Pitifully นิยาย & เรื่องราว

My billions were fucking useless kung uupo lang ako sa isang wheelchair at hihintayin kung kailan ako malalagutan ng hininga. Damn! Shit! Napapikit nalang ako ng mariin at hinayaan ang walang sawang pagkawala ng malaulang butil ng luha sa aking mga mata. My hands were useless too, I can even wipe this fucking tears!

patulis pa ng nguso ni Naomi habang hindi rin iniiwas ang mata niya sa kasintahang nakatayo sa harap. Hearing Naomi say those things just now, especially her pitiful, helpless, soft, and adorable appearance like a kitten, August's heart melted. Para iyong matigas na tinapay na sinawsaw sa matigas na kape. Walang kalaban-laban. If she weren't extremely sad and heartbroken, Naomi rarely spoke to him in such a tone. Delicate and soft, pitiful. Agad nitong pinalambot ng tuluyan ang puso niya. Sino ba namang hindi maaantig ang puso sa pakiusap na iyon ng kasintahan niya?

sinugod rin naman ako kaagad sa hospital at nag-aagaw buhay dahil sa kagustuhan kong mawakasan na ang kalungkutan na aking nadarama sa puso. Matinding depresyon at kakulangan ng nutrisyon sa aking katawan ang nagdala sa akin sa bingit ng kamatayan. Saglit akong nagkamalay at wala akong marinig na anumang ingay sa aking paligid, maliban lang sa mabigat kong paghinga habang umiikot ang aking paningin. Pagkatapos non ay muling pumikit ang aking mga mata at bigla na lang nag-black out ang lahat sa akin. ***

May pilit na iniiwasan pero iyon at iyon pa rin ang ginagawa na nagpapalabas na pinagmumukha lang nating tanga ang sarili. I felt use, stupid and worthless just because of my own shallow mind.

Pilit lamang ako na pinasabik na makita at masilayan siya na muli pero ibinigay pa rin siya sa iba. Tang-inang tadhana ka, paasa ka! Sana hindi mo na lang siya ipinakita sa akin ulit kung ibibigay mo rin pala sa siya sa iba! Sana ay pinabayaan mo na lamang ako na umaasa sa imahe na mayro’n siya sa isipan ko kaysa ang sakit na tumatatak ngayon sa puso ko. I am so fucking pissed at how my life is working out to be. Once again I am defeated. Once again, I am a failure. And once again, Yulence walked all over me.

It wasn't just a chuckle; it was a triumphant roar that echoed through the high ceilings, nilunod nito ang kanilang mga pathetic na iyak. "Oh, tignan niyo nga naman ang mga sarili niyo," sabi ko, my voice dripping with pure sarcasm. "What a heartbreaking and pitiful sight. Ang tatlong makapangyarihang Elizalde, nakaluhod sa paanan ng isang 'mistress' na tinalo kayo sa sarili ninyong laro. To be honest, I expected more of a fight, pero ito? This is just plain embarrassing and weak."

Napalis ang malawak na ngiti nito at mataman s'yang tinitigan. "Are you disappointed that you couldn't get me in?" mataray nitong usal. Mabilis ang pag-angat-baba ng dibdib niya, hindi na mapigilan ang kontrolin ang bagyong nararamdamansa loob niya. Kanina sa presinto, she looked so pitiful and aggrieved—parang kawawa talaga. Pero paglabas na paglabas nito, lumabas din ang totoong kulay nito.

Parang gusto niyang batukan ang kanyang sarili dahil sa mga di kanais-nais na ginawa niya sa kanyang asawa. Nakokonsensya na niyakap niya ito ng mahigpit, saka mariǐn na hinalikan sa noo habang paulit-ulit din na sinasambit ang salitang “I’m sorry, Sweetheart…” “Maniwala ka, minahal kita sa kabila ng kahirapan na ipinakita mo sa akin. Handa akong yakapin ang mundo mo. Kahit mag kiskis pa ako ng sandamakmak na mauling na kaldero. Wala akong pakialam kahit itira mo man ako sa isang kubo. Ni magdildil ng asin ay malugod ko pa ring tatanggapin, wala kang maririnig sa akin na anumang reklamo. You know why? Because despite of this poverty ay dito ko naramdaman ang totoong halaga ng buhay. D-Dito k

malamig kong pakikitungo sakanya. May gulat sa ekspresyon niya pero napalitan ito ng pang-iinis. "Ganyan na ba talaga kayo sa department ninyo kapag naiinis ay mananakot? Ooh! How pathetic you are!" How pathetic you are-how pathetic you are ka pa dyan kung sapakin ko na kaya ang retokada nitong mukha? Halata naman sa mukha 'e! Pinasingkitan ko ulit ng mata ito.

Pero kahit na ganon ay nasasaktan padin ako para Kay mommy,we use to be happy family before pero pinili niyang sirain ito Hinaplos ni Lola ang aking pisngi at malungkot na ngumiti"I'm so sorry that you have to experience all of this" Hindi ko na nakayanan at yumakap na ako Kay Lola,my tears won't stop Falling.Parang kaunti na lamang ay babagsak na Ang katawan ko dahil sa panghihina,do I really deserve this kind of pain?do I deserve to have a broken family?do I deserve to be lonely and sad?