Peace And Quiet Novels & Stories

Dito, hindi matraffic, hindi marami ang mga sasakyan na dumaraan, hindi maingay, at hindi magulo. The life in San Gabriel is peaceful, quiet and slow. Unti-unti kong inihilig ang ulo sa headrest ng upuan at pinagmasdan ang kalangitan na punong-puno ng mga bituin. May kung ano sa puso ko ang parang lumaya, ngunit muling nakulong. Hindi ko maunawaan, parang may mga karayom na marahang itinutusok sa dibdib ko.

Behind her, the ultra-modern beach house—a skeletal masterpiece of steel and floor-to-ceiling glass—glowed warmly, a solitary lantern in the middle of the Sulu Sea. It was silent. It was peaceful. For the first time in what felt like an eternity, the ghosts of the city weren't clawing at her heels. There was no social media vitriol, no looming deadlines, and no Chloe Rivera. “Ang tahimik dito,” she whispered to the wind. In the city, silence was an expensive luxury, usually interrupted by the low roar of traffic or the hum of a neighbor’s generator. Here, the silence had a heartbeat. It felt alive.

Iisipin n'ya bang ang kapal ng mukha ko dahil iniisip ko ngayon na kakalimutan n'ya ang mahal n'ya para saakin? Hindi ko na alam pa. The silence between us isn't awkward. This is the silence of peacefulness. Kung p'wede lang ay wala nang magsalita. Kahit dito nalang kami habang-buhay kaysa may lumabas pa sa mga labi n'ya na makakasakit saakin. Kung mangyari 'yon ay hindi ko na alam pa ang gagawin.

Pinagpapawisan ako pero normal pa rin ang tibok ng puso ko. Nang mapansin kong normal pa rin ang tibok ng puso ko at wala akong napapansing kakaiba sa sarili ko ay nagpasya akong bumaba sa tulay at umupo sa damuhan at sinubukan kong magconcentrate baka sakaling mayroon akong maalala o bumalik paunti-unti ang ala-ala ko. Hanggang sa lumipas ang mga sandali hanggang sa payapa kong naririnig ang agos na tubig sa ilog, ang huni ng ibon sa 'di kalayuan ay malinaw na rin sa pandinig ko, at ang tunog ng hangin na hinihipan ng mayayabong na damuhan.

Bwisit! Napalingon naman ako kay Luther ng ang mumunting ngiti niya kanina ay nauwi sa malaking pag-ngisi. Pasimple ko kasi siyang tinitignan kanina kaya mabilis kong nakita ang pagngisi niya para akong nahipnotismo bigla. Mas gwapo siyang tignan ng makita kong nakangiti na siya hindi kapares ng kapag seryoso. Gwapo pa rin naman pero mas masarap titigan ang Luther na nakangiti.

saad ko habang namamangha tinitignan ang paligid. "Peaceful place" rinig kong sabi niya ng tonong seryoso at nang tignan ko ito ay nakasandal na siya sa may ilalim ng puno at nakaupo. Tama nga siya ang peaceful ng lugar na ito na wala kang maririnig na iba kundi ang mga huni lang ng ibon at napakasariwa pa ng hangin. Nakita ko naman na pinikit niya ang kaniyang mata na animo'y matutulog ito.

In the midst of nowhere, I was trying to find a way out of it. Sa gitna ng paglalakad, sa malamig na gabi, at sa malakas na bugso ng ulan, nahimatay ako. Dark consumed my whole vision and body. Kailan mo malalaman na tapos na ang lahat? Is it when you're already happy and at peace? How would you know if you're at peace already? Kung wala ka na bang kaaway? Is it when you're already living in a no noise city? Or when you're already at home.

[The Quiet Life] Ang dampa na kanilang tinutuluyan sa pusod ng isang liblib na baryo sa Zamboanga ay malayo sa karangyaan ng mga palazzo sa Roma o sa teknolohiya ng The Leviathan. Gawa ito sa pinagtagpi-tagping kawayan, nipa, at pag-asa. Dito, ang tanging tunog na gumigising sa kanila sa umaga ay ang tilaok ng mga manok at ang banayad na haplos ng hanging dagat na nanunuot sa mga siwang ng dingding. Walang mga security cameras, walang mga motion sensors—ang tanging bantay nila ay ang malawak na kagubatan sa likuran at ang dagat sa harapan.

Habang nagkakape sila, tahimik lang. May mahinang tugtog mula sa radyo. May ulan sa bubong. At sa gitna ng ordinaryong sandali, may pakiramdam ng fullness na hindi niya mahanap noon sa kahit anong achievement. “You’re quieter these days,” sabi ni Clara. Tumingin siya rito. “Bad quiet?” Umiling ito. “Peaceful quiet.” At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, hindi siya natakot marinig iyon.

Hindi na rin ito ang Gabriel na puno ng pride. Kami na — dalawang taong minsang nagkasira, pero piniling magpatawad. Sa dulo, natutunan ko: Love doesn’t always have to be loud. Sometimes, it’s quiet — like the sea, steady but endless. At doon, sa ilalim ng langit ng Batanes, tinapos ko sa isip ang isang pangako: “I fell in chaos, but now… I’m choosing peace.”