Pitifully Mga Nobela at Kwento

Hanggang sa tuluyang bumagsak ulit ang luha mula sa kanyang mga mata. "Ang sama mo..." bulong niya, halos hindi marinig. "N-napaka sama mo." Hindi na niya napigilan ang paghikbi. Boses niya'y nanginginig, puno ng takot at desperasyon. "P-parang awa mo na, w-wag mong gawin 'yan... Ginawa ko naman ang gusto mo, 'di ba?!" She pleaded, her voice cracking as her knees began to weaken. Para siyang guguho.

Zeph Pov Pawisan at hinihingal na inilapag ko sa sahig ng rooftop garden ang pang-apat na paso na nadala ko papunta rito sa itaas. Malalaki ang paso at gawasa luwad na lupa kaya sobrang bigat. Nanginginig ang mga kalamnan ko at halos lumawit na ang dila ko sa sobrang pagod samantang sina Hillary ay pinagtatawanan ako habang nakatingin sila sa akin. Napaka-unfair talaga ng mundong ginagalawan ko. Ako na nga ang biktima ay ako pa ang naparusahan. At iyon ay dahil sa pagiging omega ko.

"Nangyari ito sa isang ordinaryong lalaki na nagtatrabaho bilang tagapag-alaga. Mayroon siyang outstanding na anak na nag-aral sa ibang bansa. Sa kasamaang palad, namatay ang batang iyon sa isang aksidente sa sasakyan. Ang naiwan niya lang ay ang pulseras na ibinigay sa kanya ng kanyang ama bago siya umalis!" "Ngayon ang matanda ay laging hawak ang pulseras, na nagpapakita ng kanyang pangungulila sa kanyang anak. Kaya't nabuo ko ang disenyo na ito na tinatawag na Pense, na nangangahulugang 'pangungulila' sa Ingles." Bawat salita ni Abigail ay nagulat kay Alexia. Tumingin si Alexia ng malalim kay Abigail.

Humihigpit nang humihigpit, habang tumatagal ay napapansin niya ito at nag-umpisang pagtulakan ako. Huminto ako sa pagbayo sa itaas niya, inangat ko ang katawan at diniin ang buong bigat ko sa leeg niya. Malakas siya, nagwala siya sa ilalim ko para makawala ngunit masyadong huli na nang mapagtanto niya ang pakay ko. Unti-unting nawalan ng lakas ang katawan niya. Bumagsak ang braso niya sa kaniyang magkabilang gilid, katulad sa batang pinatay niya ay bukas ang mga mata niyang sininghap ang huling hininga niya. "May you not rest in peace, motherfucker." I remember muttering to myself, smiling happily.

Pinunasan ko Yung Mukha ko habang nakaluhod sa maputik na daan. Tama SILA...hindi mo nga makikita Yung halaga ng isang tao... hanggat nandyan sya... You just realized their efforts if they stop doing it... If it's to late already....if their gone.. Saka mo lang makikita Yung halaga nya kapag....nawala na sila SAYO...kapag nawala na sya SAYO.... "I-im sorry...I'm coward...duwag ako..*sob*....I'm sorry"

Nanatili lang siya roon sa harap ko habang pinapanood akong miserableng pinupunasan ang mga luha. "I don't pity you. I'm pitying your eyes. They looked tired. Please stop crying." he said and I laughed. Mabuti nga sana kung mahinang tawa lang iyo ngunit sa sobrang tuwa ko sa sinabi niya ay halos humalakhak na ako.

I was so happy that time, thanking him for the camera he bought for me and how god gave him to me but now looks like who's been hurt a hundred times? Crying out for someone who can't even say 'I love you', pótangina Naman kasi! Hilam Ang luha akong napa pikit sa sakit. When would this pain end? Pagod na akong umiyak. Ilang saglit pa'y hinila na Ako Ng antok.

Napasinghap ako kasabay ng pagkagat sa aking pang-ibabang labi nang bigla siyang magpakawala ng isang malalim na pagbaon, iyong sagad na sagad na tila ba nagnanais na hudyatin ang bawat sulok ng aking pagkatao. “So, I look pathetic to you? Take a good look at your face in the mirror right now. You look far more pathetic every time I bury my cōck as deep as it can go inside you,” aniya habang nakatitig nang matalim sa repleksyon ko.

Napahinto ako. Pinagmasdan ko iyon nang ilang segundo. Then… A sound escaped my lips. A hilarious yet bitter chuckle. Mahina sa umpisa. Pero unti-unting lumakas.. hanggang sa maging parang baliw na halakhak na may halong sakit. “…Pathetic…” bulong ko sa sarili ko. Napailing ako. Ito na ako ngayon. The man who thought he could control everything…

"Sorry is like a tape trying to build back together the broken plate." Napalunok naman si Cayden at mataman na tumingin sa akin. "I know I went to far and I stoop so low... I should have not done that.... But I was eaten by my frustration everytime you slap into my face that I am idiot and a useless-"