Peace And Quiet Mga Nobela at Kwento

aniya. “Almost,” I replied, gently stroking my belly. “Pero may kulang. Hindi ko alam kung ano.” Mataman niya akong tinitigan. “Siguro kulang ito ng kung ano talaga ang gusto mong ipinta.” Napakunot ang noo ko. “And what’s that?” “Peace,” mahinahon niyang sagot.

“Or… do you want to go somewhere else first?” Clarissa glanced at him, caught between amusement and curiosity. “Somewhere else? Like where?” Luis smiled faintly, the kind that hinted at a hundred possibilities. “Somewhere you can breathe. No noise. No pressure. Just… peace. Maybe a view. A quiet corner of the world where you don’t have to be anything but yourself.” Napatingin si Clarissa sa bintana, saglit na nag-isip. Then she turned back to him with a softer look in her eyes. “Maybe tonight… I don’t need to go home.”

Pagsisinungaling ko. Mejo malayo na sa bayan tong bahay ni Howard. Gubat ang likod at malawak na carabao grass at Bermuda grass ang naka palibot. Tama sya, safe ako dito. Fresh air, quiet and peaceful. Sya lang ang peace-ting yawa.

Sa isang yakap nagtapos ang kanilang pagpapaalam sa isa't isa. Mabigat ang damdamin ni Clarisse habang tinahak ang daan pababa ng hagdan. Binalikan niyang titigan ang makaluma subalit napakagandang tahanan na nabalot ng lungkot dulot ng hindi tiyak na dahilan nang siya ay nakalabas na nang tuluyan. "I hope you'll find peace and joy soon to reign over you. To Anita, if you are here, listening, nawa'y mahanap mo ang kapayapaan para sa iyong kaluluwa. Rest in peace, Anita," aniya at tumalikod na.

Kasi kahit gusto kong magbiro, ramdam ko ang bigat ng boses niya. Naglakad ako papunta sa bintana, tinatanaw ang mga ilaw ng siyudad sa ibaba. “Hindi ako sanay sa ganito. I live a quiet life, Sebastian. Wala akong bodyguards. Wala akong penthouse. Just… my small apartment and my peace.” Lumapit siya sa likuran ko, hindi man lang nag-ingay sa bawat hakbang. “Peace is an illusion, Isla. One threat, one mistake… and it’s gone.”

"Wala ka nang choice kundi ang pagtiyagaan ang company ko." Walang anu-anong nahiga si Lorenzo habang nakaunan sa dalawang bisig nito. Mukha itong unbothered. Napakapayapa ng mukha nito habang sa ulap nakapako ang mga mata. Even the sky is so perefectly peaceful. "Let's just enjoy the peace and quiet, Eli."

Ang sinag ng buwan na tumatama sa tubig ay kumikislap at tumama rin sa mukha nito. The tranquility surrounding him was like he has no problem at all. At aminin niya na nung pumunta sila rito at namatay si Zaria tapos silang dalawa ang narito ay napakatahimik ng mundo nila. Malayo sa magulong buhay na kinasusuongan nila. The aura of peacefulness and calming sound of crickets around him felt like he doesn't care what was happening in this world. She walk unhurriedly as she stared at his side profile. Ni hindi ito lumingon sa kaniya tanda na nagtatampo pa rin ito sa kaniya.

Her head resting on her arms, buhok niya bahagyang nakatakip sa gilid ng mukha niya. Peaceful. Too peaceful. Napahinto ako. Parang tumigil ulit ang mundo ko. All the tension from earlier, the argument, the irritation, the jealousy... lahat ng iyon ay biglang nawala sa isang iglap lang. At napalitan ang lahat ng iyon ng isang bagay na mas mabigat. Mas tahimik. Mas delikado. Dahan-dahan akong lumapit. Maingat. Parang kahit ang tunog ng sapatos ko sa sahig ay ayaw kong marinig niya.

May mga malalaking puno rin na makikita rito. "Saan ba tayo?" Pagtatanong ko sa kanya habang sumusunod sa kanya sa paglalakad "A place where you can think without any distractions." Saka siya umupo sa may semento sumunod naman ako sa kanya. After that I remained quiet, I closed my eyes for a while to feel the wind that hits in my face. It is refreshing. It somehow eases how my mind thinks. This is what I like. I want some peace of mind. This helps me think and make my mind calm.

“Let’s make a promise, baby. Right here, on our land.” “What kind of promise?” Inabot ni Kane ang kamay ni Vesper at hinalikan ang likod ng palad. “That no matter how loud the world gets, we’ll always have this. A place where it’s quiet. Where it’s just Kane and Vesper. No titles. No wars. Just us…” Kane leaned closer to Vesper. The sunset was behind him like a filter. She met him halfway and they shared a soft-tasted like mango and wind kiss.