Novel & Cerita Poem About Country Philippines

Saad ko sa mga kasama ko at nagsimula na akong maglakad papalayo sa mga nagsasayaw. I can feel hands touching my body pero hindi ko na yun pinansin pa dahil sanay na ako. I reached the entrance at staka lumabas na ako para sagutin ang tawag. It is my father after all at patay ako rito pag nalaman nito na nagcluclubbing ako. "Hello dad." Bungad ko rito. "Hey son, how's Philippines?" Tanong nito sa akin. My father loves this country dahil colonized ito ng spaniards so the food is Spanish like and hospitality as well is top notch.

Meaning ay may importanteng lakad na naman siya, saan naman kaya iyon. Tinignan ko ang oras at madaling araw palang pala. “Philippines,” simpleng pagtugon niya lamang sa akin kaya napakunot ako ng noo. Something popped up in my memory when I heard the country he will visit. “Are you, alright?” bigla itong lumapit nang makita niya sigurong nakahawak ako sa aking ulo. Tumango lang ako bilang pagtugon dito.

CHAPTER 1: The Visitor Malapit na ako sa mismong lugar, at habang tinatahak ang mga magandang daan ay kita ko kung gaano kaganda at kasariwa ang hangin sa parting ito sa Pilipinas, hindi gaya sa US na puro buildings at minsan ka nalang makakita ng mga puno sa paligid. Pero sa lugar na ito, sariwa at mamumuhay ang mga puno ng maayos.

NAPANGITI SI THEA nang makababa ng eroplano. Napapikit siya at lumanghap ng hangin. Polluted, pero nakakamiss ang ganitong amoy ng Pilipinas. Only in the Philippines. Napatingin siya sa mga kasabayan sa arrival area. May kaniya-kan'yang sundo ang mga ito. Napangiti siya ng mapakla. Siya, hangin lang yata ang yumakap sa kan'ya para salubungin at i-welcome back siya.

Maging ang mga bulaklak na may iba’t-ibang kulay ay kumikislap sa ilalim ng araw, dinadala ang kagandahan ng paraiso na parang nasa panaginip ko lang nakikita. Ang mga puno sa tabi ng daan ay nagsisilbing kanlungan ng mga ibong masayang humuhuni, na para bang kinukumusta kami sa aming pagdating. Tanaw rin ang mga bukirin at pastulan, kung saan malayang nakapagpapahinga ang mga baka at kabayo. Sariwa ang amoy ng lupa at hamog, nakapagpapakalma ng puso at isip. Heto na nga at nasa harapan ko na ang sinsabi nilang, mayaman sa kalikasan ang bansang Pilipinas.

CHAPTER SIX Thusday afternoon came. Kami ay nasa school na upang sabay-sabay bumiyahe papuntang Baguio kung saan gaganapin ang kumpetisyon. From our school, we have three contestants-- including me. May isa akong dalang malaking backpack na naglalaman ng mga essential kit at damit ko dahil overnight kami roon.

____________________ Philippines Manila Airport Ang mainit na klima dito sa Pilipinas ay nag-aalala ng napakaraming magaganda at mapapait na ala ala. "Were here baby Ali. This is mommy's home town!" wika ko habang pangko ni Third ang anak namin. "Naaalala ko tuloy ang kuya Jonas mo, anak." wika ko ulit bagay na hindi naman maiintindihan ni baby Ali dahil hindi siya nakakaintindi ng tagalog. Alam ni Ali na nasa heaven na ang kaniyang kuya Jonas at hindi niya alam ang kondisyon ng kuya niya dahil pinili kong huwag munang banggitin sa kaniya ang tungkol doon dahil masyado pang bata si baby Ali.

Muling nanumbalik kay Feona ang nakaraan habang nakasubsob parin ang mukha sa unan at kasabay ng pagbuhos ng kanyang mga luha. Palinga-linga si Feona sa paligid. Andami na palang nagbago sa lugar nila, ilang taon din siyang hindi nakakauwi simula nang grumadwet sa PMA at madistino sa Jolo, Sulu. Kakauwi lang niya kahapon at madilim dilim na nang makarating siya sa ancestral home nila lulan ng kanyang kotse. Nakagarahi lamang ang kotse niya sa bahay ng tita niya sa Davao City. Mula sa airport ng Davao ay nagtungo siya diretso sa bahay ng tita niya para doon na kunin ang sasakyan at dumiretso na sa pag-uwi. Niyaya pa siya ng tita niya na manatili muna ng isang gabi doon pero hindi na siya tumu

“Seriously, hindi pa rin talaga ako makapaniwalang nandito ka na sa Pinas,” sambit ni Jona habang busy kakasubo ng cake na ini-order nito. Umangat lang ang kanyang kilay rito at bumuntong hininga. “Me too.” “I mean, you always say no when the country mentions Philippines. You hate this country so much.” “No,” she said and smiled. “I don’t hate the country at all. But the people living in it… so much.”

Ang biyahe pabalik ng Pilipinas ay mas tahimik kaysa sa inaasahan ko. Sa loob ng private jet, Dim lang ang ilaw. Tahimik ang makina, dahilan para magkaroon kami ng oras para mag-isip. Nakaupo ako sa tabi ng bintana, pinagmamasdan ang mga ulap na tila walang pakialam sa bigat na dala ko pauwi. Maldives felt like a pause. The Philippines felt like reality crashing back in. Para akong naninibago dahil hindi ko alam ang dadatnan ko, hindi ko alam paano sisimulang ang lahat.