Pitifully Novels & Stories

Shit! Humigpit ang pagkakahawak nito sa kamay niya kaya naman wala sa sariling napaliyad siya. “Damn!” he muttered. Bago pumikit ng mariin at umiling na tila ba nakikipagtalo ito sa sarili nito. She arch her body again when he grip her hand. Pakiramdam niya ay magkakapasa iyon sa klase ng hawak nito. She felt so hopeless and under his mercy for being so weak in his not so gentle touch.

Pero kahit na ganon ay nasasaktan padin ako para Kay mommy,we use to be happy family before pero pinili niyang sirain ito Hinaplos ni Lola ang aking pisngi at malungkot na ngumiti"I'm so sorry that you have to experience all of this" Hindi ko na nakayanan at yumakap na ako Kay Lola,my tears won't stop Falling.Parang kaunti na lamang ay babagsak na Ang katawan ko dahil sa panghihina,do I really deserve this kind of pain?do I deserve to have a broken family?do I deserve to be lonely and sad?

He provoked. Kinagat ko ng marahas ang ibabang labi ko saka pumikit at pinilit ikalma ang sarili ko. Nag babadya na naman ang mga pesteng luha ko. Ayokong ibuka ang bibig ko. Ayokong lumabas ang pinakang wlang kwentang hinanakit ko. Ayokong masabi na dahil iyon sa salitang pagmamahal... gosh, I'm so pathetic. I heard him sigh in defeat.

Chapter 4 "Dahil sa Pagliligtas ni Matt kay carmela',Mararanasan na niya ang hagupit ng pag-iisa. Iniwan siya ni Daniel pati narin ang kanyang ina ay pumanaw na rin,Lahat ng iyon ay isinisisi niya sa lalaking nagligtas sa kanya sa kamatayan. 'Kung hindi mo ako iniligtas sa kamatayan hindi ko na sana mararamdaman ang sakit at pighati sa aking buhay ngayon! 'Alam mo ba kung anong ginawa mo huh! Sino kaba sa akala mo' para tulungan ako! ang galit na sigaw ni carmela sa kanya. 'Tahimik lang si matt,pinapakinggan lang ang mga masasakit na salitang lumalabas sa bibig ni carmela. Ramdam na ramdam rin ni matt ang lungkot at sakit nanararamdaman ni carmela dahil nangyari narin iyon sa kanya ang mamat

Ang katahimikan ng maliit na lift ay mas lalong nagpabigat sa nararamdaman ko. Nagpakawala ako ng isang malalim na buntong-hininga sa pagbabaka-sakaling kasabay ng pagpapakawala ko ng hangin sa katawan ay kumawala rin ang sakit na unti-unting gumagapang sa buong sistema ko. I really hate this feeling! The feeling of being helplessly alone and hopeless… I feel like I am so pathetic! Fresh tears started soaking my cheeks. Agad ko naman iyong pinalis.

awat ko muli habang umiiling-iling habang nag bagsakan ng aking luha. pain gripped in my heart, I felt numb all over. "Hindi mo ba alam kung gaano ka sakit para sakin ang mga sinasabi mo ngayon? Will please be sensitive?"I plead with my tears flowing. "You are so insensitive." muling hikbing dagdag ko. "Makinig ka sakin, Pechie." malalim na pakiusap niya habang pilit inaangat ang aking tingin sa kanya ngunit nag matigas ako.

Pumikit ako at itinaas ang mukha habang ang mga daliri ay patuloy sa paghahabulan. I'm sorry. Umaalingawngaw sa isip ko ang mga sinabi ng donya kanina. Bakit ba ang hilig nilang magsabi ng sorry na para bang mabubura ng salitang iyon ang lahat ng pait at sakit na pinagdaanan ko sa kanila. Sorry? Her sorry doesn't even make me feel a bit alright. It just made me feel worse because their apologies only prove how I let them trampled all over me.

malamig kong pakikitungo sakanya. May gulat sa ekspresyon niya pero napalitan ito ng pang-iinis. "Ganyan na ba talaga kayo sa department ninyo kapag naiinis ay mananakot? Ooh! How pathetic you are!" How pathetic you are-how pathetic you are ka pa dyan kung sapakin ko na kaya ang retokada nitong mukha? Halata naman sa mukha 'e! Pinasingkitan ko ulit ng mata ito.

Pero kahit anong pilit kong manatiling kalmado, naramdaman ko pa rin ang panginginig ng dibdib ko. “Hindi mo dapat tinutulungan si Lucian na maging miserable,” huling sabi ni Nancy, ang boses ay unti-unting lumalambot. “Kung mahal mo talaga siya, pakawalan mo siya.” Napahinto ako, marahang huminga. “Miserable?” dahan-dahan kong lingon sa kanya. “Ang miserable ay ‘yung taong umaasa sa isang lalaking hindi kailanman pipili sa kanya.”

Nag-iwas ako ng tingin at napapikit. “It’s not in my vocabulary to pity, sorry to say this, but I don’t know how to pity anyone. Goodbye.” Halos mapatalon ako dahil sa putok ng baril. “Oh, my goodness!” Napamulat ako at kahit paano ay naluwagan ako sa paghinga dahil nakatapat ang baril sa kisame at buhay pa rin 'yung babae. “STOP IT! PLEASE!” No, please. Don’t shout, baka ma-paano kayo.