Pitifully Novels & Stories

“I told you, I have pity for people who have a damag---“ “Oh shut up!” putol na singhal ni Joanna na ikinatayo nito sa pagkaka-upo sa sahig. “Hindi ako maniniwala na tutulungan mo ako dahil naawa ka sa akin gayong hindi mo ako totally na kilala. Hindi ka naawa sa akin that’s the fact and for sure naman na hindi ka matulungin, kaya pwede ba don’t pity me. Aalis na ako.” Pahayag ko na ikinatalikod ko na para magawa ko naman kung ano ang naudlot na gagawin ko kanina.

My billions were fucking useless kung uupo lang ako sa isang wheelchair at hihintayin kung kailan ako malalagutan ng hininga. Damn! Shit! Napapikit nalang ako ng mariin at hinayaan ang walang sawang pagkawala ng malaulang butil ng luha sa aking mga mata. My hands were useless too, I can even wipe this fucking tears!

patulis pa ng nguso ni Naomi habang hindi rin iniiwas ang mata niya sa kasintahang nakatayo sa harap. Hearing Naomi say those things just now, especially her pitiful, helpless, soft, and adorable appearance like a kitten, August's heart melted. Para iyong matigas na tinapay na sinawsaw sa matigas na kape. Walang kalaban-laban. If she weren't extremely sad and heartbroken, Naomi rarely spoke to him in such a tone. Delicate and soft, pitiful. Agad nitong pinalambot ng tuluyan ang puso niya. Sino ba namang hindi maaantig ang puso sa pakiusap na iyon ng kasintahan niya?

sinugod rin naman ako kaagad sa hospital at nag-aagaw buhay dahil sa kagustuhan kong mawakasan na ang kalungkutan na aking nadarama sa puso. Matinding depresyon at kakulangan ng nutrisyon sa aking katawan ang nagdala sa akin sa bingit ng kamatayan. Saglit akong nagkamalay at wala akong marinig na anumang ingay sa aking paligid, maliban lang sa mabigat kong paghinga habang umiikot ang aking paningin. Pagkatapos non ay muling pumikit ang aking mga mata at bigla na lang nag-black out ang lahat sa akin. ***

May pilit na iniiwasan pero iyon at iyon pa rin ang ginagawa na nagpapalabas na pinagmumukha lang nating tanga ang sarili. I felt use, stupid and worthless just because of my own shallow mind.

Pilit lamang ako na pinasabik na makita at masilayan siya na muli pero ibinigay pa rin siya sa iba. Tang-inang tadhana ka, paasa ka! Sana hindi mo na lang siya ipinakita sa akin ulit kung ibibigay mo rin pala sa siya sa iba! Sana ay pinabayaan mo na lamang ako na umaasa sa imahe na mayro’n siya sa isipan ko kaysa ang sakit na tumatatak ngayon sa puso ko. I am so fucking pissed at how my life is working out to be. Once again I am defeated. Once again, I am a failure. And once again, Yulence walked all over me.

It wasn't just a chuckle; it was a triumphant roar that echoed through the high ceilings, nilunod nito ang kanilang mga pathetic na iyak. "Oh, tignan niyo nga naman ang mga sarili niyo," sabi ko, my voice dripping with pure sarcasm. "What a heartbreaking and pitiful sight. Ang tatlong makapangyarihang Elizalde, nakaluhod sa paanan ng isang 'mistress' na tinalo kayo sa sarili ninyong laro. To be honest, I expected more of a fight, pero ito? This is just plain embarrassing and weak."

Pitiful tingnan. Biglang pumasok sa isip niya—galit si Cailyn sa akin ngayon… pero baka pag nakita niya akong ganito, maawa siya at lumiit yung galit niya. Napangiti siya ng konti sa ideyang ‘yon. “Okay, bahala na. Magpaka-pitiful na lang ako sa harap ni Cailyn. Baka sakaling maawa siya sa’kin, baka bumigay.”

mariing saad ni Astolfo na pinipilit ang kanyang gusto. Napapailing si Stefan habang pinagmamasdan ang mga mukha ng kanyang lolo at lola. “How pitiful that you are desperate for money when you did not work for it. You should be ashamed.” Punong-puno ng pagkasiphayo si Astolfo habang nakikipagtalo sa kanyang hilaw na apo. “Hindi ako makakapayag na limang porsyento lang ang makuha ko! Kulang na kulang iyon para sa akin!” saad nito sa kanyang isipan.

Lihim kong kinurot ang sarili ko, masakit. Unti-unting namuo ang luha sa mga mata ko at gaya ng eksena sa nobela. Hinayaan kong bumagsak ang mga luha. Tahimik akong lumuha, walang hikbi, walang reklamo. Just a broken wife. Exactly what they expected to see. “Look at her crying,” bulong ng isa. “She's really pathetic.” Napapikit ako. Pathetic? Ako? Excuse me?