Poem About Country Philippines Novels & Stories

Maririnig ang palakpakan at hiyawan na tumatak na sa mga Pilipino nating kababayan sa tuwing magbabalik bayan. "Mmmmm iba pa rin talaga ang simoy sa Pinas! ang tagal na din ng huling uwi ko!" napapasinghap kong sabi. Para akong batang nilalanghap ang amoy ng kapaligiran kahit na wala namang espesyal sa amoy. Medyo poluted din ang kapaligiran ngunit iba talaga ang pakiramdam ng isang OFW kapag tumuntong ka na sa teritoryo ng Pilipinas. Natatawang napapailing naman sakin si James.

Literal na nanlaki ang mata ko sa narinig. I swallowed hard and waited for her remaining words to say. Hindi pa rin ako makapaniwala sa sinabi niya. Hindi, uuwi pa rin kami sa Pilipinas. Ayoko nang magstay dito, hindi ako para dito. I belong in the Philippines. "Your Papa and I plan to stay here, ikaw lang ang uuwi sa Pilipinas anak." Mama continued. "Bakit Ma? Ayaw niyo na po bang bumalik sa Pilipinas?"

Napaupo siya sa malambot na kama at tinitigan ang binata. "My mommy is married and that's my daddy. They were left in the Philippines. So if you're going to say nonsense, get out." Saad niya. Ayaw niya kasing makarinig ng kung ano tungkol sa napapansin niya rin sa ina. Gusto niyang magbulag bulagan. Nakita niya namang ngumisi ang lalaki. “Wow! You're just here for the first day, pero feeling rich kid kana? Is that the attitude of ignorant women in the Philippines?” Nanunuyang saad nito.

Amilia's POV. Marahan kong inangat sa ulo ko ang suot kong sunglasses. I looked around and smiled. It's good to back here in the Philippines. Isang taon ang mabilis na lumipas at halos hindi ko napansin yun, dahil sa sobrang pagka-busy. Nabaling ang atensyon ko sa isang malaking poster dito. Lumapit ako dito at pakiramdam ko ay may kung anong lungkot ang bumalot sakin.

“Life is old there, older than the trees. Younger than the mountains, growin' like a breeze~” Sky Cruiser scratched his head. “Why do you know this one? Dapat hindi!” Mia smirked for the first time. “I know the English and Japanese version of Country Road. There’s no way na mamamali rin ako sa lyrics nito.” Disappointment washed the guy’s face. Mia sang a Filipino song. “Ano ba itong nadarama oh shux. Ito ba'y pag-ibig na ha~” Sinabayan niya ito ng maliliit na steps ng sayaw. “Totoo ba ang pinadama~”

Sayang naman. Kahit kumukulo ang dugo ko sa hinayupak na Huang na iyon ay hindi ko maiwasang mapangiti. I'm excited to get back to the Philippines. I missed my bestfriends. I missed my hometown. Dumako ang tingin ko sa huling mensahe niya.

"It’s so good to finally be here. Your father told me so much about the Philippines. I had to see it for myself." God! There’s nothing to see here! I forced a smile. "There's nothing much here but welcome to the Philippines," I said, trying to be accommodating. "I hope the flight wasn't too bad?" Sumilay ang ngiti sa labi niya. "Exhausting, but worth it to see you.”

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

sa kabila nang papadilim ng kalangitan ay napuna ni Anya ang palusong na cliff sa gilid ng kalsadang tinatakbo nila. “Maraming magagandang lugar dito sa Pilipinas. Anyway kahit saan would be a great place lalo kung kasama kita,” ang malambing na tinig ni Phil ay nagdulot ng nanunuot na kilig sa kanyang puso kaya hindi niya napigil ang mapabungisngis.

Mahal ki siya pero hindi ako ang minahal pero hindi importante iyon ang importante mahal ko siya at wala akong hinangad na maging masaya siya. Mas mabuti nang umalis ako dahil kung hindi baka makabuo ng pamilya si Dominique dahil naging pabigat ako becaus e I know that staying in the Philippines means not be able to make a step of moving forward to move on dahil alam kung hindi ako makakatulog ng mahimbing. I can't sleep peacefully knowing that those people that I love much would suffer because of me.