabilib kung paano tumatakbo ang isip niyo. Kung paano niyo pinapadama ang iba’t ibang emosyon sa mga mambabasa. Nakakamangha kung paano niyo ginaga

Hindi nila mauunawaan iyong pagmamalaking nararamdaman ng mga kagaya ko sa mga panalong pinaghirapan namin sa buhay. “Kahit ilang trabaho ko pa iyong sabihin ko, hindi pa rin iyon sasapat para sa kanila. Kahit ilang awards at diploma pa iyong ibigay ko sa kanila, mababa pa rin ako sa mga mata nila,” I resumed, choking on my tears. I then turned to him. “Kahit ilang beses ko pang ulit-ulitin na nagawa ko ang mga iyon at nagtagumpay ako kahit wala kaming pera, hindi nila maiintindihan kasi hindi nila kailanman naranasang mamuhunan sa mga pangarap nila at kakayahang magsikap. They have everything while I have nothing but only my dreams.”