Pinoy Dorm Story Novels & Stories

] Sammy: [“True. Almost three years na kaming magkasama sa dorm, hindi ko nga alam kung saan probinsya niya.” Dormmate: [“Ako alam ko.”] Sammy: [“Ha? Paano mo nalaman?!”] Dormmate: [“Minsan nahulog ’yung ID niya sa sahig ng dorm, napulot ko, nakita ko.”] Sammy: [“Oh.”] Dormmate: [“Ay wait, bigla kong naalala. Si Kiana at si Professor Roxas parang galing sa iisang lugar. Pareho silang taga-Quizon Province.”]

Sakto rin na dumating sina Hannelle at Alexa kaya napatayo kaming dalawa. "Oh, gulat na gulat?" natatawang tanong ni Alexa. "Come here you both, kain na tayo. Maaga pa kaya tayo!" Lumapit na kami sa munting mesa nito at kumain kaagad. It was made with wood as well as the chairs. Actually the dorm is just like the condos in Manila, but the only different is they don't have TV, aircon, even a fan, or any electronic things. But they have CR which is really great. Pero infairness din kasi hindi mainit. The ambiance is totally cool. Kahit saan ka mag-selfie, maganda 'yong background.

Sa tingin ko isahang kwarto lang bawat dorm kasi separate naman yung dorm ng babae sa lalaki at nilagyan lang ng dalawang kama para magkaroon naman ng privacy yung isa't isa. Nasa dorm 25 lang si Kyer, nag usap kasi kami kanina bago nagpunta sa sariling naming dorm para makapag ayos ng gamit, isang Mind Informer ang kasama niya sa dorm. Ang kakayahan ng isang Mind Informer ay kaya niyang magpaabot ng mensahe sa isang tao kahit na nasa malayo ito gamit lamang ang utak niya. Isa itong magandang kakayahan na pandepensa.

Alas nuebe ng gabi sa dormitoryo ng mga lalaki sa university campus. “Gerald, puwede bang bumaba ka sa dormitory 101 sa first floor at kunin mo ang laptop ko?” Isang lalaking blondie ang buhok na nanggaling sa kabilang kwarto ang biglang nagbukas ng pinto ng kwarto ni Gerald, saka ito naglalag ng isang dolyar sa sahig at dire-diretsong tumalikod at naglakad papalayo.

"Hindi Gela, hindi mawawala si Joni, sa atin." JONI POV NAGISING SI Joni, na gutom na gutom. Siya lang mag-isa ngayon sa kwarto niya at ni isa sa mga kaibigan o kaanak niya ay walang naroon. Iniapak niya ang paa niya sa malamig na sahig ng kwarto niya at tumayo siya. Napansin niya ang supot na nasa table na katabi ng higaan niya at nang tignan niya ito ay naglalaman ito ng paborito niyang pagkain na siomai. Agad niya itong kinuha at mabilis na kinain. Talagang gutom na gutom siya at ngayon niya lang naramdaman ang ganito katinding gutom sa sata ng buhay niya. Naubos niya kaagad ang dalawang paper plate na siomai pero gutom pa rin siya. Kinuha niya ang isang bote ng tubig at inin om niya iyo

Bumangon siya, nag-unat, at napansin ang kakaibang katahimikan sa bahay. May kumislap sa labas ng bintana na isang matalim na kidlat bago biglang dumilim dahil namatay ang maliit na ilaw niya sa kwarto pati na rin ang aircon. Brownout. Napakurap siya. Tumayo at kinuha ang phone. 1:43 AM. Agad niyang binuksan ang flashlight at lumabas ng kwarto. Biglang may naalala siya.

Bumalik muna ako sa big dorm para kumuha naman ng pagkaing dadalhin ko rin sa kaniya. PAGDATING ko sa hallway kung saan nakahiwalay ang dorm nila Eryx, Tito Zuko, at Tito Sorin, patingin-tingin ako sa paligid. Halos lahat tulog pa dahil puyat. Pero sa dulo, sa pintong may nakasabit na maliit na tag na Room 07, doon ko talaga ang punta ko. Kumatok ako nang mahina. Walang sagot sa una, pero ilang sandali pa, narinig ko ang mahinang boses niya mula sa loob. “Ahva, ikaw na ba ‘yan?”

Parang unang beses akong binigyan ng pahintulot na hindi magmadali. Pagsapit ng hapon, inihatid na rin kami sa aming mga dormitoryo. Pagbukas ko ng pinto ng Dorm 19, napahinto ako sa may bungad. Malawak ang silid, may maayos na kama, mesa, aparador, at bintanang pinapasok ang liwanag ng hapon. May mga gamit na, may katahimikan, at may espasyo para sa akin.

Hindi lang isa kundi dalawang kahera. "Ate, may gustong kumausap sayo." Nasa bahay pa lang siya. Kumakain na mag-isa maagang pumasok ang mga bata. Sina Boboy at Joel ay hindi umuuwi dahil iyong eskwelahan nila ay may kasamang dorm na. At isa pa malayo ito sa Baguio. "Sino daw?" "Kapatid niyo raw po.." "Sige, papasokin mo." Agad namang sumunod ito. Wala pang isang minuto na umalis, nakabalik agad.

Inisip ng ibang ka-dorm na nag-e-exaggerate lang si Jhonnie, at ang ilan sa kanila ay patagong sumulyap kay Nate na tahimik lang sa isang tabi. "Huy Jhonnie, seryoso ba?" pagkutya ng isang kasamahan nila. "Baka naman nagbayad lang si Pia ng ibang tao para ipag-paint siya tapos kunwari exhibition niya? Grabe, ang yaman talaga! Sana 'yung perang ginastos niya doon, ibinili na lang niya ng pagkain para sa buong dorm natin, 'di ba, Sir Nate?"