Pitifully Mga Nobela at Kwento

“Yes, you are the coldest and most ruthless woman. You never care about me. Even if I die, you won’t shed a single tear for me.” “Stop talking sarcastically and making insinuations!” “Tumigil ka nga sa pang-iinsulto at pagpaparinig!” “I’m in a bad mood, and I’m not allowed to complain?” OA siyang napabuntong-hininga. “Ugh, my wife doesn’t love me, my kid doesn’t care about me, and I even got injured while trying to get first place. I’m so unlucky!” “What’s wrong with you? Halos maningkit na ang mga mata mo sa saya!”

Kailangan mong respetuhin 'yong desisyon nilang unahin ang mga sarili nila. Pinagkasya ko na lamang ang sarili ko sa isang sulok. Pader iyong hinihiligan ng likod ko tapos makapal na itim na kurtina naman sa kanan ko tapos iyong mga gamit na sa set iyong sa kaliwa. Naupo ako roon at binuksan na ang baon ko. Pinanood ko ang mga kasama kong nagtatawanan sa kani-kanilang lamesa habang nginunguya ko ang pagkain ko. Nagbaba ako ng tingin sa baon ko. Hirap pa akong lumunok dahil nahahabag ako sa sarili ko. I have never thought and expected that I would ever pity myself this way and this much. Akala ko imposibleng mangyari iyon. Pero nararamdaman ko na ngayon. Everyone's enjoying their meal while I

diin bawat salitang ibinulong ko sa hangin. “Judas!”inis kong sigaw sa isip, ramdam ko ang pag-akyat ng dugo ko sa ulo. “Gurabe how pathetic I am,”napailing-iling ako, at napangiti ng mapait. Kung totoong nawalan ako ng malay kagabi, baka matuluyan na lang talaga ako dahil they don’t care about me. How cruel are they, enjoying each other while there's someone who's dying on their side. How fucking heartless.

“You don’t have money to replace it.” “Tama ka hehehe.” Hilaw akong ngumiti. “Kaya ako na lang ang bibili para sa ‘yo ngayon din!” SANA pala ay hindi na lang ako nag-presinta. Sa pagiging bida-bida ko ay mas lalo ko lang ginagawang miserable ang buhay ko.

Parang gusto niyang batukan ang kanyang sarili dahil sa mga di kanais-nais na ginawa niya sa kanyang asawa. Nakokonsensya na niyakap niya ito ng mahigpit, saka mariǐn na hinalikan sa noo habang paulit-ulit din na sinasambit ang salitang “I’m sorry, Sweetheart…” “Maniwala ka, minahal kita sa kabila ng kahirapan na ipinakita mo sa akin. Handa akong yakapin ang mundo mo. Kahit mag kiskis pa ako ng sandamakmak na mauling na kaldero. Wala akong pakialam kahit itira mo man ako sa isang kubo. Ni magdildil ng asin ay malugod ko pa ring tatanggapin, wala kang maririnig sa akin na anumang reklamo. You know why? Because despite of this poverty ay dito ko naramdaman ang totoong halaga ng buhay. D-Dito k

"Gagamitin? Wright, ikaw ang gumamit sa kanya nang limang taon. Itinago mo siya na parang kahihiyan, habang ako? Ako ang nagbigay sa kanya ng lugar na safe, ng proteksyon na hindi mo maibigay. At ngayon, dahil nawala siya sa'yo, desperate ka na? Pathetic." Ang salitang "pathetic" ay nagpasabog sa galit ni Wright. Sinubukan niyang buksan ang gate nang malakas, ang katawan ay nanginginig sa sobrang pwersa, ang sigaw ay naging malakas ulit. "Ilabas mo siya! Sophia! Sophia, narinig mo ba ako? Mahal kita! Sorry sa lahat! Bumalik ka na!"

Pilit siyang tumawa. Ramdam ko ang sakit na nararamdaman niya. Hatred. Disappointment. Pain. “I was born like this, Helena. I can't be perfect in your eyes. I can't give a perfect life and future to the both of you.”

Parang may makapal na usok na humaharang sa bawat alaala na pilit niyang abutin. Parang may pader na ayaw siyang hayaang maalala ang lahat. Napapikit siya nang mahigpit habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha niya dahil sa sakit. “Ahhhhh!” mas malakas na sigaw niya habang mariing napapakapit sa sariling damit niya. Halos magusot na ang tela sa sobrang higpit ng pagkakahawak niya roon.

Wala syang pusong makakapitan mo wala syang damdamin na sasagip sayo Di ko manlang bibigyan ng halaga Malamig Nakakatakot Nakakapanindig balahibo Nakakabingi Nakakamatay Pero sya ang taong bumago ng aking buhay, ang taong nasa harap ko na puno ng dugo sa bughaw nyang suot ang taong di kayang maging mabuti sa kapwa, ang taong parang halimaw dahil sa di nakakaramdam ng sakit di tulad ng mga normal na tao.

dagdag nito. Sa mga oras na iyon ay alam niyang nasasaktan ito. Hindi iyon ang ibig niyang sabihin. Wala sa isip niya iyon. His in pain. Kitang- kita niya ang sakit na nasa mga mata nito habang nakatingin sa kaniya. “I know Serene. I am so pathetic but I don’t need your pity.” malamig na sabi nito bago tuluyang lumabas ng banyo habang siya ay naiwang hindi makagalaw mula sa kinatatayuan.