Perdão Mga Nobela at Kwento

CHAPTER FOURTY-SIX Nagulat si Diane sa narinig niyang iyon. Hindi siya makapaniwalang kaya ni Gerald na sabihin ang SORRY. Hindi siya iyon ngunit buo na ang desisyon niya. Hindi na kaya pang buwagin ng isang sorry lang ang kanyang paninindigan. “Can you still forgive me?”

Gustong tumulo ang luha nya dahil sa masakit na salita ni Thunder ngunit baka mas lalo lang itong magalit kong umiyak sya. "I'm sorry. How many times do I need to say that just to be forgiven? Pinagsisisihan ko ang lahat. Kung kaya ko lang ibalik ang oras… ginawa ko na pero tao lang ako di ako perpekto." Shanel winces in Thunder's tight grip. Halos magmakaawa sya na pakawalan. Yet for Thunder, maybe it sounds moaned. "Bitch, sorry is not enough you know that." Sabi ni Thunder na gigil na gigil.

Yumuko siya, mukhang kaawa-awa nag mukha at nagsalita gamit ang mahinang boses na animo ay sising-sisi sa ginawa. “Mr. Carreon, I'm really sorry. Nasaktan ko ang asawa mo. Inaamin ko naman na kasalanan ko, hindi ko itinatanggi. I'm willing to pay any price for my mistake. Please, have mercy and forgive me this time. Hindi na po mauulit. Patawad, Sir…”

Seryosong aniya. I already think of it. "I just want to make up for my mistakes. I know I didn't treat you right so I'm sorry. I don't want your forgiveness because I don't deserve it pero hayaan mo akong pag-ipunan iyon para makuha ko balang-araw ang pagpapatawad mo." Saad ko, ako pa yata ang humingi ng kapatawaran sa kasalanang hindi ko naman talaga ginawa.

bungad nitong tanong. “Yeah,” she replied. “A little better.” “I’m really sorry kanina. Hindi ko po agad kayo nahawakan.” There is genuine guilt in Cleo’s eyes. Mahina siyang natawa at umiling dito. “You don’t need to be sorry. It’s not your fault. Thank you for the concern, though.”

Pinagtitinginan na rin sila ng ibang customer sa loob. "Baby, I-I'm s-sorry. S-sorry kung nasaktan ka. Sorry kung naglihim ako sayo. P-please, forgive me. Let me fix this. Just please, forgive me baby." Tinitigan niya lang ito sa mga mata. "Tumayo ka dyan—"

“I know, nahihirapan ka ngayon pero nahihirapan din ako, ang mga customer ko ay naghahanap na sa kanilang binili. Ano ang ibibigay ko sa kanila kung palpak ang ginawa niyo?” Umupo naman ako sa kanyang harapan kung saan ako palaging umupo kapag may kliyente, “We sincerely apologize, Mr. Eduardo, for the delay in your business. We are truly sorry for our mistake. We hope you can understand.” “Yes, yes, I understand. But you know my situation, nasa gitna ako ngayon, kaya nahihirapan ako. They want a refund, and I don't have enough money to give it to them. You know my business is small, Ms. Del Rosso.”

Pagkaraan ng ilang segundo, mahina itong nagsalita. “I’m sorry... for making you suffer.”

“Sira na ang coat ko! Alam mo ba kung magkano ’to?” “Oh my God, I’m so sorry!” Agad lumapit ang lalaking natapilok sa upuan, halatang nagmamadali at puno ng pagsisisi. “Miss, please forgive me. I’m willing to compensate. You’re the most perfect creation of God, surely you wouldn’t make things hard for me, right?”

“Nathan! Our daughter… our daughter could have been seriously hurt! Hindi mo ba naisip?! Hindi ka ba nag-alala?!” “I am… I am sorry! I am so sorry,” tuloy ni Nathan, halos maiyak sa sobrang guilt. “I… I swear, I never wanted her to get hurt. I never… I never intended this to happen. Please… forgive me… I will make sure she’s safe. I will make sure this never happens again. I promise.”