Pocket-sized 소설 & 이야기

Next ko naman chineck ang isang pocket which is ang laman ay money niya. Nilabas ko 'to at binilang. "22, 23, 24, 25, 26, 27, 27,600." laman ng wallet niya. Not bad huh dahil hindi ako kumbinsado sa mga nakita ko ay nagkalikot pa ako at napaawang ang ang bibig ko nang mapansin ang strawberry flavor na condom. "Yuck!" ewan ko pero bigla kong hinagis ang wallet niya nang makita ko ang bagay na 'yun.

Ang ilan dito'y pinag-liitan na niya ngunit pilit pa ri'ng pinagkakasiya. Ngunit agad siyang napa-hinto. Inilapag niya saglit ang lumang bag at doon ipinasok ang nag-iisang pocketbook na kanina niya pa pala hawak nang mahigpit. Mabuti na lang at hindi ito nalaglag habang mabilis sila'ng tumatakbo.

Napatango nalang ako. "Oo, pwede na." Sagot ko. Akala ko ay 'yon lang ang pasalubong niya pero meron pa pala. Inilabas niya pa sa plastic ang pinakamaliit na size ng johnson's powder na kulay pink.

Sunod-sunod na tanong sa akin ni mommy. Tumango ako sa kanya, "Opo, mommy! Huwag po kayong mag-alala. Nasa bag ko na po ang medicine kit ko." Bumili pa ako sa Lazshop ng medicine kit na maliit, iyong hindi mapapansin sa bag. Iyong affordable na dalhin at hindi nag-aaksaya ng space. Buti na lang may nahanap akong gano'n. "Mommy, dalhin ko po itong powerbank. Nasa 70% pa lang po kasi ang phone ko." pagpapaalam na sabi ko kay mommy.

Upang malaman ko ang buo kong pagkatao. Dala pa rin ang maliit kong bag na hello kitty, panyong kulay pink at ang kwintas ay nakipag sapalaran ako dito. Sa lugar kung saan hinubog ako upang makasabay sa malupit na hamon ng buhay. Until one day I found out the small family picture inside the secret pocket of my small bag.

Isang gabi at kalahating araw lang ang lumipas, pero parang ibang kwarto na ito. Dati, malamig at minimalist ang style. Ngayon, mainit, cozy, parang kwarto ng isang babae na may sariling mundo. 🌷🛏️ At ang closet— Punô ng damit. Lahat sakto sa size niya. May pajamas, home clothes, party dresses, pati accessories at handbags — lahat super limited edition. 👗👜✨ Hindi tao ‘to… ibang level ‘to… sobrang yaman… 😵💸

Matapos ilibot ang tingin sa buong kuwarto, napahiga siya sa sahig at sumilip sa ilalim ng kama sa kanilang master bedroom. Habang iniisip kung kasya roon ang kahon, may napansin siyang maliit na puting bagay sa pinakasulok. Iniunat niya ang kamay at dahan-dahang inabot iyon. Isang napakaliit na kapsula. Mas maliit pa ito kaysa sa karaniwang kapsula ng gamot sa sipon. Makinis ang ibabaw nito at walang anumang nakaukit na letra o marka.

Nasa sulok ng parte ng lugar ang lumang bahay na ito. Kinuha ko ang ipit ko sa buhok na nasa kanan at pinindot ang maliit na button. Naging isang matalim at maliit na kutsilyo ito. Parang pocket knife kung ganon. Isiniksik ko ito sa likod ng pleated pants ko at pumasok sa loob.

Paliwanag ng lalaki. Pinakita nito ang maliit, at bilugang itim na aparato. Kasing laki lamang iyon ng kaniyang hinliliit at sakto lang kung ipapasok niya sa kaniyang tainga. “You can wear a single earpiece, or two of it. While this earpiece is connected with this mouthpiece.” Itinaas ng lalaki ang square na bagay, itim rin at maliit.

Ang bagay na ito ay ganap na hindi mabibili ng salapi, kailangan din ito para sa paglalakbay. Walang ganito si Luna, gayon pa man ay handa niyang ibigay ito kay Alex, napakabait niya. Pagkatapos ay ipinasok ni Alex ang kanyang espirituwal na kamalayan sa lugar sa loob ng storage purse at napagtanto na ito ay halos sampung kubiko pulgada, isang medyo malaking espasyo kung isasaalang-alang na ito ay isang pitaka lamang. Karamihan ay ilang cubic inches lang kung tutuusin.