Pitifully นิยาย & เรื่องราว

"At ito? Itong walang kwentang kwintas na ibinigay mo. Ngayon ko na sana ipapalagay sa'yo at papayag na ako sa mga salita mo. Pero p*tangina, lokohan lang pala! Pakasaya kayong dalawa, mga p*tangina! Salamat sa sakit, p*tangina. Mga gago!" Inihagis ko ang kwintas na 'yon sa kung saan at tinitigan s'ya sa mata. Ikatlong beses na, ikatlong beses mo na nakitang naiyak ako. Pero pinag-sisisihan ko, you are not worth it. Huli na 'to. Bakit nga ba ako nahulog sa isang tulad mo? P*tangina. Salamat sa pagwasak. Salamat sa sakit. Salamat, you piece of sh*t!

"Gagamitin? Wright, ikaw ang gumamit sa kanya nang limang taon. Itinago mo siya na parang kahihiyan, habang ako? Ako ang nagbigay sa kanya ng lugar na safe, ng proteksyon na hindi mo maibigay. At ngayon, dahil nawala siya sa'yo, desperate ka na? Pathetic." Ang salitang "pathetic" ay nagpasabog sa galit ni Wright. Sinubukan niyang buksan ang gate nang malakas, ang katawan ay nanginginig sa sobrang pwersa, ang sigaw ay naging malakas ulit. "Ilabas mo siya! Sophia! Sophia, narinig mo ba ako? Mahal kita! Sorry sa lahat! Bumalik ka na!"

Pilit siyang tumawa. Ramdam ko ang sakit na nararamdaman niya. Hatred. Disappointment. Pain. “I was born like this, Helena. I can't be perfect in your eyes. I can't give a perfect life and future to the both of you.”

Ang hindi mo nailigtas ang taong mahal mo ay nakakapanghina, sinisisi ang sarili dahil naging wala kang kwenta. Halos hindi na makahinga si Clayton dahil sa paninikip ng kaniyang dibdib. Tumayo siya at walang ginawa kundi ang sumigaw, you can hear his howling voice. Ramdam mo ang hinagpis at nararamdaman niyang sakit. Wala rin niyang kahirap hirap na binunot ang isang malaking puno at itinapon iyun sa kung saan.

Parang may makapal na usok na humaharang sa bawat alaala na pilit niyang abutin. Parang may pader na ayaw siyang hayaang maalala ang lahat. Napapikit siya nang mahigpit habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha niya dahil sa sakit. “Ahhhhh!” mas malakas na sigaw niya habang mariing napapakapit sa sariling damit niya. Halos magusot na ang tela sa sobrang higpit ng pagkakahawak niya roon.

Wala syang pusong makakapitan mo wala syang damdamin na sasagip sayo Di ko manlang bibigyan ng halaga Malamig Nakakatakot Nakakapanindig balahibo Nakakabingi Nakakamatay Pero sya ang taong bumago ng aking buhay, ang taong nasa harap ko na puno ng dugo sa bughaw nyang suot ang taong di kayang maging mabuti sa kapwa, ang taong parang halimaw dahil sa di nakakaramdam ng sakit di tulad ng mga normal na tao.

dagdag nito. Sa mga oras na iyon ay alam niyang nasasaktan ito. Hindi iyon ang ibig niyang sabihin. Wala sa isip niya iyon. His in pain. Kitang- kita niya ang sakit na nasa mga mata nito habang nakatingin sa kaniya. “I know Serene. I am so pathetic but I don’t need your pity.” malamig na sabi nito bago tuluyang lumabas ng banyo habang siya ay naiwang hindi makagalaw mula sa kinatatayuan.

Puyat siya sa kababantay sa akin sa hospital at wala pang sapat na kain kaya alam kong gutom na siya kaya uminom nalang siya ng tubig para maibsan man lang. I'm sorry pa... I'm sorry at kailangan mong matulog na walang lamang pagkain ang tiyan. I'm sorry na naging pabigat ako. I'm sorry na na-disappoint ko kayo. I'm sorry na wala akong kwentang anak. I'm sorry at tatanga-tanga ako. I'm sorry... I'm sorry sa lahat ng kasalanan ko.

she hissed at me, looking so down, so sad and angry and pitiful. Well, aren’t we all pitiful? “There’s no use crying over spilt milk. That’s water under the bridge now. Nangyari na ang mga nangyari. Wala na tayong magagawa pa kahit na magsisihan pa tayo.” mahinang pakli ni Wolf. Lionel let out a loud sigh. Kieran tsk-ed. Jelina let out a bitter laugh and drifted her eyes somewhere in this dark, cold basement we were confined and chained.

He looks so pitiful. Pero maalala niya kaya bukas ang mga nangyari ngayon? *SIGH* END OF CHAPTER 5