Novelas y relatos de Pitifully

I was so happy that time, thanking him for the camera he bought for me and how god gave him to me but now looks like who's been hurt a hundred times? Crying out for someone who can't even say 'I love you', pótangina Naman kasi! Hilam Ang luha akong napa pikit sa sakit. When would this pain end? Pagod na akong umiyak. Ilang saglit pa'y hinila na Ako Ng antok.

Bigla akong nakaramdam ng awa sa sarili ko lalo na ng mapansin ko kung gaano ka-sweet sa isat isa ang mga nasa harapan ko. Failed marriage! Sa aming lahat ako lang ang sawi sa pag aasawa. Pagkapasok ko sa loob ng CR kaagad kong pinakawalan ang luha na kanina pa gustong lumabas sa mga mata ko. Heto na naman ako. Ilang beses ko ng ipinangako sa sarili ko na hindi na ako iiyak pero hindi ko talaga maiwasan. Dumadating talaga ako sa time na bigla na lang akong nakakaramdam ng self pity.

Napasinghap ako kasabay ng pagkagat sa aking pang-ibabang labi nang bigla siyang magpakawala ng isang malalim na pagbaon, iyong sagad na sagad na tila ba nagnanais na hudyatin ang bawat sulok ng aking pagkatao. “So, I look pathetic to you? Take a good look at your face in the mirror right now. You look far more pathetic every time I bury my cōck as deep as it can go inside you,” aniya habang nakatitig nang matalim sa repleksyon ko.

Napahinto ako. Pinagmasdan ko iyon nang ilang segundo. Then… A sound escaped my lips. A hilarious yet bitter chuckle. Mahina sa umpisa. Pero unti-unting lumakas.. hanggang sa maging parang baliw na halakhak na may halong sakit. “…Pathetic…” bulong ko sa sarili ko. Napailing ako. Ito na ako ngayon. The man who thought he could control everything…

He provoked. Kinagat ko ng marahas ang ibabang labi ko saka pumikit at pinilit ikalma ang sarili ko. Nag babadya na naman ang mga pesteng luha ko. Ayokong ibuka ang bibig ko. Ayokong lumabas ang pinakang wlang kwentang hinanakit ko. Ayokong masabi na dahil iyon sa salitang pagmamahal... gosh, I'm so pathetic. I heard him sigh in defeat.

Chapter 4 "Dahil sa Pagliligtas ni Matt kay carmela',Mararanasan na niya ang hagupit ng pag-iisa. Iniwan siya ni Daniel pati narin ang kanyang ina ay pumanaw na rin,Lahat ng iyon ay isinisisi niya sa lalaking nagligtas sa kanya sa kamatayan. 'Kung hindi mo ako iniligtas sa kamatayan hindi ko na sana mararamdaman ang sakit at pighati sa aking buhay ngayon! 'Alam mo ba kung anong ginawa mo huh! Sino kaba sa akala mo' para tulungan ako! ang galit na sigaw ni carmela sa kanya. 'Tahimik lang si matt,pinapakinggan lang ang mga masasakit na salitang lumalabas sa bibig ni carmela. Ramdam na ramdam rin ni matt ang lungkot at sakit nanararamdaman ni carmela dahil nangyari narin iyon sa kanya ang mamat

Ang katahimikan ng maliit na lift ay mas lalong nagpabigat sa nararamdaman ko. Nagpakawala ako ng isang malalim na buntong-hininga sa pagbabaka-sakaling kasabay ng pagpapakawala ko ng hangin sa katawan ay kumawala rin ang sakit na unti-unting gumagapang sa buong sistema ko. I really hate this feeling! The feeling of being helplessly alone and hopeless… I feel like I am so pathetic! Fresh tears started soaking my cheeks. Agad ko naman iyong pinalis.

awat ko muli habang umiiling-iling habang nag bagsakan ng aking luha. pain gripped in my heart, I felt numb all over. "Hindi mo ba alam kung gaano ka sakit para sakin ang mga sinasabi mo ngayon? Will please be sensitive?"I plead with my tears flowing. "You are so insensitive." muling hikbing dagdag ko. "Makinig ka sakin, Pechie." malalim na pakiusap niya habang pilit inaangat ang aking tingin sa kanya ngunit nag matigas ako.

Pumikit ako at itinaas ang mukha habang ang mga daliri ay patuloy sa paghahabulan. I'm sorry. Umaalingawngaw sa isip ko ang mga sinabi ng donya kanina. Bakit ba ang hilig nilang magsabi ng sorry na para bang mabubura ng salitang iyon ang lahat ng pait at sakit na pinagdaanan ko sa kanila. Sorry? Her sorry doesn't even make me feel a bit alright. It just made me feel worse because their apologies only prove how I let them trampled all over me.

Pinahiran niya ang kanyang pisngi at marahas na bumuntung-hininga pagkatapos. What a bad day!