10:12 Novels & Stories

"Talagang sasakto mo sa twelve o'clock?" Tumango ako. "Just wait and see." Huminga siya ng malalim pero nakangiti at nagpatuloy sa pagkain. When it's already 11:50 PM, ten minutes before the countdown, I'm getting nervous now! Ngayon ko lang 'to gagawin. As the time passes by, I'm getting nervous too. Nanlalamig ang katawan ko habang nakatayo katabi siya at sasalubungin ang bagong taon kasama siya.

Sa ibang araw na lang. Nagbukas ang pintuan at pumasok si Ziyad na mayroong bitbit na paper bags sa magkabilang mga kamay. "Lunch?" Pinakita niya ang mga bitbit kay Precious. Napatingin naman ang babae sa digital watch at doon pa lang niya napansin na past twelve na pala. Tumayo na din si Jacob. Nagpaalam na ito. Tango lang naman ang sagot ni Precious.

Nag-aalangan pa nga akong bumili, kapag kasi sa tyange ako bumili madami pa ang mabibili ko noon. Nang nasa parking area na kami ay huminto ang sasakyan, napatingin si Sir Yusuf sa mamahaling relo niya. Pasimple din akong tumingin para malaman kung anong oras na. Eleven thirty na pala, ang bilis naman ng oras. “Comeback around 2 pm, Bert.” Bilin niya kay Bert. “Ayos na ayos, Sir!”

I need to talk to her! Tiningnan ko ang oras sa pambisig kong relo it's 11:56 Pm malapit ng mag-umaga pero marami pa ring tao. Tumayo ako para sundan si Zane ng makita kong sumasayaw pa ang lima sigurado naman ako na hindi nila pababayaan si Love.

Bukas, haharap ako sa panibagong mundo. Pero hindi ko alam na handa ba akong harapin kung sakaling magtagpo ulit ang landas namin ni Ace at hindi bilang nakaraan, kundi bilang business partners. Pagkatapos kong maisaayos ang lahat ng papeles at schedules, napatingin ako sa relo sa dingding. 9:40 a.m. Napangiti ako. May ilang minuto na lang bago mag-10. Perfect timing para puntahan namin si Zahra at ilibot siya sa resort.

Sasabihin ko ba? “Naglalakad lang kasama si Warren.” “Bumalik ka na kung ayaw mong ako mismo ang magsusundo sa ’yo,” aniya na ikinaangat ko ng kilay. “Mamaya na. Mga 12 gano’n.” “Again, umuwi ka na,” medyo may diin na. “Hanggang 12 nga, e. Maaga pa. Wala pang 11.” “Isa.” Nagsimula na nga siyang magbilang. “Dalawa.”

Nanatili akong tahimil hanggang sa mamutawi ang salita sa kaniyang bibig. [“I want you to be here at exact ten. No excuses, Briana.”] Buong-buo ang boses nito at malamig. Kasing lamig ng north pole. Ay mali, dinaig pa ang north pole. “Okay,” I mumbled before the line went dead.

I looked at my watch and it's already 1:00 in the afternoon. And I think the text knows that I'm already hungry.

d>_ END OF CHAPTER:10

“Just wait.” Naglibot ako ng tingin sa paligid. Imposibleng hihilahin lang namin basta-basta ang lever. It’s a trick! Napansin ko na ang timer sa dingding ay nag-blink tuwing ika-12 na segundo. Inobserbahan ko muna ito saglit bago ako nagkaroon ng konklusyon. "Sir Oli, kailangan nating hilahin ‘yung levers exactly kapag ang timer ay nasa 12:00 or any multiple ng 12. It’s about the urgency of the moment."