Novel & Cerita Heartbroken Pictures

"Hindi naman, kulang lang siguro ako ng tulog. Ewan." "Heartbroken ka yata eh," nabigla naman ako sa sinabi ni Lorna. "Heartbroken ka riyan. Paano mo naman nasabi na wala naman akong jowa." "Aba! Bakit, kapag may jowa lang ba maging heartbroken? Hindi kaya. Isa pa sa tingin ko kahit ideny mo pa pero minsan may iba talaga akong napapansin sa'yo Inday eh."

“Text him, Gail. Sabihin mo na magkita kayong dalawa.” “I already text him.” Aniya. “Good! Tara na!” Nang makita nito ang pagdaan ng takot sa mukha niya ay hinawakan nito ang kamay niya. “Kailangan mong maging matapang, Gail. Believe me, hindi lang isang heartbreaks ang mararanasan mo when we grow up. Marami pa at isa lang ‘to sa mga ‘yon.” Tama si Sandy. Marami pa siyang haharapin heartaches pagkatapos nito—kaya kailangan niya na maging matatag.

Nagulat ako ng ngumiti siya ng matamis sakin at hinawakan niya ang kamay ko. " Don't break his heart again, don't lose his trust again. I'm begging scar. Unti-unti na siyang bumabalik sa dati nakikita ko sa kanya lately kaya sobrang nagalit ako ng makita ko photo na yan at alam ko naghihimutok siya sa galit kung sakali kung siya ang unang nakakita yan."malungkot ang kanyang boses ganun ang mapupungay niyang mata at matabang na ngumiti sakin.

Napipikit siya at pilit kinakalma ang sarili pero mas lalong sumasakit ang puso niya sa ginawa. Fuck! So this is what heartbroken feels like? Napangisi siya at agarang binuksan ang pangalawang whiskey at inubos lahat ng laman ng bote. Tulad ng una, binato niya ang iyon at basag na bumagsak sa marmol na sahig. Pinagbabato niya ang bawat mahawakan na bagay at galit na sinigaw ang pangalan nito. Fuck! Fuck! Fuck! Bakit nito nagawa sa kaniya ang bagay na 'yon? Kahit saan banda niya tingnan hindi niya maintindihan kung bakit.

Tahimik na wika niya at walang panghihinayang na pinagpupunit ang litrato doon. "Ah!!! Hanggang kailan? Hanggang kailan niyo ako pasakitan? Tama na... Tama na... Puwede?" Hindi na mapigilan ni Elyssa ang mapasigaw dahil sa galit at sama ng loob. Pinagbabato niya ang punit-punit na mga larawan habang hilam na sa luha ang mata. She looks miserable. Someone who lost in the world and found nothing but emptiness and anguish. Someone who was left alone.

Mas masakit palang makita ‘yon sa personal kaysa sa mga larawan lang. Agad kong pinaandar ang kotse at umalis sa lugar na ‘yon, dahil sa ilang beses na pagkakataon ay nawasak na naman ang puso ko. Ni hindi ko na alam kung kailan at kung paano ko pa ito muling mabubuo. The emotional damage Athena had caused me was too much to bear. It caused me trauma and it was indeed excruciating. It pierced me to the core and it was devastating. It literally shattered me into pieces.

I said as I kissed and hugged his picture. Matalim na tingin ang ipinukol ko sa isang litrato ni Karmine. Slowly, I crumpled and tear it into tiny little pieces. I smirked evilly. Just like this picture I will crumple and break you into pieces, bitch.

bulong ko, halos hindi marinig. Pagkatapos, inangat ko ang luhaan kong mukha. Pinilit kong magpakatatag upang titigan siya. At nang magtagpo ang aming mga mata….. Pain. Longing. Sadness. Yun ang nakita ko. And it breaks my heart to pieces.

sabi ng kaniyang ama. Nanginginig niyang tinanggap ang binigay ng ama niya. She took out pages of pictures from the envelope. Halos paisa-isang hangin na lang ang binubuga niya nang makita ang mga larawan. This was more painful than being stabbed by a knife and being rained by bullets. The pictures made her world shattered. "P-Papa, ang sakit-sakit nito!" sabi niya sa kaniyang Papa habang nakatitig sa litrato ni Brael kasama si Sathania.

"You know I could get used to this feeling, Karina. I could get used to everything about you again. It was heartbreaking for me when you left so I could not afford for another one. That might not be so masculine to say but it's the truth there. You might become my habit again and I will not dare break another one again. It's leaving me useless." Nag-uulap na ang mga mata ko kaya hindi na ako sumagot. I let the silence fill the void because what else can I say? That if he was heartbroken then what about me? Was I shattered? Or was I just simply dead inside? I can't feel for years for trying to find the will to forgive. I can't smile genuinely because there's nothing real to me. I was drained