Philippines Names Novels & Stories

“Mahal kita, Ibrahim. Simula pa nung bata pa tayo. Mahal na mahal kita.” Tinaasan niya ako ng kilay. Parang hindi naniniwala. O baka naman nandidiri? “Mahal?” umiling siya. “Ang alam ko, mahal mo lang ang ideya na magkaroon ka ng perfect life. Kaya mo pinilit ‘to, ‘di ba? Kaya ka pumayag, kasi gusto mo maging Mrs. Ibrahim Montenegro. Kasi alam mong gusto ko si Ameira, kaya ginawa mo ang lahat para makuha ako sa kanya.”

____________________ Philippines Manila Airport Ang mainit na klima dito sa Pilipinas ay nag-aalala ng napakaraming magaganda at mapapait na ala ala. "Were here baby Ali. This is mommy's home town!" wika ko habang pangko ni Third ang anak namin. "Naaalala ko tuloy ang kuya Jonas mo, anak." wika ko ulit bagay na hindi naman maiintindihan ni baby Ali dahil hindi siya nakakaintindi ng tagalog. Alam ni Ali na nasa heaven na ang kaniyang kuya Jonas at hindi niya alam ang kondisyon ng kuya niya dahil pinili kong huwag munang banggitin sa kaniya ang tungkol doon dahil masyado pang bata si baby Ali.

Hindi pa man naibibigay ni Maeve ang sagot ay napansin na ni Nami ang pait at sakit na nararamdaman ng kanyang mommy. Itinigil ni Maeve ang pagtitiklop ng mga damit nilang mag-ina at ibinaling ang kanyang tingin sa kanyang anak. “We’re going to Philippines, baby,” tugon ni Maeve. “Philippines? Isn’t that the place where Tita Mommy lives, right?” paninigurong saad ni Nami. Tumango naman si Maeve bilang pagkumpirma. “Is it okay if we return, mommy? Will Lolo Daddy be upset if we go back to the Philippines?”

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

“May isa pang bansa na maliit lang pero alam ko na humiwalay din sa Finland dahil monarkiya pa sila hanggang ngayon. Fielvia. That’s the country’s name. Tama ba ako?” “Yeah, right! Fielvia pa nga pala. Oo, tama ka." Kinuha ni Nikias ang magazine, na naiwan ng kapatid niyang si Willow, sa ibabaw ng coffee table at ipinalit ang mga paa niya roon. "Fielvia. That's the monarchy among those countries until now. Ang namumuno ngayon ay ang hari ng Fielvia, na sinasabing kapag pumanaw ay mukhang mababalik ang bansa sa Finland.”

Pinatay ko na rin ang tawag ng matapos kami. I also called Ace in the Philippines eight months ago. I formally quit my job as Marco Mondragon gave me enough time to think about it. I'm okay as it is, and I don't think I will be back in the Philippines sooner. It may take a while and, if ever, only a vacation for us.

Dapat ay ganoon din ako sa kanya. May mga ibinilin siya sa mga tao sa villa at natuloy nga ang sinabi niyang pag-uwi. We were back into chatmates and videocall buddies. The Philippines is 6 hours ahead of Arcipelago Almerino, but he always checks on me. Sabay kami minsan sa pagkain, habang magkausap kami sa phone. Siya kumakain ng tanghalian, ako kumakain ng agahan.

Hindi naman niya maiwasang hindi tumingin sa bawat nadaraanan namin. "Mommy all buildings here is so high just like in London!" mangha niyang sabi. "Yes baby, halos pareho lang naman pero mas marami kang makikitang building sa other country unlike here. Dito pa lang sa Manila ang maraming building because this is the capital of the Philippines, that's why." pagpapaliwanag ko naman sa kanya. "Pero may building rin po sa ibang place dito sa Philippines?" "Off course baby."

Kapagkway sabi nito. "Ay hindi na kailangan malaman dahil kilala na kita. Hunter Cole Sandoval yung name mo. Nakita ko sa card mo. Pangalan pa lang lakas makagwapo." "How sure are you that it's my name?" "Hundred and one percent sure, isama mo pa ang 118,761,162 million Filipinos as of April 22, 2024. Tsaka ni-search kita kagabi. In-add pa nga kita sa mga socials mo pero di mo ako in-accept. Nag-message pa ako sayo hindi ka rin nagreply."

Litaw pa rin ang dimples na umiling siya. “Luther?” “Nope.” “Louis?” Umiling siya. “Louie?” Hindi pa rin. “Lucifer?!” Umiling ulit siya at natatawa na dahil pagkangiwi ko. “Filipino ang name ko.” “Ang layo naman sa Lulu!” Sumabog ang halakhak niya. “No, I mean, it's a tagalog name.” Tagalog? Wala akong maisip na tagalog na Lu. Delulu? Lukring? Lugaw? Luga? Ew.