Pintuan นิยาย & เรื่องราว

“Aray masakit dahandahan naman sa pagpasok! Sh*t ang sakit pala! Ayaw ko na! Ayaw ko ng tumikim ng malaking hotdog," Sigaw ko rito habang siya ay walang tigil sa pagbayo. “F*ck ang sarap mo! Sh*t malapit na 'agad akong labasan! " “Taina 'wag mong iputok sa loob, ayaw kong maging single Mom." “Ayan na lalabas na! Malapit na!" Sigaw ni Marcos sabay hugot ng kaniyang ari nilalaro upang sa tiyan lumabas ang likido. Dahil sa pagod kaagad akong nakatulog. Ang sakit sh*t bakit ko ba isinuko ang aking bataan sa kaniya? Lord sinabi ko po na titikim ako ng biyaya mo pero bakit doon pa sa mayroon ng nagmamay-ari. Dios ko ang sakit sakit pala. Paika-ika akong lumakad hanggang makarating sa banyo. Paglabas ko sa kuwarto nakita ko si Marco sa kusina na naghahanda ng aming almusal. “I'm sorry!" Bungad niyang sabi sa akin pagka-upo ko sa upuan. “Don't worry alam ko naman ang limitasyon ko at kong saan ako lulugar. Nadala lang tayo sa tukso so please 'wag na nating pag-usapan. Let's eat," yaya ko rito kahit na gusto ko ng umiyak. “Ginusto ko iyon! Hindi ako humuhingi ng tawad dahil ayaw ko kun'di humihingi ako ng tawad dahil hindi mo deserve lalo na't ako ang nakauna sa'yo." Paliwanag niya sa akin habang lumalapit sa akin at hinawakan ang aking mukha. Hinawakan ko ang dalawa niyang kamay. “As I've said its okay. Don't mind it at 'wag na nating isipin 'yon. Let's pretend na walang nangyari lalo na 'pag dumating na si Yamir." “So I'll go ahead na may lakad pa ako. Bye Marcos!" Paglabas ko sa pintuan niya nalungkot ako at napaiyak. Mas masakit pa kumpara sa pagkawarak ng virginity ko. Alam kong mali pero mahal ko na siya.

Bumukas ang malaking pintuan sa harap ko, at narito ang lalaking minamahal ko, ang mata'y walang damdamin habang lumalapit ako sa altar. Ngumiti ako kahit na masikip ang dibdib ko. Narinig ko ang musika habang dahan-dahang naglalakad patungo sa lalaking naghihintay sa harap. Si Kiel, nakatitig nang seryoso sa akin. Walang kahit anong kasiyahan ang makikita sa kanyang mukha, at ito'y nagdulot ng kirot sa aking puso. Iniharap ko ang aking kamay, ngunit itinuring niyang wala ito at agad na umusad patungo sa harap ng pari. Iniwan akong nakatambad ang kamay sa ere. Yumuko ako, bahagyang nahihiya. Sumunod ako sa harap ng pari, at sinimulan na ang misa. "Maari mo nang halikan ang iyong asawa," ang sabi ng pari. Humarap ako kay Kiel, inaasahan ang isang halik sa labi, ngunit sa pisngi lamang ito dumapo. "Nakuha mo na ang titulong Mrs. Valerian, ngunit tiyak kong hindi mo makukuha ang aking pagmamahal," bulong niya. Pumikit ako, at naramdaman ang sakit sa aking puso. "Tandaan mo 'yan, Sam? Hindi mo makukuha ang aking pagmamahal dahil may iniibig na ako," dagdag niya habang nagpalakpakan na ang mga tao. Tumulo ang isang butil na luha. "Sarap mong pagmasdan habang umiiyak," layo na nito sa akin pagkatapos ng mga salitang iyon at agad na lumabas ng simbahan. Pinalis ko ang luha ko at mag-isang ngumiti sa harap ng mga taong masaya para sa amin. Kumikirot ang dibdib ko sa likod ng aking mga ngiti. Daig ko pa ang sinaksak, ngunit hindi ko pinahalata. "Saan pupunta ang asawa mo?" inosenteng tanong ng isang matanda. Ngumiti ako, ngunit hindi na nagbigay ng pagsasalita. "Baka excited lang," mapanukso ng isa. Tumawa ako, kahit na parang pinipiga ang puso ko. Ako si Samantha Alexandria Perez, o dapat bang sabihin Samantha Alexandria Perez Valerian, and I am his unwanted wife.

Nagising siya sa sarili niyang katangahan sa harap ng lalaking mahal niya. Sa sarili nilang tahanan, nasaksihan niya ang kanyang kapatid sa ama at asawa na magkahalikan nang buong pagnanasa. Hindi na siya naghintay pa ng paliwanag. At biglang bumalik sa isip niya ang lahat ng nangyari sa pagitan nila. Umalis siyang may dalang sariling lihim na patuloy na lumalaki sa loob niya, at pusong nangako na hinding-hindi na muling magpapaloko. Walong taon na ang lumipas at ang tadhana ay hindi kumakatok nang mahinahon, ito ay bumubukas ng pintuan ng boardroom nang buong lakas. Hindi na si Sari ang babaeng biglang nawala. Ngayon, siya ang CEO. At ang lalaking kaharap niya sa negosasyon, si Leon Castellano, ang tanging tao na kayang magpalimot sa kanya ng sarili niyang pangalan. Nakatayo sa pagitan nila ang taong hindi inaasahan ng dalawa, ang nila, si Theo. Matalas ang dila, palihim na may binabalak, at determinado siyang maging tagapagtulay sa pag iibigan ng dalawa. Ngunit ang plano ni Theo ay nagbukas ng higit pa sa pag-ibig. Habang muling nabubuksan ang mga lumang sugat, natuklasan ni Sari na ang babaeng nakita niya sa ospital ay hindi pala kailanman naging kalaban niya, at ang larawang sumira sa kanyang kasal ay isang sandata pala, binaril ng taong mas malapit sa kanya kaysa sa inakala niya. Ngayon, may anak na anim na taong gulang na patuloy na nag-aayos ng gulo sa bawat sulok, may kaaway na palihim na paikot-ikot, at may kimika sa pagitan nilang dalawa na hindi nila matatakasan, kailangang harapin nina Sari at Leon ang katotohanang inilibing nila walong taon na ang nakalipas. May mga pag-ibig na hindi na kailangan pa ng pangalawang pagkakataon. Kailangan lang nila ng walong-taong-gulang, may notebook, may master plan, at wala nang pasensya pa sa mga dahi-dahilan ng mga matanda.