Novelas y relatos de Pitifully

At tuluyan na niyang hindi napigilan ang pagpatak ng isang butil ng luha mula sa kanyang mata na palihim niyang pinunasan gamit ang kanyang palad. 'Endure it, Tori. Just endure the pain...'

Tinapik Aeverie ang likod ng kapatid. “I've let everyone down. Masyado akong naging desperada sa nagdaang tatlong taon, halos inubos ko ang oras at lakas, maging ang puso at kaluluwa para sa isang lalaki na hindi naman ako kayang mahalin. I'm such a failure, a complete failure.” Unti-unting nanikip ang kaniyang dibdib at parang may nagbabara sa kaniyang lalamunan.

Nahawakan niya ako at pinilit na niyakap. "Let me go!" I cried. "No..no please baby.." Pilit niyang hinawakan ang mga kamay ko pero dulot na rin siguro ng kaniyang panghihina ay hindi niya iyon magawa ng maayos. "The last thing I want in this world is your pity! Bakit? Dapat bang kawaan kaming mga biktima? The more you show us that you pity us, the more we feel small, helpless and weak! The more we feel ashamed of what happened to us!"

"Please tell me what to do Z...sobrang sakit na." Hindi ko na napigilan ang sariling mapahagulhol ng mapatingin ako sa mga mata niyang punong puno nang pighati. He's in pain, weak, sad and dejected. His beautiful midnight black eyes looks so dispirited. I don't know how long he was hurting but looking at him right now is like he lost in a battle. He lost his light, wala na ang dating sigla sa mga mata niya. Dama ko ang sakit at pagsisisi sa kanya habang walang patid ang pag-agos ng luha sa kanyang mga mata.

Sapat lamang upang hindi siya tuluyang makawala, iniiwan siyang nakalutang sa matinding pananabik at paghihirap. Basang-basa na ng pawis ang buo niyang katawan. Ang pagpipigil nito sa kanya ay tila naging pisikal na sakit na—isang mabigat na hapdi sa pagitan ng kanyang mga hita na desperadong humihingi ng ginhawa. Nanginginig siya sa magkahalong pagnanasa at frustration. "Kael," sa mahina at putol-putol niyang daing. "I can't... please, I can't take it."

Ngumiti at naupo naman na siya sa tapat ko. “I’m okay anak, sana hindi mo na ako dinalaw. I don’t deserve your pity and your love like your Mom. Maayos naman ako rito saka matagal ko ng tinanggap na mag-isa ko na lang haharapin ang bawat araw.” May bahid ng lungkot niyang saad. Alam kong nalulungkot na rin siya rito dahil wala siyang ibang nakakasama sa bawat araw kundi ang mga preso rin.

It hurts so damn much. -x

Umigkas ang panga niya sa nabasang mga kataga na iyon na direktang humahamak sa pagkatao ng babaeng kaisa-isa niyang minahal. His heart got badly painful and his eyes welled up too fast in tears. My poor woman. “Drear, calm down, son.” Mahinahon na awat sa kanya ng tiyuhin pero kaagad ang mga iyon na napatalon papalayo nang walang habas niyang balikwasin ang mesa na may lamang mga kape at pagkain. Ang insulto ay di hamak na triple ang sakit para sa kanya kaysa sa babaeng hinahamak ng mga iho de putang pilato na nagti-tsismis sa buhay nila.

Whisky on ice, Sunset and Vine You've ruined my life, by not being mine You're so gorgeous I can't say anything to your face 'Cause look at your face And I'm so furious At you for making me feel this way But, what can I say? You're gorgeous Inabot ko ang cellphone sa gilid ng unan ko at sinagot ng hindi tinitignan ang pangalan ng caller. " Hello " inaantok nansagot ko dito.

I had even become blind to his shady behavior toward our marriage, para lang maging masaya siya't ipinadurusa ko naman. My face was dry, but he was still standing there, and I could feel his gaze on me. I don't want to be pitied by anyone anymore. I don't want them to look at me and think to themselves how pitiful I am. I am a Fabian. Nobody should feel sorry for me.