Pilipino Poem Novels & Stories

“I am so glad to meet you, hija.” I smiled awkwardly at her nang bahagya siyang lumayo sa akin para titigan ako. My conscience is telling me that I should stop being nice to them for I am going to be hated, soon, for what I am planning to do to Trace. “Hello pow…” I used the ‘po’ word as I know na sa Pilipinas ginagamit iyon kapag nakikipag-usap sa mga taong mas may edad at para maging magalang.

*** shout out po kay Leslie Dayao, reading from Laur Nueva Ecija Wena Abarquez

Ibinaba ko ang tasa at matamis na ngumiti sa kanya. "Ang sarap kaya," pinunasan ko ang gilid ng labi ko gamit ang likod ng kamay ko. "Lasang sipag, tiyaga, at purong Pilipino... hindi katulad ng mga imported mong kape na kasing pait ng buhay pag-ibig mo." Kumibot ang panga niya. Nag-apoy ang mga mata niya sa sinabi ko. Wala pang sinuman ang naglakas loob na banggitin ang personal niyang buhay sa harap niya.

At based sa culture doon, natural lang sa kanila ang sex. "Dalagang Filipina ako, Carlo. Sa Pilipinas ako nagkamalay at lumaki." ani ni Lily. "Tell me to stop." Ani ni Carlo "Don't stop." At ipinagpatuloy na ni Carlo ang pagpasok kay Lily. Nahihirapan sya at pawis na pawis dahil ang hirap pasukin ng makipot na daaanan nito.

Halos isang araw ang biyahe papunta rito! Saglit na kumilos ang ulo niya. Hindi kaya, ibang bansa ang pinanggalingan nito? Hindi Pilipinas? “What? Papapasukin mo ba ako, o hindi?” untag nito sa kan’ya. “Ha?” aniyang parang tanga. Napapilig siya ng ulo. “Pasok nga pala,” aniyang napahawak pa ng sintido.

Nandidiri ko naman itong tiningnan at nang makita niya iyon ay natawa na naman siya. "Safe bang kainin ito? Hindi ba ako magkakaroon ng acute digestion dito?" tanong ko sa kaniya dahilan upang magtaka siya. "Hindi ka pa nakakakita o nakakakain ng pancit canton?" tanong niya habang ang kaniyang mga mata ay nanlalaki dahil hindi siya makapaniwala sa sinabi ko. "Grabe! Sikat na sikat ang pagkaing ito sa Pilipinas. Kaya papaanong hindi mo alam ang tungkol dito?" muling tanong niya at sumubo ng pancit canton na tinatawag niya. "Siguro laking yaman ka o naga feeling mayaman?" Tumawa siya ngunit nang makita niyang seryoso ako'y tinigilan na niya iyon. "Mayaman ka?!"

Chapter 601 Ang dalawang magkapatid na Mateo Montecillo at Deogracia ay matagal nang nakikipagkumpitensya sa isa't isa at naging poot, at para kay Mateo Montecillo, ang poot na ito ay malalim na nakaugat sa kanyang mga buto. Hinding-hindi niya papayagan ang pamilya Montecillo sa Europe na mapunta sa distrito ng Pilipinas. Ang site ay magulo.

“Ang sungit-sungit, akala mo kung sinong hari umasta, iyon pala, walang dalang pagkain. Kung ikaw lang mag-isa, hindi ka mabubuhay rito, loko. Ako lang ang pag-asa mo, pagkatapos, aayaw-ayaw ka pa na bigyan ako ng mas malaking sweldo.” “May nalalaman ka pang ako ang sanhi ng kahirapan ng Pilipinas? Eh, kung sabihin ko kaya sa ‘yong ang mga ninuno mo ang nagpahirap sa mga ninuno ko? Marahil ay sanay kang hinahalikan ng mga Pinoy ang mga paa mo. Puwes, ibahin mo si Pamela. Ikaw ang hahalik sa mga paa ko, ilulublob ko pa sa putik. Lokong ‘to. Kayo ng mga kalahi mo ang dahilan kaya mahirap ang Pilipinas.”

paalam ni Guiller na dumiretso "Joelve's Pa-init and Bohol-anon" Halos kalahating oras din sina Ezekiel at Desiree roon. "“Minyo namong duha, Ma'am ug Sir?"(Mag-asawa ho kayo Ma'am Sir?)pagtatanong ng isa nagbabantay sa may zip line sa diyalektong Boholano. “Ayy! Dili. Amo ra na siyang bisita.”(Naku! Hindi po bisita namin siya)iyon na lang ang naisipan ni Desiree na sabihin sa lalaki.

Sabay turo ko sa aking katawan at pakiramdam ko ay namatay ako ng ilang segundo nang matagpuan ko ang aking sarili sa nakakahiyang ayos. Tanging panty lang ang suot kong pang-ibaba pero hindi lang basta panty, 'makasaysayang panty' na ginamit pa ni Tandang Sora at iba pang mga katipunera ng makipaglaban sila sa mga mananakop! Dito rin inilimbag ang mapa ng Pilipinas! Makikita mo rin ang 7100 isla!