Photograph 51 Novels & Stories

sabi nito nang iabot sa 'min ang limang larawan. "Wow! Ang gaganda naman ng kuha," namamangha kong sabi habang isa-isa naming tinignan ni sir Rommel ang mga picture. Na-hook ako sa picture namin na nakaupo sa buhanginan habang masaya kami ni sir Rommel na nakikipaglaro kay Gray ng sand castle. "Thank you so much, sir. These pictures are wonderful," sabi ni sir Rommel at saka nagbigay ng one thousand pesos tip sa photographer.

saw five nasty pictures from different angles. Oh, no...no..... I dropped my phone before I could even take a full sight of the photos.

Tiningnan niya ang picture. Biglang namutla ang mukha niya. Lumapit ako. There were five people in the picture. Adrian. Seraphina. Davon. Charlotte. And Richard. Pero hindi iyon ang nakagulat sa akin. Standing beside them was someone none of us expected to see. A young man. Tinitigan ko ang photograph. Kilala ko siya. Everyone did. Because he was supposed to be dead. Dahan-dahang binigkas ni Xyena ang pangalan niya.

Kung mangyayari iyon ay ayaw kong madamay si Fifth. What we need right now, is to find who's behind the installed camera inside the teddy bear. That way, we can use the whole footage of the scene that night as a proof. "What are your plans Nicaseane?" Zyline asked after a long while. Huminga ako ng malalim at nag-isip. Sumulyap ako kay Fifth na nakaupo sa tabi ko. Mariin ang kaniyang mga titig sa akin na tila ba hinihintay ang lahat ng sasabihin ko.

Sa sulok ng mga naka-frame na drawing ay pangalan ni Zyle at pirma. "You did this?" Tumango ito. "Pati ‘yon?" Turo ko sa kabilang dingding at duon naman lumapit. It was black and white photography of random things. A rose, a kid in front of a fisher's boat, stairs and buildings. "Just some random photos I captured."

Pero wala nang tao. Tanging isang bukas na drawer. Lumapit ako. Sa loob nito, may isang lumang envelope. Walang pangalan. May isang numero lang. 05. Binuksan ko. Isang papel. Isang litrato. At isang maikling handwritten note. He didn't disappear. Napatingin ako sa litrato. Hindi ito lumang larawan ng limang bata. Ito ay litrato ng isang lalaki.

Ang ulo ko naman ay bahagyang nakatagilid, may konting itaas din dapat ng baba. Narinig ko ang photographer na pabulong. “Nice. Very strong.” Ilang click lang ng shot ang narinig ko, shoot na agad. Wala na siyang pinaulit. “Okay, third pose naman tayo,” sabi ulit ng photographer.

Sa tabi nito ay may isang piraso ng polaroid photo. "Zoom in on the photograph," Zephyra ordered coldly, her jaw clenching so tight that the veins on her neck visible. Nang lumaki ang imahe ng litrato sa screen, halos gumuho ang mundo sa loob ng command center. Ang litrato ay kuha mula sa labas ng main gate ng mismong estate nila, ilang oras lang ang nakakalipas. At sa gilid ng litrato, may nakasulat na mga pulang letra gamit ang wikang Russian.

A regular person can’t aim that accurately unless you are trained. Two perfect shots and two of my men are already on their knees. Ngumisi ako. Interesting. “Bring the car closer to them, in front.” Kinuha ko ang baril sa tabi ko at pinasok iyon sa bulsa sa loob ng suit ko. I pull the door finally revealing myself.

Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ko ang notes ko. So back to the goddamn basic, the obvious fact here is; kilala ni Ate Letty ang lalaki sa larawan at kailangan kong malaman kung sino ang lalaking iyon dahil baka may alam siya sa katotohanan na gusto kong malaman.