Philippine Rituals Novels & Stories

At ngayong nasa piling na niya ang mga ito, kontento na siya at nakahanda na siyang magpaalam para magpahinga. Ipinagpatuloy niya ang orasyon. Pagkatapos, habang sinasambit ang ritwal ay saka niya inihulog sa mahiwagang tubig ang ilang piraso ng hiniwang kulay itim na kandila. Saka siya niya itinaas ang dalawang mga kamay at ipinagpatuloy ang pagsambit ng inkantasyon na tanging siya lamang ang nakababatid kung para saan at kung ano ang magiging resulta niyon.

May fountain sa gitna nito at napakaganda nitong tingnan. Napatitig siya sa mga ulap. Kamusta na kaya si Trisha? Simula nang makauwi sila rito sa Pilipinad ay wala pa siyang tawag na natatanggap mula rito. Hindi niya tuloy kung kamusta na ito. Siya na lamang ang tatawag dito mamaya. Hindi niya namalayang may tao na pala sa likod niya.

Ang bawat umaga ay nagsisimula sa ritual ng paggalang sa lupa at pag-inom ng kava kasama si Tave at ang mga elders. "Rafael, ang ritmo mo ay iba," sabi ni Tave isang umaga, habang nagtatanim sila ng bamboo shoots. "Ang ibang foreigners ay nagmamadali. Ang pagmamadali ay lumilikha ng bagyo. Ikaw, ikaw ay nag-iingat ng kapayapaan."

Pero malabo na 'yon ngayon. I cried again everytime Azul's image flashed in my mind. Nagsimula na ang tradisyunal na ritwal. Naroon sila sa dalampasigan. I could picture them out forming a big circle, sitting on their mats by the shore while commemorating the beauty and fortune coming from the full moon. There will be burning sages and papers where they'll be writing their manifestations under the light of the heavenly body. Para sa kanila, ito ang panibagong simula ng masaganang pamumuhay. Pero para sa akin, ito ang araw kung saan ako mahina at puno ng kamalasan.

Habang bumababa ang araw sa labas, ang kadiliman ay dahan-dahang sumasakop sa kapilya… at sa puso ng isang babaeng hindi pa alam na siya ang magiging biktima ng isang kasal na itinahi ng kasakiman. Madilim ang langit ng Manila nang araw ng libing ng mga Philip. Ang burol ay ginanap sa pribadong memorial park sa itaas ng burol ng Busay, kung saan tanaw ang buong lungsod. Sa gitna ng puting tolda, nakatayo si Lorie Philip, nakaitim na bestida, basang-basa ng ulan, at walang tigil sa pag-iyak. Sa kanyang harapan, dalawang kabaong — isa para kay Franco Philip, ang tinitingalang negosyante ng Philip Holdings at Philip Empire, at isa para kay Jane Philip, ang babaeng tinaguriang “reyna ng kabutiha

"Bukas na ang Imbayah festival? Ano ang mga ginagawa ng mga taga-rito?" "Heto po ang brochure ma'am, basahin ninyo." Tinanggap niya at binasa ang mga facts tungkol sa Imbayah festival. ***Imbayah is a cultural Festival which celebrates the well established conventions of the Ifugao Indigenous tribes of Banaue, Philippines." Imbayah praises collect and fuses customs with thanksgiving to mollify the profound world for arrangement of good reaps.

Nasa loob sila ng isang lumang simbahan—ang orihinal na lugar kung saan ginanap ang unang ritwal ng Villarreal line. Ang mga kandila’y umiikot sa sarili nilang apoy, at sa altar ay may nakaukit na salitang Latin: “Sanguis ligat animas.” (Blood binds the souls.) Sa harap ng altar, nakita nila ang dalawang lalaki—magkapatid na magkamukha. Ang isa, suot ang puting kasal na balabal. Ang isa, nakayuko, may kadena sa leeg.

Ang suot nitong kuwintas na may pendant na susi, parang bituwing kumikislap sa sinag ng araw na tumatama rito. "Dahil gusto mo ng katahimikan at ayaw mong naiistorbo sa iyong pamamahinga. Iyan ang tanda kong habilin mo hindi lang sa akin kung hindi pati na rin kina Idyang at Felipe." Sina "Idyang" at "Felipe" na tinutukoy ni Padre Mauricio ay ang mga Pilipinong katulong nila sa Casa Del Los Benditos.

Ganoon kadali lang ay nakagawa na ako ng palaspas. Sa tradisyon ng maraming Pilipino, ang palaspas na nabasbasan tuwing Palm Sunday ay itinuturing na mabisa laban sa masasamang espiritu o kamalasan. Panlaban din talaga ito sa malas o sakuna, lalo na kapag may bagyo. Sabi rin ng lola ko nung nabubuhay ito ay pangtaboy talaga ang palaspas sa masasamang espiritu o masamang elemento. Bukod doon, proteksyon ito ng bahay kaya madalas isinasabit sa pinto o bintana.

He’s so sweet. “Who will lead the prayer?” Nagtaas ng kamay ang tatlong bata ngunit nauna si Amari kaya tinatawag ito ni tito Erwin. Ganito kami lagi sa hapagkainin, sinanay namin ang mga bata sa culture ng Filipino kahit na malayo kami sa bansang kinagisnan. After all, we are all Filipino by blood. “Our dear Heavenly Father, we thank thee for this food. Feed our souls on the bread of life and help us to do our part in kind words and loving deeds. We ask in Jesus' name