Novel & Cerita Pilipino Poem

Ang mensahe, halo ng Filipino at English, ay halatang awkward sa Filipino, pero elegante sa English. Ang kabuuang message ay: "Alice, nalaman kong wala kang pamilya o kaibigan dito sa Pilipinas. Sakto namang nakita ko ito sa daan, kaya dinala ko na para may kasama ka. Siyempre, ang pinakaimportante ay nandito na rin ako sa Pilipinas, pero pangmatagalang bakasyon lang ito, at pumayag na rin si mama. Simula ngayon, ako na ang magiging assistant mo sa pag-unlad mo rito sa Pilipinas!"

Alam na alam naming lahat na kami ang totoong may-ari nf Filipinas, alam ito ng mga kapwa kong Pilipino. Kinuyum ko ang aking mga kamao habang tinitignan ang nakakasuka niyang mukha. At nagpatuloy pa talaga siyang magsalita, "Es cierto, los indios son inútiles y tontos," (Totoo naman ah, inutil at bulok ang mga indiyo) sabi nito habang nakangisi.

anitong nakangiti siyang sinulyapan. Nagbuntong hininga ang dalaga. " Sa tingin mo?" Nagkibit ng mga balikat niya ang binata. " Pwede mo naman aminin sa kanila na nandito ka lang sa Pilipinas" anito. "Eh papaano kapag nalaman nila ang totoo?" worried niyang tanong.

TREXIE POV Pagkaapak pa lang ng mga paa ko sa lupa ng bansang Pilipinas hindi maipaliwanag na tuwa ang kaagad na nararamdaman ng puso ko. Sobrang na-miss ko ang bansang ito. Alam ko sa sarili ko na kaya ko nang harapin ang kahit na anong pagsubok ng na dumating sa aking buhay. Pinatatag ako ng mga karanasan ko pati na din ng mga anak ko.

Malayang malaya sila habang ako na pilit pinalaya ang sarili pero paulit ulit din akong kinukulong. "uuwi ng pilipinas?" tanong ng katabe ko. Hindi ko ito sumagot dahil alam na nito ang sumagot. Kaya nga ako nakasakay sa airplane ng pilipinas kase pauwi na ako. Sumandal lang ako saka ako pumikit at hindi pinansin ang katabe ko.

Turo niya sa likuran. "Nakakahiya naman," I giggled. "But okay. I wanna appreciate his products." "Naka... Nakakahiya? What's that?" "Oh, it's just a Filipino expression," iling ko. "Don't worry. I'm not bad-mouthing you." "So you're a Filipino as well? What a coincidece! He's a Filipino too! You two could get along pretty well," ngiti niya. Eh? Pilipino rin? May mga Pilipino din palang nakikipagsalaparan dito for pastries? I mean, if you're a Filipino then you are probably good at something. We excel in our passions because we are known to be hardworking individuals.

“Dito, kumain ka. Ginawa ko ito nang espesyal para sa iyo.” “Mukhang kamangha-mangha ito. Hindi ako makapaghintay na kumain.” Ang paella rice ay mukhang kamangha-mangha ngunit nanggagaling sa kanya… hindi, ito ay pakshet na nakadidiri.

Hindi ako ang Diyos! Pia and I laughed quietly a bit. "Hindi 'yan, tanga!" [Oh ano naman tanong mo ngayon?] "Sino sa palagay mo ang unang pilipinong nag mura? At bakit kaya siya napamura?" [Ano ba naman 'yan lance! Marunong na bang magsalita 'yong mga ninuno mong homo sapiens noon, ha?] "Namo!" [HAHAHAHAHAHA!]

The whole village was asleep already dahil late na rin kasi kaya tahimik. This is beyond magnificent. Totally mind-blowing dop na ngayon niya lang nasilayan sa tanang-buhay niya. No kidding at all! Walang ganitong kagarang lugar o pueblo sa Pilipinas na naitampok sa libro, tabloid o kahit sa telebisyon. Sigurado siya roon.

sagot ko sabay taas ng kilay. Tumayo ako sa gitna nila, nakataas ang kamay na parang isang victorious chef. "Ladies and gentlemen, ito na ang simula ng aking imperyo sa kakanin! Watch out, mga bakery! Dahil paparating na ang PIYAYA NI PIPAY!"