Pitifully นิยาย & เรื่องราว

“Wala kang ideya kung gaano kahirap ang magpanggap na mahalin ka, someone as utterly pathetic as you. No fvcking idea. Ang hirap magpanggap na sweet church brat. Ang hirap pigilan ang sarili kong hindi magmura! It was agonizing. My poor Vincent had to play along, too. Pero kailangan kong gawing kapani-paniwala.” Bawat salita nito ay tumatarak nang mas malalim sa dibdib ni Rozein. “Hindi ko na kayang magpanggap. I couldn’t live with you for one more second. You’re so pathetic… love-seeking, emotionally starved. Pakiramdam ko, hinahatak mo rin ako pababa kasama mo. At hindi na rin ako makapaghintay na magpakasal. Kaya, pasensya na kung sa ganitong paraan mo nalaman.”

Ang mga pagkaing hindi man lang nagalaw, the husband passed out drunk on the couch, and the wife still waiting for him. Then I saw it. The pity in their eyes. My stomach twisted at agad akong umiwas ng tingin. God. I hated that look. I hated being pitied. I hated that other people could see how pathetic I was. Most of all, I hated that they had witnessed this. That they had seen the reality of my marriage laid bare in the most humiliating way possible. I wanted to disappear. I wanted the floor to open up and just swallow me whole. Just then, bigla na lamang sinipa ni Khai ang binti ni Pierre. “You suck.”

Hanggang sa tuluyang bumagsak ulit ang luha mula sa kanyang mga mata. "Ang sama mo..." bulong niya, halos hindi marinig. "N-napaka sama mo." Hindi na niya napigilan ang paghikbi. Boses niya'y nanginginig, puno ng takot at desperasyon. "P-parang awa mo na, w-wag mong gawin 'yan... Ginawa ko naman ang gusto mo, 'di ba?!" She pleaded, her voice cracking as her knees began to weaken. Para siyang guguho.

Pag-aalala niyang tanong. Ang mga mata ni Zoe ay namumula habang tumitingin sa kaniya na para bang pinipigilan nitong umiyak at nagdudusa sa isang malaking kawalan ng katarungan. Siya ay hindi mapakali at nais magsalita ngunit hindi niya magawa. Tumingin siya habang nasa isip 'I want to be more pitiful'. “What happened?” Pag-uulit ni Grayson habang nakakunot na ang noo na medyo kinakabahan na rin. “Did Mr. Leo bully you?”

Zeph Pov Pawisan at hinihingal na inilapag ko sa sahig ng rooftop garden ang pang-apat na paso na nadala ko papunta rito sa itaas. Malalaki ang paso at gawasa luwad na lupa kaya sobrang bigat. Nanginginig ang mga kalamnan ko at halos lumawit na ang dila ko sa sobrang pagod samantang sina Hillary ay pinagtatawanan ako habang nakatingin sila sa akin. Napaka-unfair talaga ng mundong ginagalawan ko. Ako na nga ang biktima ay ako pa ang naparusahan. At iyon ay dahil sa pagiging omega ko.

"What a pathetic b*tch." "Hey, it's okay. You are not alone. I'm here and I will stay. Kahit ipagtabuyan mo ‘ko, I'll be here. I'll be here for you when nobody can. I'll comfort you and make you feel worthy when no one will. I'll love you when nobody does."

"Nangyari ito sa isang ordinaryong lalaki na nagtatrabaho bilang tagapag-alaga. Mayroon siyang outstanding na anak na nag-aral sa ibang bansa. Sa kasamaang palad, namatay ang batang iyon sa isang aksidente sa sasakyan. Ang naiwan niya lang ay ang pulseras na ibinigay sa kanya ng kanyang ama bago siya umalis!" "Ngayon ang matanda ay laging hawak ang pulseras, na nagpapakita ng kanyang pangungulila sa kanyang anak. Kaya't nabuo ko ang disenyo na ito na tinatawag na Pense, na nangangahulugang 'pangungulila' sa Ingles." Bawat salita ni Abigail ay nagulat kay Alexia. Tumingin si Alexia ng malalim kay Abigail.

Humihigpit nang humihigpit, habang tumatagal ay napapansin niya ito at nag-umpisang pagtulakan ako. Huminto ako sa pagbayo sa itaas niya, inangat ko ang katawan at diniin ang buong bigat ko sa leeg niya. Malakas siya, nagwala siya sa ilalim ko para makawala ngunit masyadong huli na nang mapagtanto niya ang pakay ko. Unti-unting nawalan ng lakas ang katawan niya. Bumagsak ang braso niya sa kaniyang magkabilang gilid, katulad sa batang pinatay niya ay bukas ang mga mata niyang sininghap ang huling hininga niya. "May you not rest in peace, motherfucker." I remember muttering to myself, smiling happily.

Pinunasan ko Yung Mukha ko habang nakaluhod sa maputik na daan. Tama SILA...hindi mo nga makikita Yung halaga ng isang tao... hanggat nandyan sya... You just realized their efforts if they stop doing it... If it's to late already....if their gone.. Saka mo lang makikita Yung halaga nya kapag....nawala na sila SAYO...kapag nawala na sya SAYO.... "I-im sorry...I'm coward...duwag ako..*sob*....I'm sorry"

Nanatili lang siya roon sa harap ko habang pinapanood akong miserableng pinupunasan ang mga luha. "I don't pity you. I'm pitying your eyes. They looked tired. Please stop crying." he said and I laughed. Mabuti nga sana kung mahinang tawa lang iyo ngunit sa sobrang tuwa ko sa sinabi niya ay halos humalakhak na ako.