Pilipino Poem 소설 & 이야기

Nang may isang lalaki na pumasok naka barong panga “katulad ng mga alon sa dagat ay hindi kumukupas ang pag-ibig ko saiyo, aking irog ko ay sagutin mo ako. Katulad ng ibon sa himpapawid hindi titigil ang pagkumpas ng aking pakpak para ikaw lamang ay mapuntahan at aking masilaya--” "Tigil" sigaw ko at tumigil nmn siya habang nakatingin sakin "Ano kaba? nanliligaw kaba? Kung hinahanap mo nililigawan mo wala dito!!!, hindi poetry competition ang pinuntahan mo hah! Kundi entertainment kundi kanta at sayaw pati pag arte hinahanap namin hindi yung lintik na mag tula² ka dyan." inis Kong sabi

“Good morning, dear.” “Good morning po,” bati ko kay Tita at sa iba pang nasa lamesa. “Hija, may sasabihin sana kami sayo.” Tumango ako kay Tita habang paupo ako sa aking upuan. “Pupunta kami ng Pilipinas.” Agad akong nag-angat ng tingin na nasa sausage at bacon nakatuon dahil kumukuha ako. “Bakit po, may nangyari po ba?” tanong ko. Yon ba ang dahilan kaya hindi pa nakikita ni Channing ang chat ko?

"You? Half ka ba?" "Oo. half pinoy, half pinay!" biro kung sabi. Napailing kaagad ito, mukang di inaasahan ang isasagot ko. Para rin n'yang sineryoso ang pagsagot ko ng, Oo. Napaisip na man ako ng kalukuhan. "Alam mo ba? Trespassing ka dito sa bansang pilipinas, dahil kayong mga español ang sumakop sa bansang pilipinas dati."

Nanatili pa rin na maligaya ang mukha. “Dito na lang kaya tayo tumira? Huwag na tayong umuwi ng Pilipinas?” pabirong hamon ni Briel kahit na alam niyang imposible iyong mangyari dahil ang halos lahat ng ari-arian ng mga Bianchi ay nasa Pilipinas, “Parang ang saya lang…”

Maniniwala kaya ito? "Iginagalang ko ang iyong pasya." malungkot nitong wika. Grabe, palatak ng isip ni Jia-napakahaba ng pisi ng mga unang Pilipino. Ganda mo, Matilda. Haba ng hair. "Macario, may nais sana akong itanong-" ani Jia makalipas ang ilang minuto. "May kakilala ka bang Albularyo?" pagbabakasakali ni Jia. Nabasa niyang naniniwala ang mga sinaunang Pilipino sa mahika at himala. Baka posible rin namang may kakayahan ang mga albularyo na masagot ang mga tanong niya.

Actually kung nasa pilipinas ako, kahit 6:30 pwede ako mag prepare Kasi Naman Walang paki Ang mga people duon kahit late sila yong iba nga Ang katwiran ay; "It's better to be late than never" Well, di ko masasabing tradisyon yon Ng Philippines, Ewan ko ba kung bakit ganun Basta Ang alam ko iba Ang mindset naming mga pilipino Kasi we always enjoy the life everyday and so Hindi uso Ang pressure. Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness.

Sandali, mas lalo lang sumakit yung ulo ko. "Pilipinas po ba ang tawag sa bansang 'to?" I asked them again. Muli nila akong tiningnan na parang natatangahan na talaga sa'kin, but instead na umiwas ng tingin ay tumitig lang ako sa kanila.

Pilipinas 1942 Palitan ang putok ng mga baril sa isang lungsod ng bansang Pilipinas. Naglalaban ang mga Pilipino at ang dayuhan. Pinaglalaban ng mga Pilipino ang bansang Pilipinas mula sa pagsakop ng dayuhan.

Muli ay nagsimulang magsituluan ang pawis niya mula sa kan'yang noo habang walang kurap na nakikipagtitigan sa ngayo’y kaharap na niyang kulay berdeng kaibigan ni Dulce. Maayos itong nakapulupot sa isang baging at ang kabuuan nito’y hawig ng hinog na dayap, may iilang mga pula at puting patse sa paligid ng likuran nito. Ang mga mata’y tila mga matatalim na hugis ng pangil. Sa tingin pa lamang ay mahihinuhang ito ang tanyag na ahas sa kagubatan ng Pilipinas, ang Trimeresurus flavomaculatus o mas kilala bilang ang Philippine pit viper. Siyang isa sa mga pinakamakamandag na ahas sa buong bansa.

Napangiti lang ako. Ilang sandali lang inangat ko na ito. Madami dami rin ang huli namin. Pag maliliit na isda binabalik ko sila sa tubig iyon lamang malalaki ang kinukuha ko. Sayang naman at Bata pa, pinagkaitan ko na mabuhay. Palipat lipat kami hanggang sa makabalik sa kami, isang balde lamang ang kuha ko pero marami naman iyon.