Philippines Names Novels & Stories

tugon niya. Malungkot na napangiti ako. Bakit parang ang sakit ng dating no'n sa akin? Baka dala lang ‘to nang pagbubuntis ko, ang pagiging emosyonal. Napanguso ako at nag-isip pa rin nang ipapangalan sa kambal namin. “Gusto ko ‘yong pangalan nila, Pilipinong-Pilipino,” I began. I wanted to name them like how I named my fur babies — Bayani and Ponkan. I really find the Fipino words as baby names cute.

Aya niya naman sa akin. Nag-aalinlangan man ay umupo na rin ako mas nakakahiya kung tanggihan ko siya at mukhang mabait naman. “Thank you ha.” Pagpapasalamat ko naman. “Wala yon, by the way im Tanchelie Del Mundo. Just call me, Tanch. This is George Alcadez, my friend.” Pagpapakilala niya naman at naglahad ng kamay.

Nabosesan ko kaagad ito kaya biglang nagsalubong ang kilay ko. “Cali?” “Uh-huh.” Napaawang ang labi ko nang mapagtantong si Cali nga ito. Cali is my agent in modeling, he’s American Filipino. At base sa numerong ginamit niya pantawag ay narito siya sa Pilipinas! “And I’m finally here in Philippines. It’s good to be back! Aren’t you welcoming me?” “No.” I heard him chuckle. Close kami ng agent ko kaya ganito na lang kami ka-casual mag-usap. Lumaki siya sa Pilipinas kaya kahit papaano ay alam niya pa rin ang kultura rito.

Sumandal ako sa kahoy na nasa aking likuran at pinagkrus ang magkabila kong braso "Kilala mo ako, hindi ba? dahil kung hindi, ay hindi mo ako tatakbuhan na parang daga na inuusig ng pusa." Mahinahong saad ko ngunit napatadyak ako sa lupa nang makuha nitong tumawa ng malakas. "Sino ba ang hindi makakakilala sa iyo binibini? Anak ka ni Don Rafael, ang isa sa pinakamayang tao sa Pampanga. Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng Vergara."

"Dolyar? ibig mong sabihin imported? (imported ang tawag nila sa mga foreigners.)" "Oo, kaya dalian mo na bago ka pa maunahan ng ibang pokp*k dito!" Pagkarinig niya sa tinugon nito ay minadali naman niya ang kaniyang paglalakad at apurahang pumara ng taxi.

Philipine International Airport. Nilibot ni Rhian ang kanyang tingin sa bansa kung saan siya ipinanganak at lumaki. Ni minsan ay hindi niya naisip na siya ay muling babalik kasama ang kanyang dalawang anak sa bansang ito.

Kensington, Philadelphia PA, USA 16:00 EST "ARE you ready for your flight?" tanong ng matandang amerikano na si Mr. Perry Hamilton sa apo ng matalik niyang kaibigan na si Joaquin. "Yes, Lolo Perry. I'm ready para umuwi ako bukas ng Philippines at makita fiancé ko." nakangiti namang sagot ni Essam.

Napailing ako dahil nahihirapan pa siyang bigkasin ang ibang salita niya. “It’s Ate Nica, baby. Not just Nica. You can’t call elders just their names here in the Philippines. You should put “Ate” or “Kuya”, or “Tito” and “Tita” before their names, okay?” “Weild,” she commented. “That’s not weird here, baby. It’s a way of respect here. You should know that, okay?” “Hmmkay,” maarteng aniya na ikinailing ko na lang.

Mas malakas na palakpakan. “France.” Napahawak si Solene sa dibdib. Isa pa. At pagkatapos— “Philippines.” Biglang sumigaw ang buong office. “Ma'am!” “Pasok tayo!” “Finalist tayo!” Napatawa si Solene habang napapikit. Hindi pa sila panalo. Pero sapat nang marinig ang pangalan ng bansa nila sa isang international stage. Lumapit si Mika at niyakap siya.

Dagdag pa nito. Sa pangalawang pagkakataon ay muli akong napatawa. Bakit ganon? Ang gaan-gaan yata ng loob ko sa kanya. Para sa isang tao na ngayon ko lamang nakilala. Ang bilis lang din niya akong patawanin at pangitiin. Weird. Kunot noo na napatitig ako sa mukha niya. "What? It's a Latin name of the river Severn in the United Kingdom." Paliwanag nito dahil baka iniisip niyang hindi ako naniniwala.