Philippine Rituals Novels & Stories

Biglang tumahimik ana kapaligiran nang mangibabaw ang boses ng naturang huwes. "Good day, everyone. We are gathered here today to witness the union of Mr. Miguel Javier Mortiz and Ms. Gabriella Marie Joson in lawful marriage under the laws of the Republic of the Philippines." pagsisimula nito at tinapunan ng tingin ang dalawang ikakasal na nasa harapan nito. Marriage is a special contract of permanent union between a man and a woman, entered into in accordance with law, for the establishment of conjugal and family life.

Elara’s POV Tinawag nila itong the binding. Isang ritwal na mas matanda pa sa mismong trono — binubulong lang sa dilim ng korte, ginagawa lang para sa mga taong tuluyang tumawid sa pagitan ng loyalty at belonging. At ngayong gabi, ako ang taong ’yon. Tahimik ang silid pagpasok ko. Walang ilaw maliban sa bilog ng mga kandila sa paligid ng altar. Mabigat ang hangin — amoy insenso at bakal, parang halong dasal at dugo.

“Oo, sweetheart. Matagal ko nang gustong isama ka sa Cebu. Perfect timing dahil may festival doon.” Halos kumislap ang mga mata niya sa excitement. “Ang saya naman! First time kong makakapunta sa Cebu, Cris. Anong festival ‘yun?” Hinila ko siya pabalik sa kama at niyakap nang mahigpit. “Sinulog Festival, sweetheart. Isa sa pinakamalaking selebrasyon sa Pilipinas—may street dancing, makukulay na parade, at masasarap na pagkain.”

“I-I do…” Ilang saglit pa ay nagpalitan sila ng singsing. It was beautiful in Lily’s eyes. Ngunit pinaalalahanan niya ang sarili na kahit gaano pa iyon kaganda ay mananatiling huwad ang kasal na iyon. “I now pronounce you as husband and wife,” nakangiting wika ng pastor. “You may now kiss the bride!”

"Kagabi, pagkatapos kitang sunduin sa bar, may grupo na tumatakbo sa hallway, inimbitahan nila tayong sumama sa kasal. Sumakay tayo ng limousine na nirentahan ng grupo nila. 'Tapos, nanood tayo ng apat na wedding ceremonies. Pagkatapos maganap ng lahat ng kasal, hiniling mo sa opisyal na ikasal tayong muli!" "At hindi mo ako pinigilan?!" bulalas ko, hindi makapaniwala. ""Trust me, babe. I tried to stop you!" he stuttered. "You wailed and complained to the officiant. People were looking at us. Then I asked the officiant if it was okay if we could do the ceremony unofficially. Trust me. I believe it was just an unofficial sham." Dama ko na kinakabahan si Philip sa kanyang paliwanag.

Ayaw niyang magtalo sila at magiging dahilan ng pagiging palpak ng mga plano niya. They arrived at Apo Larry's house. His house is not that big but all of his family live here. They really value the old Filipino traits, the strong family ties. That's a unique Filipino culture that can be observed only in the Philippines. Also Filipinos are well-known for being hospitable. "Pasok na kayo, pagpasensyahan niyo na ang bahay ko, maliit lamang ito pero masaya kami," anang Apo Larry.

Gusto kong pumalag pero sa tuwing naiisip ko ang mga matang nanonood sa amin, pinilit ko pa rin ang sarili ko na kumalma At ang mga bisita naman ay mas lalo pang naghiyawan. Na para bang kilig na kilig talaga sila sa kanilang mga nakita "Narinig mo naman siguro ang sinabi kanina ng lalaking lumapit kanina diba? It's time, Mikyla! Time para umpisahan na natin ang ritual na nakasanayan ng mga Fulgencio na nangyayari ilang henerasyon na ang nagdaan!" seryosong wika ni Arif.

At ngayong nasa piling na niya ang mga ito, kontento na siya at nakahanda na siyang magpaalam para magpahinga. Ipinagpatuloy niya ang orasyon. Pagkatapos, habang sinasambit ang ritwal ay saka niya inihulog sa mahiwagang tubig ang ilang piraso ng hiniwang kulay itim na kandila. Saka siya niya itinaas ang dalawang mga kamay at ipinagpatuloy ang pagsambit ng inkantasyon na tanging siya lamang ang nakababatid kung para saan at kung ano ang magiging resulta niyon.

May fountain sa gitna nito at napakaganda nitong tingnan. Napatitig siya sa mga ulap. Kamusta na kaya si Trisha? Simula nang makauwi sila rito sa Pilipinad ay wala pa siyang tawag na natatanggap mula rito. Hindi niya tuloy kung kamusta na ito. Siya na lamang ang tatawag dito mamaya. Hindi niya namalayang may tao na pala sa likod niya.

Ang bawat umaga ay nagsisimula sa ritual ng paggalang sa lupa at pag-inom ng kava kasama si Tave at ang mga elders. "Rafael, ang ritmo mo ay iba," sabi ni Tave isang umaga, habang nagtatanim sila ng bamboo shoots. "Ang ibang foreigners ay nagmamadali. Ang pagmamadali ay lumilikha ng bagyo. Ikaw, ikaw ay nag-iingat ng kapayapaan."