Pilipino Poem の小説・ストーリー

“Sa sobrang galit ng Ninong mo ay nagbook na agad ng flight pauwi rito sa Pilipinas,” Enjoy reading po! 🫶🏻🩵🌹

nagpatuloy nga ang pagbiyahe namin hanggang may madaanan kaming maliit na tindahan sa daan. Sandali akong bumama at agad din namang bumalik sa sasakyan, walang isip isip ay nilagok ko ang laman ng boteng iyon, halos mapangalahati ko nga ang laman noon dahil na din sa labis na uhaw. Bigla ang pagkabog ng dibdib ko ng makaramdam ko ng pagkahilo matapos ang ilang minuto. "Shoot mukhang makikidnap ako ng mga Abu Sayyaf." iyong ang nasa isip ko ng mga oras na iyon without really thinking na nasa Luzon nga pala ako at wala sa Mindanao.

The whole village was asleep already dahil late na rin kasi kaya tahimik. This is beyond magnificent. Totally mind-blowing dop na ngayon niya lang nasilayan sa tanang-buhay niya. No kidding at all! Walang ganitong kagarang lugar o pueblo sa Pilipinas na naitampok sa libro, tabloid o kahit sa telebisyon. Sigurado siya roon.

Mukha siyang model ng close up. "Paano mo nalaman na isa akong pinay?" Tanong ko ulit sa kaniya. "Dahil diyan sa suot mo. May naka sulat na Philippines, hindi na ako nagdalawang isip na lapitan ka. Saka lang pumasok sa aking isipan na ang suot kong athleisure wear ay may nakasulat ngang Philippines. Ngumiti na lang ako sa kanya sabay higop ng aking kape.

"Ha? Bakit hindi mo tinuturuan ng Tagalog ang apo ko, Chaeus?" "Tinuturuan ko po Tito, kaso nahihirapan po siya." "Mag-hire ka ng tutor. Hindi pwede na english lang ang alam niya lalo at may dugo siyang Pilipino!" Sa loob ng isang taong hiniling ni Tito ay madalas ang naging pag-uwi namin ng bansa. Twice a month ay narito kami. Ginawa na naming kanto ang Pilipinas ng New Jersey. Bagay na pabor sa akin dahil madalas kong makita si Hilary kahit pa sa malayuan lamang. Iyon nga lang ni minsan ay hindi naman kami pinapunta ni Tito sa mansion.

I couldn’t help but to chuckle at how unique Pipay’s words were. Kahit hindi nakapag-aral ay talagang pursigidong matutong makapagsalita ng Ingles si Pipay lalo na’t ang kaniyang pangarap ay ang mga makapag-asawa ng foreigner. Wala raw sa Pilipinas ang kaniyang destiny dahil lagi na lang siyang niloloko.

Mahabang sabi nito at napaiwas ako ng tingin. This is not the first time na tumanggi ako, pero may dahilan ang lahat ng ‘yon kahit alam ko na mas malaki ang kikitain ko once na pumayag ako. Pero hindi ko pa kaya. Oo nga’t malawak ang Pilipinas pero hindi ko naman masasabi na hindi ko siya makikita sa paglalagi ko ng ilang araw roon. “Pretty, please!” She pleaded, napabuntong hininga ako sa kawalan at bahagya na napailing.

CHAPTER 1: The Visitor Malapit na ako sa mismong lugar, at habang tinatahak ang mga magandang daan ay kita ko kung gaano kaganda at kasariwa ang hangin sa parting ito sa Pilipinas, hindi gaya sa US na puro buildings at minsan ka nalang makakita ng mga puno sa paligid. Pero sa lugar na ito, sariwa at mamumuhay ang mga puno ng maayos.

The lonely, heartbreaking feelings he felt, resulted in this melancholic poem. Napahawak ako sa tapat ng aking dibdib. Ay nakakalungkot naman talaga ng love story nila ni Rizal. Tanging si Rizal 'ata ang pinaka-malaki ang painting sa kanila. Dumako ang paningin ko sa isa pa! Francisco Balagtas. Ama ng makatang tagalog... Napangisi ako. Hindi ko alam pero napahagikhik na lang ako bigla.

Mabilis kong iniling ang ulo at nag-isip kung anong magandang gawing trip kapag nakawala na ako sa mga mata ni emp. ... [Dillie's PoV] "Ano ang buong pangalan ni Kapitan Tiago?" Agad na isinulat ko sa 1/2 lengthwise kong papel ang sagot. It was Angielyn, our Filipino teacher, who suddenly conducted a surprise quiz for everyone. Swerte pa nga ng mga 3-3 dahil mukhang naaral na nila ang libro ni Rizal na Noli Me Tangere dahil kahit mukhang nagulat sila dahil sa surprise quiz nga naman, may naisasagot sila.