Pilipino Poem Novels & Stories

Ang mga Pilipino ay hinahamak at tinuturing na mababang uri sa ibang Bansa. Walang nagawa si Rohesia kundi ang lumuha habang tinatanggap ang bawat ulos ng salbahe niyang amo. Bente-tres anyos pa lang siya at may dalawa ng anak na kambal. Nasa Pilipinas ang asawa niyang si Efren at nag aalaga sa mga bata.

Amp! Muli Kong tinitigan ang brown envelop na kipkip ko sa aking dibdib. Kapag hindi pa talaga pumayag ang Zion Montallejo na iyon at pilitin pa rin kaming paalisin sa Sitio Yakal, itatapal ko na ito sa pagmumukha ng poncio pilataong iyon! Kaya hindi umuunlad ang Pilipinas dahil sa mga pangungurakot at kasamang ginagawa nila sa kanilang mga kapwa. Mga buraot ng lupunan!

ungol na wika niya habang hinihimas ang galit na niyang alaga. Simula nang dumating siya sa Pilipinas, wala pa siyang nakasex na ibang babae. He’s been celibate for a month now, at isang himala iyon para sa kanya. Kahit ka-one-night-stand, wala... Ang tanging kaulayaw niya lang ay si "Mariang Palad." Nagkakalyo na ata ang kamay niya sa kakasarili...

sir" tapos i-po, okay?" Napakunot-noo ako sa sinabi niyang 'yon na huwag ko na siyang matawag na may ''sir" at ipo-po kapag tatawagin ko siya o kausap. Ano na lang ba ang itatawag ko sa kanya? Napakawalang galang ko naman n'yan sa kanya kung hindi na 'yon ang itatawag ko sa kanya lalo na ang pagpo-po. "Bakit naman po?" tanong ko sa kanya na may "po" pa rin. "Ano na lang ang itatawag ko po sa 'yo n'yan kung hindi na 'yon ang itatawag ko sa 'yo?"

And after a few minutes of confrontation, silang dalawa na naman ang nagbabatuhan ng salita which particularly got me over. "Pwede ba 'pa, tito?" Isinandal ko ang likuran at pagod na binalingan sila. "Magkasama kayo sa discovery ng wonders dito sa Pilipinas pero may isang bagay talaga ang hindi niyo mapagkakasunduan." "Itong tito mo kasi..."

Mabuti na yang lumayo ka sa Pilipinas para hindi na kayo mag krus pa ng landas. ** end of POV

Pinilit niya lang na magmukhang galit sa harap nito. Callix nods his head quickly and said, "Gusto ko lang sabihin sa 'yo na hanggang ngayon ay mahal pa rin kita, Isabel. Mahal pa rin kita kahit isang buwan na tayong hiwalay. Bumalik ka ulit sa akin, please. I can't live without you in my life. Sa araw-araw na wala ka ay para bang impyerno. My life was incomplete. Ikaw lang talaga ang mahal ko at wala nang iba pa. Please give us a chance to be together again. Wala naman akong kasalanan sa 'yo, 'di ba? Wala naman akong kasalanan para makipaghiwalay ka sa akin, eh. Hindi naman kita niloko. No'ng tayo pa ngang dalawa ay kailanma'y hindi ako nagkaroon ng iba dahil ikaw lang talaga ang gusto kong

Wala na rin si Philip kaya hindi niya na magagawa ang gusto niyang mangyari dito. Kung sana nga lang pwede kong sabihin sa kaniya ang nangyari sa binata. TO BE CONTINUED xxxxx in Pacita's letter indicates scratched words in case magtaka kayo. :)

Ito ang bahagi ng kaniyang mga nasabi. "Noong una, inaamin ko hong gusto kong gamitin ang Purok ninyo para matakasan ang Pilipinas para malayang gawin ang lahat ng gusto kong gawin. Para sa akin, ang Pilipinas ay isang malaking kulungan dahil sa hindi ko malayang gawin ang lahat ng gusto kong gawin. Nakikita kasi ako ng lahat. Ang Pilipinas ay kakompentensiya sa pagmamahal at atensiyon ni Daddy sa akin.

Masyadong kakaiba para sa akin lahat ng nangyayari dito pero natutuwa ako kasi nang mapadpad ako sa panahong 'to, naramdaman ko kung gaano kasaya ang maging Pilipino. Fiesta ngayon at sobrang dami ng tao sa paligid. Tapos makukulay pa ang bandiritas na nakasabit sa itaas ng dinadaanan namin. May kaba sa ‘kin na baka isa sa kanila ang nakalaban ni Liwanag pero hindi maikakailang ang saya nilang tingnan.