Novel & Cerita Philippines Myths And Legends

ang nahihiyang sagot ni Serena. “Oh,please,call me Jasmine.I’m so excited about this project,Serena...Imagine,half of the scenes is in the Philippines,so there’s a bigger chance na makakauwi tayo ng Pilipinas!Oh,I can’t wait for the shooting to start!” ang excited na sabi ng babae. “S-Sure,Jasmine...I miss going back home,too.It’s been ten years since the last time I went to the Philippines...” ang pagkukwento ni Serena.

Napaupo siya sa malambot na kama at tinitigan ang binata. "My mommy is married and that's my daddy. They were left in the Philippines. So if you're going to say nonsense, get out." Saad niya. Ayaw niya kasing makarinig ng kung ano tungkol sa napapansin niya rin sa ina. Gusto niyang magbulag bulagan. Nakita niya namang ngumisi ang lalaki. “Wow! You're just here for the first day, pero feeling rich kid kana? Is that the attitude of ignorant women in the Philippines?” Nanunuyang saad nito.

Naikukwento ang tungkol sa mga aswang, tikbalang, kapre, laman-lupa, maligno, duwende, engkantado at engkantada pero may isang grupo pa ng mga nilalang na tahimik na namumuhay sa kagubatan ng Talumpit, isang lugar sa isa sa mga probinsya sa Kabisayaan. Sila ang mga engkantao o hybrid ng mga engkantado at tao. Ayon sa pinagpasa-pasang kwento ng mga matatanda sa lugar, bago pa dumating ang mga Kastila ay may isang komunidad na ng mga engkantao sa paanan ng Bundok Talumpit. Ang mga engkantado noong mga panahong iyon ay umibig at nagpakasal sa mga kababaihan sa lugar. Tanging mga lalaking engkanto lamang ang pinapayagang umibig sa hindi kalahi ng Kataasan o ang tumatayong lider ng mga engkanto.

Kabanata 49: 'Reunited with the Sun' Apolaki is the god of sun and war revered by the Tagalog and Pangasinan people of the Philippines prior to colonization. According to a myth, he was the son of the supreme god of being Bathala and a mortal woman, along with his sister Mayari, the goddess of the moon.

Para akong isang bata dito na ignorante. Namamasyal kami ngayon sa 'The Land of Legends Theme Park', hindi talaga ako makapaniwala sa mga tanawin. Akala ko sa panaginip lang ang mga ito. Ang kaibahan lang nila sa park sa Pilipinas ay walang masyadong street foods akong nakikita. Nasa malayo sila. Habang sa Pilipinas naman ay nakikita mulang sa tapat. Wala ngang fish ball at kwek kwek dito. Mga expensive type kasi street foods nila. Saka hindi ako sure sa lasa kung masarap ba o hindi. Iba-iba kasi taste natin.

Halos mayanig ang bawat sulok nitong silid ''Wala na 'kong pakialam kung marinig nila tayo! Ugh!'' Padyak niya uli. ''Basta makalabas lang tayo rito! Tiis lang isda.'' Nanlalabo na ang paningin ko. Para na ring may mga bumabang ulap sa paligid. Dumodoble na rin sila sa paningin ko. Naramdaman ko na ang pagkatuyo ng lalamunan ko. Kahit tiisin ko pa... parang... ito na ang katapisan ko. Bigla na lang humaba ang mga kuko ko't naitusok ko sa kahoy na sahig.

Walang subject na ganoon sa school namin sa Canada at tanging kwento lang ni mom ang naaalala ko. I know stories about Dr. Jose Rizal and his works, Noli Me Tangere and El Filibusterismo. But other than that, wala na. I heard about Magellan and Lapu-Lapu, pero sa totoo lang, hindi ko alam kung ano talaga ang nangyari sa kanila noon. And now that I’m here, I need to read everything. Kailangan kong malaman kung ano ba talaga ang nangyari sa kasaysayan ng Pinas. I’m a filipina, afterall.

The moon shines fully, illuminating the darkness outside and providing a glint of light to Svetlana’s eyes as she stared up at it while she sat on a bench with Ahrio next to her. “There’s a legend in Southeast Asian countries that whenever it’s the full moon, ghosts, monsters and other scary supernatural beings appear and roam the world of the living. Do you know that?” Ikniwento ni Svetlana ang isa sa mga nakakatakot na kwentong narinig niya mula sa kanyang pagkabata.

Sumunod siya rito. "Nasaan tayo?" tanong niya. "Sa Baguio, Benguet. Baguio is the flower capital of the Philippines and known for their Panagbenga Festival," paliwanag nito. Tumango siya. Hindi na bago sa kaalaman niya ang tungkol doon pero nakakamangha pa rin na makita niya ang Baguio ng personal.

Gusto niyang umamin ito sa kanya. “Sus, si Uncle naman. Alam mo tumatanda ka na kailangan mo nang mag-asawa. Kalimutan mo na si Lady Saphire hindi mo na siya mahahanap. Matagal nang panahon ang lumipas. Ang tagal na natin dito sa Manila, nakalimutan na nga natin ang Native natin oh. Namuhay na tayo ng parang Pilipino pero ni minsan hindi nagparamdam si Lady Saphire here in her own country.”