Philippines Myths And Legends Novels & Stories

Nakatanaw siya sa labas ng maliit na bintana, pinagmamasdan ang mga ulap na dahan-dahang binabalot ng sinag ng araw. Katabi niya si Anchali, nakayakap sa stuffed toy na bitbit nito mula pa kanina. Ang bata’y masiglang nagtanong, halos pabulong: “Mommy, is it really safe in the Philippines? No more bad people?” Nangingiti si Aurelia kahit na may lungkot ang mga mata niya. “Yes, baby… it will be safe. We’ll be together. That’s what matters.”

bulong nito What? Humigpit ang hawak ko sa anak ko ng marinig ko ang sinabe ni Kiel. Lumipad na kami sa kawalan at kitang kita namin ang mga gusali sa ibaba hanggang sa matabunan na ito ng mga ulap. I gonna miss the philippines!

“Of course, Daviah. Maraming dagat sa Pilipinas. Did you know that the Philippines has 7,641 islands? So maraming dagat doon. If you want to see one, Palawan is one of the best options. You can ask Lolo Edie to take us on a trip to Palawan if you want because maganda ang dagat doon. We can swim and have a bonfire at night.” Napaangat si Belinda at Daviah kay Valeria nang sumabat ito.

CHAPTER ONE Halos takpan ko na ang tenga ko mula sa paulit-ulit na sermong aking naririnig galing kay mommy Gwen, ang tumatayong nanay ko simula nang mawala ang pareho kong magulang. She’s not even related to me nor my parents but she wholeheartedly adopted me when she heard my story from the orphanage. She and her husband, daddy Miguel did not got the chance to have a child of their own that’s why they adopted kids. Tatlo kaming lahat na ampon nila ngunit sa aming lahat ay ako ang pinaka sakit ng ulo. I wonder if they are regretting that they adopted me.

mahaba kong sabi sa kaniya na ikinakunot din ng noo niya. “What?! Edi bali wala lang pala yung pagpupuyat namin?!” Gulat na sabi ni Renz at sinabunutan pa ang sarili. Agad na umakyat ang dugo ko dahil sa inis. “Hindi ko naman sinabi na iligtas niyo ako! Bumalik na nga kayo sa pilipinas!” Sigaw ko at tinulak pa si Keiron at aakyat na sana ako sa taas ng bigla may yumakap mula sa likod ko.

Adeline "Walang hiyang manloloko! Mabulok ka sana sa impiyerno, scammer!" Padaskol kong ibinaba ang phone ko sa ibabaw ng glass table sa aming sala, lumikha iyon ng malakas na kalabog na umalingawngaw sa buong bahay. Ramdam ko ang mabilis na pag-akyat ng dugo sa aking mukha dahil sa matinding galit at panggigil. Muli kong dinampot ang phone ko para murahin ang walang kwentang seller na 'yon, ngunit lalo lang akong nagngitngit nang makitang hindi na nagde-deliver ang mga mensahe ko.

she said proudly. Mas lalong kumunot ang noo ni Kuya Lucky dahil sa pinagsasabi ng kapatid. “Where did you get that idea, Hope Catherine?” masungit na tanong niya. “I heard it sa classmates ko. They're talking about aswang, white lady, and tikbalong. Scary daw 'yon I think.” He winced at her. “It's not tikbalong. TIKBALANG.” Umirap lang ito sa hangin. “Same sound though.”

FEBRUARY 2024, PHILIPPINES "Seven billion people in the world. Seven continent. Seven-thousand-six-hundred-forty-one islands clustered into three major island groups: Luzon, the Visayas, and Mindanao. Sa dinami-rami kong nakakasalubong na tao sa kalsada bawat araw sa Manila, ikaw pa 'yong taong nakilala ko out of nowhere. Sa dinami-rami na taong tinulungan mo, ako 'yong ma-swerteng taong hindi mo lang basta tinulungan; iniligtas at inahon mo pa ako sa kahirapan. Binigyan ng liwanag ang madilim kong mundo, at binigyan nang pagkakataon na mahalin ako at mahalin kita." "Ako—Xyrine Marie Caballero, sumusumpa sa Diyos may kapal at sa lahat ng mga tao na nadirito na ipagtatanggol, ipaglalaban, at

Sa kabilang parti sa unahan ay may narinig silang umaangil na parang asong gutom na gutom. “Sa tingin ko nasa Pilipinas tayo mga kasama,” ani ni Naro. “Pilipinas? Malayong bansa ‘yon ‘di ba?” “Oo. At sa Pilipinas lang makikita ang mga nilalang na tinatawag nilang aswang,” “What are those?” “Mga kumakain ng tao, Adalyn.” “Ooh gossh. Nakaligtas nga tayo sa witch, pero parang hindi tayo makakaligtas sa mga aswang.”

"Dahil ang bawat araw na kasama kita ay isang milagro. Gusto kong ipagsigawan sa buong mundo—o kahit sa islang ito lang—na ikaw ang aking reyna, hindi dahil sa dugo mo, kundi dahil sa puso mo." Nang sumikat ang araw, natanaw na nila ang pampang ng isang maliit at tago na cove sa Zamboanga. Ang buhangin ay puting-puti at ang tubig ay malinaw na parang kristal. Isa-isa silang bumaba mula sa bangka. Nang tumapak ang mga paa ni Ryella sa malambot na buhangin, nakaramdam siya ng isang kakaibang kuryente. Ito na ang Pilipinas. Ito na ang lupang pinagmulan ng lahat.