Tinitiis ko pa rin ang unang eksena sa isip ko, yung maliit na silid kung saan nagigising ang tauhan na may bitak-bitak na pangako sa sarili: hindi na muling magugutom, hindi na muling mapapahiya. Nagsimula ang kasakiman niya sa isang simpleng panlasa ng seguridad—hindi pera lang, kundi ang pakiramdam na hindi na siya ang nasa ilalim ng itulak ng kapalaran.
Minsang nasaksihan ko kung paano siya nagtipon ng maliit na kayamanan mula sa mga pang-araw-araw na bagay: nakawin man ay pagkain, o iimpok mula sa kanino man. Unti-unti, ang pag-iipon ay naging obsesyon. Hindi lamang ito tungkol sa materyal—ito ay paraan para takpan ang sugat na iniwan ng kawalan ng pagmamahal at ng pagkakaroon ng papel na walang halaga. Sa halip na maghilom, lumaki ang lungkot at napalitan ng hungkag na kasiyahan tuwing nakakakuha siya ng gusto. Sa huli, ang sakim na iyon ay naging bakas ng mga lumipas na pagkukulang, isang maling lunas para sa takot na muling mawalan ng kontrol. Hindi nakapagtataka na habang lumalago ang kapangyarihan niya, lumalago rin ang tugis ng kasakiman sa bawat desisyon at ugnayan na hinahawakan niya.