Pocket-sized Novels & Stories

Kaya minabuti niyang sa bahay na lang ito tingnan. Nanlaki ang mata niya sa nakita. Emerald bag collection ang nakalagay sa tag. pwedeng shoulder bag or sling bag. Kasya ang long wallet, phone, wipes tissue at mga card holder. 10x7x5 ang sukat nito, tama lang pang gala. Wala na itong presyo kaya pinicturan niya ito. Halos bumagsak ang panga niya sa gulat ng halaga nito.Four hundred dollars or Twenty one thousand pesos, mahal pa sa gamit niyang cellphone.

Madikit naman agad kaya hindi basta-basta matatanggal o malalaglag. Napakamot siya sa leeg. Hindi niya alam kung anong puwesto ang gagawin niya. Ganito pala pakiramdam pag-solo flight? Mukhang tanga lang? Hinawakan niya ang dìldos. Masyadong malaki yata ito 8.5 inches? Parang pagpinasok niya ito sa loob niya, sapol hanggang pelvic niya.

Saad pa nito. Binuksan nito ang pvc na pintuan upang mabilis siyang itulak papasok sa loob. The bathroom was small! Inis niyang puna ng pagkapasok niya ay ang apat na sulok ay halos magkakadikit na sa isa’t isa. (1.4m x 2m iyon. OA lang talaga ang rich kid na ito! Hehe.)

“Alright. Hold still.” Mula sa bulsa ng kaniyang shorts, mabilis siyang naglabas ng isang maliit, itim na pocket knife. Sa isang mabilis na galaw, itinusok niya ito sa dambuhalang lobo. Pooooshhhhhhh!

Find the number for his private line and call him. Sinunod ko ang ipinag-uutos ni Ianthe. Mabilis kong nahanap ang sinasabi niya. A small address book in black leather cover just the size of my palm sat at the bottom of the drawer. Halos puno ang address book. Medyo nagtaka lang ako dahil sa panahon ngayon, iilan na lang ba ang gumagamit ng address book?

Tinulungan niya ang sarili na makatayo saka inayos ang higaan. Nakita niya ang nag-iisang pocketbook na nakalagay sa ilalim ng kanyang unan. Pocketbook kung saan may cover photo ng isang gwapo at machong lalaki na nakaporma ng maong na jacket at bahagya itong nakangiti. Sa bahagyang ngiti nito, lumalabas ang cute dimples. Nakatingin ito sa kanya na tila totoong nakatitig habang hawak-hawak niya ang aklat.

Indie Emerson Napatingin ako sa paperbag na nasa sofa sa gilid. Mabilis akong lumapit doon at ikinalat ang laman. I pouted my lips when I saw nothing but a pair set of undergarments. Kinuha ko rin ang bag ko at nakitang wala rin gaanong laman, just my crochet pouch kung saan nakalagay ang board and pen ko, wallets, phone and a pouch for my personal hygiene.

Nahihiyang tinanggap ko ang mga paper bags pero dahil sa dami at laki ng mga ito ay nahulog ko ang isang maliit na paper bags at lumabas ang laman nitong— “Durex micro thin?” Sambit ko nang pinulot ko ang box pero bigla niyang inagaw sa akin ang box at mabilis na dinampot ang maliit na paper bag na nahulog. “Akin ‘to, goodnight.” Nagmamadali niya akong tinalikuran. Sumulyap pa siya sa’kin bago

Baka may maisip siyang paraan para matulungan ako sa sitwasyon ko. Habang nanginginig ang mga kamay ko sa sobrang lamig ng hangin, I deftly slipped my hand into the pocket of my snug mini skirt para kunin ang cell phone ko. This trendy, yet impractical, mini skirt that I'm wearing barely left any room for my essentials kaya nahihirapan akong hugutin ang cell phone ko mula rito. Bakit ba kasi rito ko inilagay imbis na sa sling bag ko matapos kong makausap si Corinne kanina?

Porket hindi ako kumportable sa suot ko ay tinawag niya na kaagad akong ugaling squatter? Siya kaya pagsuotin ko ng 2 inches above the knee na pencil cut skirt at saka fitted na blouse tapos kapag hindi siya naging kumportable, tatawagin ko rin siyang ugaling squatter! Tingnan natin kung hindi siya mainis!